–ΔΗΛΑΔΗ είστε μια κυρία ατυχήσασα να πούμε..
–ΑΚΡΙΒΩΣ!
–ΜΥΣΤΗΡΙΟ.
–ΜΥΣΤΗΡΙΟ; τι μυστήριο;
–ΔΙΟΤΙ αν εσείς είστε μια κυρία ατυχήσασα δεν μπορώ να καταλάβω πώς θα είναι οι ευτυχήσασες
–ΈΧΩ κάνει και ευτυχήσασα και αν σας παραξενεύει το ντύσιμο μου, σας λέω, ότι είμαι μια κυρία ατυχήσασα με τα ρούχα μιας κυρίας ευτυχησάσης
–Ω κυρία μου, επιτρέψτε μου με το συναδελφικό μου θάρρος..
–ΔΗΛΑΔΗ, πώς συναδελφικό;
–ΑΤΥΧΗΣΑΣ και εγώ..
–ΑΤΥΧΗΣΑΣ και σεις;
–ΑΤΥΧΗΣΑΣ και ατυχών»
Ο διάλογος γίνεται μεταξύ του Λάμπρου Κωνσταντάρα και της Μάρως Κοντού στην ελληνική κωμική ταινία «Ο Στρίγγλος που έγινε αρνάκι» εν έτει 1968 όπου το κλείσιμο των μετοχών του ρήματος «ευτυχώ» και «ατυχώ» είναι μάθημα γραμματικής σε μια εποχή κατά την οποία στην Ελλάδα ο αναλφαβητισμός ήταν σε εξαιρετικά υψηλά επίπεδα.
-«ΕΔΩ ο Ραδιοπειρατικός Σταθμός της καψούρας. Κυρίες και Κύριοι κουφάλαλοι , νοσοκόμες, τραβεστές και στρατιώτες βασικά καλησπέρα σας, να πούμε, έτσι; Καψούρες και καψούρηδες όλου του κόσμου ενωθείτε.. Για να μας ακούσετε ωραία και να μας απολαύσετε ωραία θα πρέπει και να μας τον πιάσετε να πούμε…. Κούλα, πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος!… Κούλα θα σου βάλω ένα δίσκο που θα σου κουφαθεί τ’ αυτί. Από τον Στάθη τον καψούρη στην Κούλα με πολύ αμάν»
ΑΥΤΑ εκφωνούσε από τον Ραδιοπειρατικό Σταθμό του ο Στάθης Ψάλτης στην ελληνική κωμική ταινία “Βασικά… Καλησπέρα σας” εν έτει 1982 και χάνουμε κάθε έννοια όχι μόνο γραμματικής και συντακτικού αλλά ελληνικής γλώσσας σε μια Ελλάδα που είχε λίγο βελτιώσει τον αναλφαβητισμό της.
ΣΗΜΕΡΑ πάνω από μισό αιώνα από τότε που ο Κωνσταντάρας και η Κοντού έκαναν μαθήματα ελληνικής γλώσσας μέσω του κινηματογράφου, στην τηλεόραση σε κοινωνικές εκπομπές με θεαματικότητα, βλέπουμε και ακούμε:
-«ΆΚΟΥ να σου πω: «Είσαι ό,τι πιο ασέξουαλ έχω δει ποτέ!» .
-«ΛΟΙΠΟΝ το outfit σου δεν έχει καμιά σχέση με το act σου και μερικές φορές ξεσαλώνεις..»
-«ΔΕΝ μπορείς να πας βαμμένη σαν καρακαλτάκα».
-«ΚΑΤΑΡΧΗΝ ξέρετε με ποιον μιλάτε; Εγώ είμαι ένας άνθρωπος που μπαινοβγαίνω στη φυλακή. Ποιος ξέρει αν μπορούμε να το κάνουμε κυρά μου το σποτ; Μας κάνεις πλάκα; Απογευματιάτικα. Θα κάνω το μαύρο κοτόπουλο;»
– «ΤΟ maquillage σου το λατρεύω, είναι ok, αλλά I am sorry στο μέτωπο έχεις βάλει πολύ glitter στο είπα και backstage»
«ΤΟ Make Up σου είναι πολύ ωραίο και πολύ μέσα στο concept και το brief.
