Ο ΚΛΑΔΟΣ που θα έχει πάντα ψωμί στην Ελλάδα είναι αυτός της ναυπηγοεπισκευαστικής βιομηχανίας, τονίσει σε πρόσφατο άρθρο του στην εφημερίδα «Καθημερινή» ο Παναγής Βουρλούμης, ο οποίος κάνει γνωστό ότι έχει ιδία αντίληψη αφού η πρώτη του δουλειά, μετά το πανεπιστήμιο, ήταν στα Ελληνικά Ναυπηγεία, αρχές της δεκαετίας του ’60.
ΕΧΕΙ όντως, ιδιαίτερο ενδιαφέρον η καταγραφή των όσων βίωσε στο χώρο των ναυπηγείων, θυμίζοντας πως τότε «Ήταν τότε ένα μελίσσι ενέργειας με συνεχείς επενδύσεις, επεκτάσεις, ουρά τα βαπόρια για επιθεωρήσεις, επισκευές και μετατροπές, ακόμη και νέες ναυπηγήσεις. Χιλιάδες εργαζόμενοι, καλοί μισθοί και, το κυριότερο, ένα σχολείο εκπαίδευσης τεχνικών και στελεχών σε γνώση και υπεύθυνο τρόπο δουλειάς. Γύρω από τα ναυπηγεία ευημερούσε πλήθος μικρότερων μονάδων που τους παρείχε είδη και υπηρεσίες».
ΜΕΤΑ την περίοδο των παχιών αγελάδων ήλθε και η περίοδος των ισχνών, αλλά με σωστές κινήσεις επανήλθε η περίοδος των παχιών. Το πώς και το γιατί το εξηγεί μέσα σε λίγες γραμμές ο ίδιος, όταν ασχολήθηκε ξανά με τον κλάδο, όντας στέλεχος στην Εμπορική Τράπεζα το 1979, αφού παράλληλα με την Τράπεζα, ανέλαβε πρόεδρος των Ναυπηγείων Ελευσίνας, πρώην Ανδρεάδη. «Τρία χρόνια κρατικής διοίκησης είχαν ήδη αρχίσει να τα διαλύουν, αλλά με τη βοήθεια δύο απόστρατων ναυάρχων καταφέραμε να αναστρέψουμε τον κατήφορο και οι δουλειές άρχισαν να ανεβαίνουν. Ο κλάδος θα έχει πάντα ψωμί στην Ελλάδα, και για την Ελλάδα, εφόσον υπάρχουν καλές και τίμιες διοικήσεις και αφεντικό που νοιάζεται και όχι παροδικοί δημόσιοι υπάλληλοι».
ΑΥΤΑ όλα μας θυμίζουν λίγο πολύ την περίοδο που το Νεώριο το διαχειριζόταν η ΕΤΒΑ, για να φτάσει σε τραγικά οικονομικά αδιέξοδα, με χρέη κοντά στα είκοσι δις δραχμές, παρά τις όποιες κρατικές οικονομικές «ενέσεις», αφού η κακοδιαχείριση ήταν δεδομένη.
ΕΦΤΑΣΕ έτσι στο αναπόφευκτο «λουκέτο» από το 1992 μέχρι το 1994, με τα γνωστά αποτελέσματα, τα οποία προκάλεσαν συσσίτια πείνας στο Εργατικό Κέντρο Κυκλάδων και τη χειμάζουσα οικονομικά Σύρα πρώτη είδηση στους ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς. Η κρίση γονάτισε το νησί και οδήγησε συριανούς εργαζόμενους μακριά από αυτό, προκειμένου να εξασφαλίσουν το μεροκάματο για την επιβίωσή τους.
ΑΛΛΩΣΤΕ, και ο αρθρογράφος Παναγής Βουρλούμης καταγράφει την εποχή εκείνη: «Ήλθε το 1981 το ΠΑΣΟΚ και επέστρεψε το κράτος στη χειρότερη μορφή του, με τα συνδικάτα να κάνουν κουμάντο. Το ναυπηγείο διαλύθηκε, το ίδιο και ο Σκαραμαγκάς, απέναντι στον κόλπο της Ελευσίνας, που ο Νιάρχος ευφυώς τον ξεφορτώθηκε δίνοντάς τον στο κράτος. Το ίδιο και οι καλές μονάδες του Περάματος, όπως η Ναυσί. Ήταν τα χρόνια που διοικούσαν οι «νονοί» και ο κλάδος μαράζωσε με ανάλογη άνθησή του στη διπλανή Τουρκία».
ΝΑ θυμηθούμε και εμείς εκείνο το γνωστό «Τη Δευτέρα όλοι στο Νεώριο», παραμονές εκλογών, μια «Δευτέρα» που δεν ήλθε ποτέ όπως τη φανταζόταν εκείνοι που την επικαλούντο, μέχρι τουλάχιστον να ανοίξει το ναυπηγείο τον Οκτώβριο του 1994 από τον Όμιλο Ταβουλάρη.
ΕΝΑ χαρακτηριστικό στοιχείο του Ομίλου αυτού ήταν και η συνεχής αναφορά στο «αδιάφορο για τα ναυπηγεία της Σύρου» Κράτους, το οποίο έδινε κρατικές δουλειές στα ναυπηγεία του Σκαραμαγκά και της Ελευσίνας, αλλά όχι σε εκείνο της Σύρου, με τα πήγαινε έλα διοίκησης και σωματείου εργαζομένων στα Υπουργεία, από τα οποία επέστρεφαν με υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα.
ΤΟ αποτέλεσμα, γνωστό. Παρά τις όποιες αισιόδοξες προβλέψεις των νέων ιδιοκτητών, το ναυπηγείο άρχισε να παραπαίει οικονομικά. Η θηλειά σφίχτηκε τόσο πολύ, με έκδηλα πλέον τα σημάδια του πνιγμού, μέχρι τη στιγμή που το χέρι της ΟΝΕΧ του Πάνου Ξενοκώστα έβγαλε τη θηλειά και έβαλε φιάλες οξυγόνου μέχρι να ανακάμψει οικονομικά το Νεώριο.
Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Βουρλούμης είναι σαφής στις θέσεις του: «Πρόσφατα, χάρις και στην ανάπτυξη του Πειραιά από τους Κινέζους, ο κλάδος δείχνει να συνέρχεται από το κώμα. Το ναυπηγείο της Σύρου άλλαξε χέρια, έχει δραστηριότητα και η ίδια εταιρεία διαπραγματεύεται να πάρει την Ελευσίνα. Μένει ο Σκαραμαγκάς, που αντιπροσωπεύει μια τεράστια επένδυση σε πάγιο εξοπλισμό, μοναδική στη Μεσόγειο. Ο μαρασμός του δεν οφείλεται σε έλλειψη αγοράς για τις υπηρεσίες του αλλά σε χρόνια κακή διοίκηση και διαχείριση. Αυτά έχουν επισωρεύσει οικονομικά και νομικά προβλήματα που παραλύουν τις προσπάθειες επαναδραστηριοποίησής του. Στη λύση των προβλημάτων αυτών θα έπρεπε να εστιάσει τις προσπάθειές του το κράτος για να έχει η οικονομία άμεσο όφελος».
ΑΣ κρατήσουμε την άποψή του ως προς λύση των προβλημάτων της ναυπηγοεπισκευαστικής βιομηχανίας, στα οποία προβλήματα θα έπρεπε να εστιάσει τις προσπάθειές του το κράτος για να έχει η οικονομία άμεσο όφελος, με προέκταση φυσικά το όφελος της ελληνικής κοινωνίας. Δηλαδή, το δικό μας.
