Βρήκε την εφημερίδα ξεχασμένη σε μια καρέκλα. Άρχισε να τη διαβάζει από περιέργεια…

«Ο συγγραφέας και ακαδημαϊκός Δημ. Γρ. Καμπούρογλου, σε ένα χρονογράφημα του στην «Εστία» το 1878, ονόμασε τον χώρο, όπου οι απολυμένοι δημόσιοι υπάλληλοι, οι αποκαλούμενοι «Παυσανίες», συγκεντρώνονταν και με κλάματα και θρήνους («κλαυθμούς») παρακαλούσαν να τους ξαναπροσλάβουν, πλατεία «Κλαυθμώνος»! Εκείνα τα χρόνια, σε κάθε κυβερνητική αλλαγή, οι υπάλληλοι απολύονταν για να προσληφθούν, προφανώς, οι «ημέτεροι», κοινώς τα «δικά μας παιδιά»!

Ο Νικόλαος Δραγούμης, συγγραφέας και πολιτικός, στο έργο του «Ιστορικαί αναμνήσεις», γράφει για μία καθημερινή ημέρα του πρωθυπουργού Ιωάννη Κωλέττη: «Στην οικία του, από βαθέως όρθρου συνωστίζονταν φουστανελοφόροι από την εξώπορτα μέχρι τα σκαλιά. Όταν έμπαινες στο γραφείο του, τον έβλεπες να καπνίζει το τσιμπούκι του και να ακούει μετά μεγάλης υπομονής κάποιον ψηφοφόρο του που του ζητούσε ρουσφέτι: Μια θέση, μια σύνταξη, ένα παράσημο ή κάτι παρόμοιο και να απαντά στερεότυπα: «Έχεις δίκιο, αγαπητέ! Εγώ γνωρίζω πολύ καλά τις πατρικές και τις προσωπικές σου υπηρεσίες και τα δικαιώματα της οικογένειάς σου! Μείνε ήσυχος! Θα λάβω υπόψη το αίτημά σου και θα στο ικανοποιήσω!»*

Το πρόβλημα «λύθηκε» με τη συνταγματική κατοχύρωση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων το 1911. Απολύσεις δεν επιτρέπονταν και οι προσλήψεις γίνονταν, συνεχώς, ανελλιπώς και, χωρίς …αμφιβολία, α-ξι-ο-κρα-τι-κά! Φρόντιζαν γι’ αυτό οι «εθνοπατέρες»: «Βάρδα να δράσωμε κι εμείς για τα…συμφεροντάκια μας!
Βάρδα να διορίσωμε και τα …. πατριωτάκια μας!»**

Προσόντα; Ικανότητες; Αυτά ήσαν …λεπτομέρειες! Ήταν αρκετό να περάσει κάποιος από το γραφείο του «κυρίου Βουλευτού» και… αυτό ήταν! Το «ρουσφέτι» ως κατάλοιπο της τουρκοκρατίας είχε πλέον καταργηθεί, χάρις στο ενδιαφέρον των πατερούληδων του έθνους και τον πατριωτισμό των Ελλήνων που προσφέρονταν να υπηρετήσουν τη Μητέρα Πατρίδα! Κάθε Έλληνας επιδίωκε «με την αξία του και το φιλότιμό του» να αναδειχτεί κοινωνικά, οικονομικά, να ανέβει στα ψηλά!
Ίσως αυτό να είχε κατά νου και ο ποιητής Γεώργιος Δροσίνης, όταν στα 1915, δημοσίευε το ποίημά του «Τι θέλω», γράφοντας μεταξύ άλλων:

«Δε θέλω του κισσού το πλάνο ψήλωμα σε ξένα αναστυλώματα δεμένο. Ας είμαι ένα καλάμι, ένα χαμόδεντρο, μα όσο ανεβαίνω, μόνος ν’ ανεβαίνω!»
Η αξιοκρατία και η χωρίς διακρίσεις πρόοδος πέρασε στο DNA του ελεύθερου πλέον Έλληνα! Ο ραγιαδισμός, το ρουσφέτι και οι υποκλίσεις του πάλαι ποτέ ραγιά πέρασαν στο …«χρονοντούλαπο της ιστορίας»! Για πάντα! Είμαστε, πλέον, Ευρωπαίοι!»