-«ΑΝΑΛΟΓΑ με το πού πάμε, κάνουμε και το ανάλογο μαλλί, αλλά επειδή οι μέρες περνάνε πρέπει να γκουγκλάρεις και να δεις αντίστοιχα πως μπορείς να βελτιώνεις το style σου.
ΚΑΙ να ξέρεις, αυτό δε λέγεται μπούκλα είναι ένα σπάσιμο, είναι ένα wet look για να ξέρουμε και τι λέμε».
ΞΕΡΟΥΜΕ τι λέμε άραγε στην εκπομπή με τον ελληνικότατο τίτλο: «my style rocks» που μεταφράζεται στα ελληνικά «Η εμφάνισή μου τα σπάει» και πώς να βγει νόημα;
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ είναι πολύ κουραστικό να ανοίγεις την τηλεόραση και να ακούς όχι μόνο σε εκπομπές αλλά και σε δελτία ειδήσεων από τα Μ.Μ.Ε, ξένες λέξεις που πολλές φορές δεν κατανοείς τη σημασία τους.
Η τηλεόραση είναι μεγάλη συντροφιά για ανθρώπους μεγάλης ηλικίας που όχι μόνο δεν γνωρίζουν κάποια ξένη γλώσσα αλλά είναι αναγκασμένοι να την ακούν κιόλας.
ΑΛΗΘΕΙΑ, οι ασχολούμενοι με την τηλεόραση και κυρίως οι δημοσιογράφοι που εννοείται ότι σε δελτία ειδήσεων και εκπομπές λόγου με ρεπορτάζ, οφείλουν να μιλούν καλά ελληνικά, γιατί καταδικάζουν θεατές να ξεχάσουν τα ελληνικά που γνωρίζουν;
ΜΗΠΩΣ όλοι οι Έλληνες γνωρίζουν αγγλικά; Και γενικά έχει γίνει ποτέ έρευνα να μάθουμε πόσοι τηλεθεατές καταλαβαίνουν τίτλους τηλεοπτικών εκπομπών, όπως «my style rocks», «survivor» κ.α ή λέξεις που χρησιμοποιούν δημοσιογράφοι όπως «budget» που αντιστοιχεί στην ωραιότατη ελληνική λέξη «προϋπολογισμός»;
ΠΑΡΑΒΛΕΠΩ τις μεσημεριανές εκπομπές όπου ο ένας ρωτά τον άλλο «πώς είσαι σήμερα»; και εκείνος απαντά «Δεν είμαι σε mood» ενώ θα μπορούσε να πει «δεν έχω διάθεση».
Η μεγάλη απογοήτευση έρχεται από τα κρατικά κανάλια γιατί η ζώνη μεγάλης τηλεθέασης έγινε prime time zone.
ΔΕΝ αναφέρω τα ξενικά ονόματα όλων των ιδιωτικών καναλιών όπως antenna, δηλαδή «κεραία» ή open που θα πει «ανοιχτό».
ΣΤΗΝ Ελλάδα, σύμφωνα με στατιστικές έρευνες το ποσοστό των εγγράμματων ενηλίκων φθάνει το 91% του πληθυσμού (94% άνδρες και 88% γυναίκες, ποσοστό ιδιαίτερα χαμηλό για μια χώρα – μέλος της Ε.Ε. καθώς 560 χιλιάδες Eλληνίδες δεν έχουν τελειώσει το δημοτικό.
ΑΝΤΙΘΕΤΑ, το ποσοστό των εγγραμμάτων ανηλίκων ως 15 ετών κινείται σε πολύ υψηλά επίπεδα (99,5% στο σύνολο – 99,4% στους άνδρες και 99,5% στις γυναίκες).
ΘΕΛΕΤΕ να καταγράψουμε διάλογο και διάλεκτο των νέων σήμερα; Ελάτε:
–«ΠΑΜΕ σε κανένα ταχυφαγείο»; -Γιατί μιλάς κινέζικα;»
-«ΣΗΜΕΡΑ είμαι down»
-«ΤΡΑΒΑΜΕ μια Selfie»;
-«ΤΩΡΑ κάνω connection»
-«ΈΧΩ φάει flashια»
-«ΟΥΑΟΥ!»
