ΜΙΑ φορά κι έναν καιρό στην πόλη με τις γόνδολες, τη Βενετία, ζούσε ένα φτωχό παιδάκι, ο Αρλεκίνος
ΤΙΣ μέρες της Αποκριάς, στη Βενετία γιορτάζουν το καρναβάλι με παρελάσεις και γιορτές.
ΌΛΟΙ ντύνονται μασκαράδες και κρυμμένοι πίσω από τις μάσκες τους γλεντάνε μέχρι το πρωί.
Ο μικρός Αρλεκίνος, κάθε απόγευμα, καθόταν στο παράθυρο, έβλεπε τους γελαστούς μασκαράδες που περνούσαν παρέες -παρέες κάτω από το σπίτι του και μερικές φορές ένα δάκρυ κυλούσε στο μαγουλάκι του.
ΘΥΜΟΤΑΝπως ντυνόταν κι αυτός μασκαράς μαζί με τον πατέρα του και τη μητέρα του και κάνανε βόλτες στην πλατεία το Αγίου Μάρκου με τα περιστέρια.
ΤΩΡΑ πια όλα ήταν διαφορετικά !
Ο πατέρας είχε πεθάνει και η καημένη η μητέρα του με μεγάλη δυσκολία κατάφερνε να πληρώνει τα έξοδά τους.
ΣΚΟΥΠΙΖΕ,λοιπόν, το δάκρυ του και χαιρετούσε τους γελαστούς μασκαράδες που του φώναζαν να κατέβει μαζί τους στο γλέντι.
Η μαμά του είδε το κρυφό δάκρυ του Αρλεκίνου και ανέβηκε στη σοφίτα αποφασισμένη να βρει κάτι, έστω κι ένα παλιό ρούχο, για να μασκαρέψει το λυπημένο παιδί της.
ΚΑΤΙ μικρά κουρελάκια από υφάσματα της έδωσαν την ιδέα !
ΤΑ μάζεψε όλα, πήρε τα ραφτικά της και δούλεψε μέχρι το πρωί.
ΈΝΩΣΕτα μικρά κομματάκια, έκανε ένα μεγάλο πολύχρωμο πανί και μ’ αυτό έραψε μια φανταχτερή στολή, που άλλη δεν είχε ξαναγίνει !
ΞΥΠΝΗΣΕ χαρούμενη το Αρλεκίνο και τον έντυσε με τη στολή.
ΦΟΥΝΤΩΣΕ τα κατσαρά καστανά μαλλάκια του και, σαν τελευταία πινελιά, άνοιξε δυο τρύπες με το ψαλίδι της σε μια μαύρη βελούδινη λωρίδα και την έδεσε στα μάτια του για μάσκα !
ΤΟ αποτέλεσμα ήταν θαυμάσιο!
ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ο Αρλεκίνος, με τα δάκρυα απ’ τα παράπονα να λάμπουν στα ματάκια του, έδωσε ένα σκαστό φιλί στη μανούλα του και έτρεξε στην πλατεία.
ΤΑ πυροτεχνήματα έλαμπαν στον ουρανό και τα παιδιά μάζευαν καραμέλες και σοκολάτες που πετούσαν οι άρχοντες από τα μπαλκόνια.
ΌΤΑΝ έφτασε στην πλατεία ο Αρλεκίνος, όλοι θαύμαζαν τη φορεσιά του, κι εκείνος χαρούμενος άρχισε να χορεύει χωρίς να φανερώνει ποιος είναι.
– ΠΟΙΟΣείσαι; τον ρωτούσαν πολλοί. Είσαι από τη Βενετία; Που αγόρασες αυτή τη θαυμάσια στολή;
Ο Αρλεκίνος χαμογελούσε και κρατούσε καλά φυλαγμένο το μυστικό του, ώσπου μια κοπελίτσα τού άρπαξε τη μάσκα.
– ΕΙΝΑΙο Αρλεκίνος ! φώναξαν κάποιοι ξένοι.
– ΑΥΤΟΣείναι ο βασιλιάς του καρνάβαλου, φώναξαν όλοι μαζί και του πρόσφεραν φρούτα και γλυκά χορεύοντας χαρούμενοι γύρω του.
Ο Αρλεκίνος χόρεψε ξέφρενα όλη νύχτα και το πρωί γύρισε στο σπίτι του φορτωμένος με γλυκά.
ΈΝΑΣ χρόνος πέρασε. Την επόμενη χρονιά, μόλις πλησίαζε η Αποκριά, όλοι έτρεξαν στη μητέρα του Αρλεκίνου και πλήρωναν όσο- όσο για να ράψουν μια πολύχρωμη φορεσιά Αρλεκίνου!
ΚΑΠΩΣ έτσι αρχίζουν και τελειώνουν οι ιστορίες του καρναβαλιού.
ΣΑΝ παραμύθι. Σαν να ζεις σ’ ένα κόσμο φαντασίας .
ΚΑΘΕ μασκαράς έχει τη δική του ιστορία ακόμη και αν απ’ αυτόν δεν ξεκίνησε η ιδέα της τελικής του μορφής.