Σταμάτησε να διαβάζει… Κοίταξε από περιέργεια το όνομα του αρθρογράφου-δημοσιογράφου, δίπλωσε με νευρικές κινήσεις την εφημερίδα, την άφησε στο τραπέζι του καφενείου κι άρχισε να απολαμβάνει τον καφέ του εμφανώς προβληματισμένος. Ώστε, καταργήθηκε το ρουσφέτι, η αξιοκρατία επικρατεί παντού και οι «κ.κ. Βολευτές» έχουν αφοσιωθεί απερίσπαστοι στα εθνικά τους καθήκοντα, αδιαφορώντας για τις προσωπικές τους βλέψεις και φιλοδοξίες!

Στο ραδιόφωνο ακούστηκε εκφραστική η φωνή του Καζαντζίδη:
«Εγώ με την αξία μου κι όχι με ξένες πλάτες…»

Κούνησε το κεφάλι του χαμογελώντας…
-Αχ, μωρέ Στέλιο, ποιος τα θυμάται τώρα αυτά; Ποιος Έλληνας καμαρώνει για την αξία του; Και ποιος κατάφερε να ανέβει στα ψηλά μόνο μ’ αυτήν; Σήμερα όλοι καμαρώνουν κοιτώντας από ψηλά τους άλλους και ανερυθρίαστα ομολογούν: Τι θα πει πώς ανέβηκα ως εδώ; «Έρποντας, γλείφοντας και με τα κέρατά μου»!

«Αξιοκρατία, λέει ο έγκυρος αναλυτής, ισονομία και ίσες ευκαιρίες»! Παραμύθια του καιρού μας για να κοιμόμαστε ήσυχοι τα βράδια!
Τι τα θες και τα σκαλίζεις; Είτε εφημερίδα του 1907 διαβάζεις είτε του 2017 είτε του 2057, πάντα κάποιος καλοθελητής θα πανηγυρίζει για την …κατάργηση του ρουσφετιού και την επικράτηση αξιοκρατίας και ισονομίας!

Κούνησε το κεφάλι του απογοητευμένος… Δεν είπε τίποτε… Τι να έλεγε, δηλαδή, περισσότερο από αυτό που όλοι γνωρίζουν, αλλά δεν τολμούν να το φωνάξουν!

Ο ήχος του κινητού διέκοψε τις σκέψεις του…

-Μήτσο, θυμήσου, στις 11 έχουμε συνάντηση με τον βουλευτή μας! Μην ξεχαστείς στο καφενείο! Α, ναι, όπως θα έρχεσαι, φέρε και λίγα λουκούμια να τον γλυκάνουμε, μήπως και τον καταφέρουμε να βολέψει κάπου τον κανακάρη μας!
-Αχ, Ρωμιέ! Ρωμιέ! Μπορεί να έγινες «Ευρωπαίος», αλλά οι συνήθειες 400 χρόνων σκλαβιάς εξακολουθούν να καθορίζουν τη ζωή σου και το μέλλον σου!

Αναστέναξε κι έφυγε κατηφής από το καφενείο, ενώ στο ραδιόφωνο ακουγόταν η φωνή του Ξυλούρη:

«Χάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο,
χάιντε σύμβολο αιώνιο,
αν ξυπνήσεις μονομιάς, θα ‘ ρθει ανάποδα ο ντουνιάς!»

**** https://www.sansimera.gr/
** Γ.Σουρής: «Με εκλογές εν όψει…»
***Κ.Βάρναλης: «Η μπαλάντα του κυρ-Μέντιου»