-«ΠΟΥ λες δικέ μου»
-«ΠΑΜΕ να τη βρούμε»;
-«ΆΣΕ χτες γίναμε λιώμα»
-«ΜΟΥΠΕ μια κουβέντα και με έστειλε»
-«ΤΗΣ μίλησα κι έφαγα πόρτα»!
-«ΈΠΑΘΑ ταπηροκρανίαση»!
ΑΥΤΕΣ οι εκφράσεις ακούγονται καθημερινά και από μικρούς και από μεγάλους.
ΈΝΑ συνονθύλευμα που περιέχει ανακατεμένες ελληνικές και αγγλικές εκφράσεις και δυστυχώς ενώ τα αποτελέσματα από στατιστικές δείχνουν υψηλό ποσοστό εγγράμματων νέων, οι νέες γενιές δυσκολεύονται να γράψουν ένα κείμενο κατανοητό.
ΈΚΘΕΣΗ – σοκ για τους μαθητές επισημαίνει ότι μεγάλη μερίδα κινδυνεύει να ολοκληρώσει το σχολείο αναλφάβητη.
ΜΑΘΗΤΕΣ 16 ετών υστερούν σημαντικά σε κρίσιμα μαθήματα, τα οποία αντιστοιχούν σε βασικές δεξιότητες για τη ζωή. Η αρμόδια αρχή του υπουργείου Παιδείας κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, ζητώντας άμεσα μέτρα, τα οποία να ξεκινούν από την πρωτοβάθμια εκπαίδευση.
Η Αρχή Διασφάλισης Ποιότητας Πρωτοβάθμιας -Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (Α.ΔΙ.Π.Π.Δ.Ε.) λοιπόν αναφέρει ότι οι μαθητές αυτοί έχουν αυξημένη πιθανότητα να είναι λειτουργικά αναλφάβητοι διευκρινίζοντας ότι «τα προβλήματα που εμφανίζονται στο λύκειο, σε σύγκριση με το δημοτικό σχολείο και το γυμνάσιο, δεν είναι προβλήματα αποκλειστικά του λυκείου, αλλά όλων των βαθμίδων, τα οποία συσσωρευτικά κατέληξαν στο λύκειο».
ΚΑΙ προσθέτει: «Σε κάθε περίπτωση και σε αυτή τη φάση η εκπαιδευτική πολιτική πρέπει ταυτόχρονα να παρέμβει τόσο προληπτικά στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, όσο και επανορθωτικά στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση».
ΌΠΩΣ έχει γίνει κατανοητό η γλώσσα μας έχει αλλοιωθεί από αλλοεθνείς επιρροές.
ΤΟ φαινόμενο αυτό έχει γίνει εντονότερο μετά τη δεκαετία του ‘80.
ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ γιατί τόση ξενομανία όταν σε άλλες χώρες θέλοντας να κρατήσουν τη γλώσσα τους σταθερή δεν ομιλούν ούτε την αγγλική που έχει οριστεί ως κυρίαρχη γλώσσα του πλανήτη.
ΑΣ πάει οποιοσδήποτε στη Γαλλία να μάθει τι σημαίνει αγάπη για τη γλώσσα μου.
ΓΙΑΤΙ, θα πρέπει – προκειμένου να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας ή για να παρακολουθήσουμε τηλεόραση- να αποκτήσουμε πτυχίο αγγλικών;
ΌΜΩΣ ακόμα και αν υποθέσουμε ότι όλοι οι Έλληνες μιλούν αγγλικά, γιατί να μη μιλάμε τη γλώσσα μας την οποία διδάσκουν σε ξένα πανεπιστήμια και το θεωρούν τιμή τους;
ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΩ τις θρυλικές ομιλίες του Ξενοφώντος Ζολώτα στα Αγγλικά ο οποίος χρησιμοποίησε μόνο ελληνικές λέξεις. «Kyrie It is Zeus’ anathema on our epoch…»…
ΠΑΡΟΤΙ μίλησε στα «ελληνικά» τον κατάλαβε όλο το ακροατήριο και στο τέλος της ομιλίας προκάλεσε ενθουσιώδες χειροκρότημα και ειλικρινή θαυμασμό, ενώ πολλές εφημερίδες του αφιέρωσαν πρωτοσέλιδα άρθρα.
