ΔΕΝ έλαβε δημοσιότητα η απάντηση του Εργοστασιακού Σωματείου του Νεωρίου στον πρόεδρο του Ομίλου των Ναυπηγείων Νίκο Ταβουλάρη, μετά τις δηλώσεις του τελευταίου για την επικρατούσα κατάσταση στο Νεώριο.
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ δόθηκε στις 7 Μαΐου και μάλιστα κοινοποιήθηκε στον μητροπολίτη Σύρου Δωρόθεο Β΄, στον καθολικό επίσκοπο Σύρου Πέτρο Στεφάνου, στον αντιπεριφερειάρχη Γιώργος Λεονταρίτη, στον δήμαρχο Σύρου Ερμούπολης Γιώργο Μαραγκό, φυσικά στον Νίκο Ταβουλάρη και στα Τοπικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, όπως τουλάχιστον αναφέρεται στο τέλος του εγγράφου.
ΓΕΓΟΝΟΣ είναι ότι αν ψάξει κανείς στο διαδίκτυο δεν βρίσκει εύκολα την απάντηση αυτή, γεγονός το οποίο οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν έφτασε σε όλα τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (πάντως εμείς δεν λάβαμε γνώση) οπότε και δεν έτυχε ευρείας δημοσιοποίησης.
ΝΑ τι ακριβώς έλεγε αυτή η απάντηση, η οποία φέρει τις υπογραφές του προέδρου του Εργοστασιακού Σωματείου Βαγγέλη Μάνθου και του γενικού γραμματέα Γουλιέλμου Πελέκη: «Αναλαμβανόμενοι τον πανικό του “υποτιθέμενου” Προέδρου του ομίλου κ. Ταβουλάρη, αισθανόμαστε την ανάγκη να δημοσιοποιήσουμε τις σκέψεις μας με απόλυτη ειλικρίνεια και χωρίς σκόπιμη υποκρισία.
Εάν κ. Ταβουλάρη είναι “παρανομία” όπως επικαλείστε η κατάσταση αυτήν την στιγμή στο ναυπηγείο, καταγγείλτε τη με όλα τα γνωστά νόμιμα μέσα που πολύ καλά γνωρίζετε, χωρίς να παραλείψετε να καταγγείλετε και τον εαυτό σας, ως απολύτως υπεύθυνο για την κατάσταση του ναυπηγείου σήμερα.
Καταλαβαίνουν τον πανικό σας διότι διαισθάνεστε ότι το τέλος του ονείρου να βρεθείτε στην καρέκλα του Νιάρχου τελειώνει άδοξα.
Αποδείξτε μας γραπτώς και δημοσίως ότι το ναυπηγείο πωλείται, με ποιους όρους καθώς και ποιοι είναι οι υπεύθυνοι επενδυτές κατά την κρίση σας . Μόνο έτσι θα γίνετε πιστευτός, χωρίς να επικαλεστείτε εμπορικά μυστικά και άλλες δικαιολογίες . Φήμες λένε ότι σε κλειστές συζητήσεις ο απόλυτος συνεργάτης σας κ Στεφάνου έχει πει ότι το ναυπηγείο το πουλάτε 1 ευρώ…. Σας προκαλούμε αν αληθεύουν οι φήμες αυτές να τις επιβεβαιώσετε εγγράφως.
Δηλώνουμε ότι θα προστατέψουμε με οποιοδήποτε τρόπο τις εγκαταστάσεις του ναυπηγείου, αφού εσείς έχετε αποδείξει ότι δεν ενδιαφέρεστε για αυτό. Το ναυπηγείο που ανήκει σε όλους εμάς που το αγαπάμε πραγματικά και όχι σε ιδιόκτητες σαν και εσάς που το εγκατέλειψαν και το επιβουλεύονται.
Σε κάθε περίπτωση όμως, ως οι μοναδικοί εναπομείναντες, αφουγκραζόμενοι την ανάγκη των εργαζομένων και της τοπικής κοινωνίας να βρεθεί άμεσα λύση, καλούμε τους αποδέκτες αυτής της επιστολής να παραβρεθούμε σε ανοικτή συνάντηση, εδώ στο νησί και σε χρόνο και τόπο που θα καθορισθεί μεταξύ σας, αφού πρώτα περάσετε από τις εγκαταστάσεις του ναυπηγείου.
Σας περιμένουμε ….»
ΑΥΤΑ έγραφε η απαντητική επιστολή και φυσικά κανείς δεν βρέθηκε να ανταπαντήσει, οπότε ακόμα περιμένουν να μάθουν τον τόπο και τον χρόνο που θα καθοριστεί για την προτεινόμενη συνάντηση, ούτε πέρασε κανείς από το ναυπηγείο να δει σε ποια κατάσταση βρίσκεται.
ΜΑΣ θυμίζει την εποχή του 1990, όταν πάλι το Νεώριο περνούσε μεγάλη κρίση η οποία το οδήγησε τελικά στη διακοπή λειτουργίας του από το 1992 μέχρι το 1994 και τη γνωστή πώληση (εκποίηση στην ουσία) στον Όμιλο του Νίκου Ταβουλάρη.
ΚΑΙ ενώ αρχικά όλα έδειχναν πως (κουτσά, στραβά) άρχισε πάλι να βρίσκει το δρόμο του, με τους διοικούντες του Ομίλου να επαίρονται ότι διέψευσαν όλες τις «Κασσάνδρες» που έδιναν ζωή στο ναυπηγείο λίγων μηνών, και υπήρξε νοικοκύρεμα και ανοδική πορεία σε όλα τα επίπεδα, κάτι άλλαξε (μετά και την αγορά των ναυπηγείων της Ελευσίνα από τον ίδιο Όμιλο) και ήρθανε τα πάνω κάτω.
ΚΑΙ τότε, την περίοδο 1992 με 1994 οι εργαζόμενοι στο Νεώριο (όσοι είχαν μείνει στο νησί) είχαν αναλάβει την περιφρούρηση και τη φύλαξη του ναυπηγείου, μέχρι να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες του περιβόητου τότε νόμου 2000 και έλθουν οι νέοι ιδιοκτήτες του να πιάσουν το τιμόνι.
ΤΟΤΕ τουλάχιστον βρέθηκαν κάποιοι και το αγόρασαν. Σήμερα οι όποιοι επίδοξοι αγοραστές έχουν μείνει μόνο στα λόγια και μάλιστα λόγια αρκετά «φουσκωμένα», σε σημείο μάλιστα που να φτάνουν στη γελοιότητα, αλλά είχαν ειπωθεί εξακολουθητικά και είχαν βρει υποστηρικτές που πίστεψαν σε «πακέτα» μέσω των οποίων θα γινόταν επενδύσεις στη Σύρο της τάξης του ενός δις ευρώ!
ΑΠΟΔΕΙΧΤΗΚΑΝ φούσκες που κάποια στιγμή έσκασαν, αφήνοντας έναν κόσμο απλήρωτο (εργαζόμενους και τρίτους) πάνω από 15 μήνες και ένα νησί να παρακολουθεί αμήχανο (αφού δεν υπάρχουν ταγοί με σθένος) τις όποιες εξελίξεις. Όσο για τους εργαζόμενους; Ψάχνουν τρόπους προκειμένου να προκαλέσουν το ενδιαφέρον των ιθυνόντων και κάποιον να αναλάβει να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά που τόσα χρόνια έβαζαν άλλοι να ψήνονται.