ΠΟΥ πήγαν λοιπόν αυτοί οι υπερασπιστές της γλώσσας μας;
ΌΛΟ αυτό μου θυμίζει την εποχή που οι Έλληνες εκτιμούσαν οτιδήποτε ξένο ανώτερο.
ΚΑΙ αφού εξ αρχής αναφέρθηκα σε κινηματογραφικές ταινίες που καταγράφουν το κοινωνικό γίγνεσθαι της εποχής να θυμίσω την κωμωδία «Λαλάκης ο Εισαγόμενος» (1984) όπου γελοιοποιούσαν αυτή την μίμηση ξένων τρόπων συμπεριφοράς σαν κόμπλεξ κατωτερότητας το οποίο σε κάποιο βαθμό πέρασε και στη γλώσσα.
ΦΥΣΙΚΑ υπάρχουν εκατοντάδες ξένες λέξεις που χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητά μας.
ΣΙΓΟΥΡΑ δεν θα βγω με το λάβαρο ενάντια στη χρήση ξένων λέξεων στην ελληνική γλώσσα, καθώς καταλαβαίνω πως η γλώσσα εξελίσσεται, αλλάζει, προσαρμόζεται σε νέες πραγματικότητες που καλούμαστε να ζήσουμε και γνωρίζουμε καλά ότι η ταυτότητα του ανθρώπου που έχουμε απέναντί μας και συνομιλούμε προσδιορίζει το λεξιλόγιο και τον τρόπο έκφρασης που επιλέγει.
ΉΛΘΕ η ώρα νομίζω να αναφερθώ σε μια προσωπικότητα που αποτελεί εθνικό κεφάλαιο για την ελληνική γλώσσα.
ΈΝΑΝ καταξιωμένο επιστήμονα, πανεπιστημιακό δάσκαλο, πρύτανη και πνευματικό άνθρωπο ο οποίος έμπρακτα έχει δείξει την προσήλωσή του στις αρχές της πολιτισμικής ανάπτυξης, στην αξία των ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών.
ΤΟΝ Γεώργιο Μπαμπινιώτη που, πριν από δυο χρόνια τον τίμησαν στη Κύπρο παρουσία του πρόεδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, εκπαιδευτικών και μαθητών.
ΤΟ Πανεπιστήμιο Frederick τον αναγόρευσε σε επίτιμο διδάκτορα της Σχολής Επιστημών της Αγωγής και Κοινωνικών Επιστημών «ως την κορυφαία έκφραση τιμής που μπορεί να αποδοθεί με βάση τα ακαδημαϊκά θέσμια για το πρωτοποριακό ερευνητικό και συγγραφικό του έργο στη γλωσσολογία και τη λεξικογραφία και την πολυδιάστατη και αδιάλειπτη προσφορά του στην εκπαίδευση και τον πολιτισμό».
Ο ίδιος τότε -που είχε συμβάλλει μεταξύ άλλων στην ταχεία εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας σε αλλόγλωσσους μαθητές αλλά και στην παροχή δωρεάν μαθημάτων της ελληνικής γλώσσας σε Τουρκοκύπριους, νόμιμους μετανάστες, καθώς και σε κάθε ενδιαφερόμενο πολίτη της Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω του θεσμού των Επιμορφωτικών Κέντρων- είχε δηλώσει:
«ΕΙΝΑΙ μεγάλη τιμή γα μένα. Ευχαριστώ τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας που πήρε την απόφαση να με τιμήσει.
Ο δεσμός ο δικός μου για την Κύπρο είναι στενός όχι γιατί μόνο έχω εκατοντάδες φοιτητών που σπούδασαν μαζί μου αλλά και γιατί έχω επανειλημμένως συνεργαστεί με τους αρμόδιους εκπαιδευτικούς και πολιτιστικούς παράγοντες.
ΈΧΩ κάνει σεμινάρια για το πώς πρέπει να διδάσκεται η γλώσσα στο σχολείο με βάση τη γραμματική της ελληνικής γλώσσας».
ΦΥΣΙΚΑ εντυπωσιάζει το γεγονός ότι πρώτευσε σ’ αυτό η Κύπρος ενώ εν Ελλάδι σαν να μας περισσεύουν οι γνώσεις γύρω από το θέμα αυτό.
Ο κ. Μπαμπινιώτης τον οποίο πριν καιρό είδα σε μια εξαιρετική εκπομπή στην κρατική τηλεόραση με τη Βίκυ Φλέσσα ενημέρωσε ότι έχει προτείνει 17 τολμηρά μέτρα για τη δημιουργία μιας ποιοτικής δημόσιας παιδείας θεωρώντας ότι η γλώσσα πάνω απ’ όλα είναι αξία, είναι η παιδεία ενός λαού, είναι ο πολιτισμός, είναι η ιστορία του.
ΆΠΟΨΗ του είναι ότι πρέπει να αλλάξει ο τρόπος διδασκαλίας ο οποίος είναι άμεσα συνδεδεμένος με τη σκέψη μας.
«ΥΠΑΡΧΕΙ μια διάχυτη παρεξήγηση ως προς την ουσία των πραγμάτων, της γνώσης, της παιδείας και της εκπαίδευσης που σχετίζεται με την ποιότητα της ύπαρξής μας και της σχέσης μας με τον κόσμο.
Η σκέψη μας είναι ο δρόμος προς τον κόσμο.
Ο κόσμος μας υπάρχει μέσα από τη νόησή μας και η νόηση εκφράζεται μέσα από τη γλώσσα.
ΣΤΟ πανεπιστήμιο έφταναν κουρασμένα παιδιά που αν δεν τα ενέπνεες με τη διδασκαλία σου, είχαν μια μόνιμη απογοήτευση κι εγκατάλειψη.
Η μεγάλη εμπειρία μου στον χώρο της εκπαίδευσης μου έδειξε ότι βολευτήκαμε στα εύκολα.
ΔΕΝ έχουμε αφυπνίσει τους ανθρώπους ώστε να τους κατευθύνουμε στον αξιακό κώδικα της παιδείας και της εκπαίδευσης.
ΔΕΝ είναι εργαλειακή και χρησιμοθηρική η χρήση της γλώσσας. Είναι η ταυτότητά μας κι ο πολιτισμός μας.
ΤΑ πάντα μπορούν να αλλάξουν.
ΤΟ ζήτημα είναι να είμαστε έτοιμοι και πρόθυμοι ώστε να δεχτούμε μια αλλαγή» είπε ο κ. Μπαμπινιώτης ο οποίος ποτέ δεν σταμάτησε να δίνει απλόχερα τις γνώσεις του μέσω της τηλεόρασης αρχής γενομένης σε εκπομπή με την Λιάνα Κανέλη (ήταν συμφοιτήτριά του) και τίτλο «Ομιλείτε Ελληνικά», αργότερα με τη Βίκυ Φλέσσα (ήταν φοιτήτριά του) και μέχρι σήμερα μόνος του στην παραγωγή της COSMOTE TV «Τρία λεπτά για την ελληνική γλώσσα», όπου πραγματικά είναι απόλαυση για τρία μόνο λεπτά να εξηγεί με τον απλούστερο τρόπο λάθη της καθομιλουμένης.
«Η ελληνική γλώσσα έχει 300.000 σημασίες μπορεί και περισσότερες» ανέφερε.
ΜΑΛΙΣΤΑ εξηγώντας την αξία της γλώσσας μας που «χάνεται» από τις ξένες γλώσσες» τόνισε:
«Η μητρική γλώσσα κατακτάται. Η ξένη γλώσσα μαθαίνεται.
ΆΛΛΟ το μαθαίνω και άλλο το κατακτώ.
Η γλώσσα είναι αξία και το λέω αυτό γιατί πάει να επικρατήσει μια εργαλειακή αντίληψη ότι η γλώσσα είναι εργαλείο. Τι εργαλείο;
Η γλώσσα είναι ο πολιτισμός σου.
Η γλώσσα είναι η προέλευση σου, η ιστορία σου, η αντίληψη σου.
ΕΙΝΑΙ ο ψυχισμός σου, είναι η ταυτότητα σου.
ΌΛΑ αυτά είναι η γλώσσα, άρα η γλώσσα είναι αξία, δεν είναι απλώς εργαλείο, είναι και αυτό».
ΓΙΑ την απώλεια ελληνικών λέξεων και την αντικατάστασή τους από ξένες υποστήριξε:
«ΑΝ δεν προσπαθείς να εμπλουτίζεις το λεξιλόγιό σου θα μείνεις με προβλήματα στην έκφραση σου και κατ’ επέκταση στη σκέψη σου».
ΣΥΜΦΩΝΑ με τα όσα είπε, κάθε απώλεια στη γλώσσα είναι απώλεια στη σκέψη όπως και κάθε ποιότητα στη γλώσσα είναι ποιότητα στη σκέψη, άρα πρέπει να προσπαθούμε πάντοτε για ένα εμπλουτισμό, ο οποίος περνά μέσα απ’ τα λεξικά, τις γραμματικές, τα αντικείμενα.
«ΜΗ παραιτηθείς και βολευτείς, γιατί αν το κάνεις αυτό, όλο και θα χάνεις.
ΚΑΙ θα το πληρώσεις άσχημα μια μέρα, όταν θα ψάχνεις κάτι να βρεις να το πεις και δεν θα μπορείς να το πεις» υπογράμμισε, εξηγώντας ότι δεν απειλεί αλλά προκαλεί.
ΌΣΟΝ αφορά την ποιότητα της γλώσσας της τηλεόρασης και του διαδικτύου (η λέξη διαδίκτυο είναι δική του και επικράτησε) που την χάνουμε, είναι απόλυτος.
ΣΕ μια από τις συνεντεύξεις του είπε:
«ΠΑΣΧΟΥΜΕ από κρίση ποιότητας της γλώσσας, ως προς τα ελληνικά που γράφουμε και μιλούμε. Κρίση ποιότητας της εκπαίδευσης.
ΣΤΑ σχολεία μας παρατηρείται μια στασιμότητα, μια δειλία και συχνά οι αποφάσεις λαμβάνονται από απαίδευτους.
ΚΑΙ δεν εννοώ ανθρώπους που δεν εκπληρώνουν τα τυπικά προσόντα αλλά ακαλλιέργητους σε σχέση με τον πολιτισμό, τις αξίες και τις αρχές της εκπαίδευσης.
ΚΑΙ τέλος, πάσχουμε από κρίση της γενικότερης παιδείας διότι έχουμε γίνει δέσμιοι και εξαρτημένοι από το Διαδίκτυο, την τηλεόραση και το κινητό τηλέφωνο.
ΜΕ τις συντομογραφίες ή τα greeklish έχουμε οδηγηθεί σ’ έναν κατατεμαχισμένο λόγο. Έχουν κλονιστεί βασικές σημασίες που θα έπρεπε να περνούν μέσα από την εκπαίδευση.
ΔΕΝ μορφώνουμε υπεύθυνους, σκεπτόμενους, καλλιεργημένους κι ευαίσθητους πολίτες. Φορτώσαμε το σχολείο με όγκους αμάσητων κι αχώνευτων πληροφοριών, οι οποίοι ποτέ δεν γίνονται χρήσιμοι κι αξιοποιήσιμοι για βαθύτερη γνώση.
ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ τη στρέβλωση της ελληνικής εκπαίδευσης, η οποία αποτυπώνεται πλήρως με την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση».
ΣΤΟ απυρόβλητο δεν έμεινε και ο ρόλος της οικογένειας:
«Η ελληνική οικογένεια έχει την αντίληψη ότι αν το παιδί μπει στο πανεπιστήμιο πετυχαίνει την απόλυτη καταξίωση.
ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για ένα χονδροειδέστατο λάθος.
ΜΙΑ παρεξηγημένη έννοια της παιδείας και αποπροσανατολισμένης εκπαίδευσης.
Η εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση έχει ακυρώσει την παιδευτική λειτουργία του λυκείου, το οποίο σου παρέχει τη γενική μόρφωση.
ΣΤΗΝ καλύτερη ηλικία των 15 με 18 ετών έχουμε βάλει τα παιδιά στο λούκι της εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση.
ΜΟΝΟ το φροντιστήριο έχει αξία γι’ αυτούς, οδηγώντας στην αχρήστευση του σχολείου και στην υποβάθμιση των δασκάλων.
ΤΙ επιτυγχάνουμε τελικά; Να φεύγουν τα παιδιά από τα σχολεία χωρίς να θυμούνται απολύτως τίποτα».
ΚΑΙ για το ρόλο του πολιτισμού στη διδαχή μαθημάτων στα σχολεία είναι απόλυτος:
«ΑΠΟΥΣΙΑΖΕΙ η ζώνη πολιτισμού από την εκπαίδευση.
ΟΙ μαθητές θα έπρεπε να έρχονται σε επαφή από μικρή ηλικία με τον κινηματογράφο, τα εικαστικά, τη λογοτεχνία και τη μουσική.
ΘΑ έπρεπε να προετοιμάζουμε από το σχολείο τους αυριανούς θεατές, ακροατές και αναγνώστες.
ΑΚΟΜΗ κι ο αθλητισμός πάσχει στα ελληνικά σχολεία. Αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί αν έμπαιναν στην πολιτική νέοι άνθρωποι, συνειδητοποιημένοι και εμπνευσμένοι.
ΕΙΝΑΙ λίγοι, αλλά ευτυχώς υπάρχουν. Βέβαια, οι σκεπτόμενοι άνθρωποι κι αυτοί που κάτι έχουν να προτείνουν είναι πολλές φορές ενοχλητικά πρόσωπα. Ή επιλέγουν και οι ίδιοι να μην «καούν».
ΚΑΙ για να ξαναβρούμε το δρόμο μας σε ένα κόσμο που συνεχώς μεταλλάσσεται, μια παιδεία που ψάχνει το δρόμο της χρόνια τώρα και μια πολιτεία που, εναλλασσομένων των κυβερνήσεων, κλείνει μάτια και αυτιά σε αξίες που ενώ άλλοι τιμούν με τον καλύτερο τρόπο, εκείνες εφαρμόζουν τη λαϊκή ρήση «ουδείς προφήτης στον τόπο του» ή «αναγνώριση μετά θάνατον» μεταφέρω τις προτάσεις του για μια παιδεία ουσίας:
«ΝΟΥΣ και ψυχή συνθέτουν το πνεύμα, αυτό που πρέπει να καλλιεργεί μια ολοκληρωμένη Παιδεία, μια Παιδεία ουσίας, αφού το πνεύμα διαφοροποιεί ποιοτικά τον άνθρωπο από τα λοιπά όντα, συνδέοντας τον με την άναρχη ουσία που τον εδημιούργησε «κατ’ εικόνα και ομοίωσιν», με τον Θεό.
ΓΛΩΣΣΑ, λογοτεχνία, ιστορία, φιλοσοφία, ηθική, ιστορία των ιδεών, των θεσμών και του πολιτισμού, αισθητική καλλιέργεια (τέχνες), θέατρο και άλλα συναφή αντικείμενα είναι αυτά που θα συνέθεταν, αν διδάσκονταν σωστά και συστηματικά, μια Παιδεία ουσίας, μια πραγματική καλλιέργεια της προσωπικότητας του ανθρώπου με ικανότητες δημιουργικής σκέψης και με απελευθέρωση των δυνάμεων που διαθέτει ο άνθρωπος ως πνεύμα.
ΑΥΤΟ είναι, νομίζω, το ζητούμενο της Παιδείας μας, το ζητούμενο κάθε Παιδείας».
ΑΣ το καταλάβουμε.
Η γλώσσα είναι, είτε μας αρέσει, είτε όχι, αχώριστο κομμάτι της ταυτότητάς μας.
ΑΛΛΑΖΟΝΤΑΣ την με τέτοιον- άνευ ουσίας- τρόπο ουσιαστικά δεν είμαστε εμείς.
ΥΙΟΘΕΤΟΥΜΕ μια ψεύτικη ταυτότητα.
ΧΡΩΣΤΑΜΕ όλοι, απέναντι στον εαυτό μας να είμαστε αξιοπρεπείς.
ΔΕ γίνεται από τη μια να υπερηφανευόμαστε που είμαστε Έλληνες και από την άλλη να πιθηκίζουμε.