ΌΜΩΣπάντα υπάρχει μια αίσθηση ικανοποίησης όταν φοράμε τις στολές αποκριάς ή μια μάσκα .
ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΣΑ τα παιδιά που διασκέδαζαν σε ένα αποκριάτικο πάρτι.
ΕΙΧΑΝ στο πρόσωπο την ίδια έκφραση με τις μαμάδες τους.
ΜΙΑ αίσθηση γλυκιάς πονηριάς.
ΓΙΑΤΙ αυτή η μαγική εποχή του χρόνου που σου χαρίζει ελευθερία-αρχής γενομένης από τη στολή του αρλεκίνου που θεωρείται η ωραιότερη αποκριάτικη ιστορία, μέχρι εκείνη που διακωμωδεί καταστάσεις – είναι μια γιορτή που κλείνει το μάτι στην καθημερινότητα .
ΜΠΟΡΕΙΣ να γίνεις κακός, άγριος, να αλλάξεις ηλικία, ακόμα και φύλο, να βαφτείς, να φορέσεις μάσκα, να πετάξεις σερπαντίνες και το κυριότερο; Να μη σε γνωρίζουν οι άλλοι.
ΔΙΟΤΙ η ανωνυμίαευνοεί τιςαταξίες καιακόμα καλύτερα, στο Καρναβάλι οι αταξίες δεν τιμωρούνται, ούτε παρεξηγούνται μιας και δεν είσαι εσύ αυτός που τις κάνει, αλλά η Μάτζικα ντε Σπελ, ο Ινδιάνος, ο Καουμπόη, ο στρατιώτης με το όπλο, ο Αρλεκίνος, η Μαϊμουδίτσα, το Λιοντάρι, η νύφη που την παριστάνει άντρας, ο γαμπρός που τον παριστάνει γυναίκα !
ΚΑΙ στη Σύρο όλα τα έχουν οι φετινές Απόκριες:
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣκαι παρελάσεις, μουσικές διαδρομές και αναβίωση παραδοσιακών αποκριάτικων εθίμων, το γνωστό κυνήγι του χαμένου λουκουμιού, χορούς και θόρυβο.
ΠΑΡΟΤΙ η Τσικνοπέμπτη έπαιξε με τα νεύρα μας καθώς τη δεδομένη στιγμή που οι γάμοι με τις νύφες, τους γαμπρούς, τους συμπεθέρους, τους κουμπάρους και το κάλεσμα θα χαλούσε κόσμο από τις «παρελάσεις» των γάμων σε περιοχές της Ερμούπολης (Φρερ, σούπερ μάρκετΡοσσολάτου),Λαλακιά, Ξηρόκαμπο ), δίνοντας ζωντάνια και γέλιο, άνοιξαν οι ουρανοί κι έριχναν .. «καρέκλες» .
ΈΤΣΙ αναγκαστικά όλα επισπεύσθηκαν και εν τέλει τα δρώμενα εξελίχτηκαν στην αίθουσα «Βάτη» γιατί άπαντες ήταν αποφασισμένοι να μην τους χαλάσει τίποτε το κέφι.
ΠΑΝΤΩΣο καιρός μάς έκανε τη χάρη το πρωινό της ίδιας μέρας να προβάλουμε το καρναβάλι μας στο Πανελλήνιο μέσω της ΕΡΤ3.
ΜΑΣ άρεσε και η πρωτότυπη ιδέα το 1ουMASKA RUNNERS όπου οι «Δρομείς Σύρου», με τους φανατικούς φίλους τους – ντυμένους μασκαράδες- χάρισαν μια υπέροχη εικόνα στο λιμάνι ξαφνιάζοντας ευχάριστα τους επισκέπτες που έβγαιναν από το πλοίο και διαπίστωναν μια τέτοια υποδοχή.
ΩΣΤΟΣΟ και όλα τα μουσικο-θεατρικά δρώμενα με παραστάσεις σύγχρονου χορού και κουκλοθεάτρου για τους μικρούς καρναβαλιστές είναι μια ακόμη νότα ανάγκης φυγής από τα τετριμμένα.
ΤΟ έθιμο της Πάτρας με τους αναποφάσιστους της τελευταίας στιγμής που θέλουν να ενταχθούν σε όλο αυτό το πολύχρωμο πανηγύρι και συμπαρασύρονται, ήταν επίσης μια καλή ιδέα.
ΑΝΑΦΕΡΟΜΑΙ στην καρναβαλική ομάδα «Άσπρο – Μαύρο» που δίνει τη δυνατότητα σε όσους το αποφασίσουν κάθε τελευταία Κυριακή να συμμετέχουν σε όλα τα δρώμενα των καρναβαλικών εκδηλώσεων, επιλέγοντας να φορέσουν μια ενδυμασία μαύρη ή άσπρη.
ΚΑΛΥΜΜΕΝΟΙ πίσω από αυτήν χωρίς να εντάσσονται σε συγκεκριμένες ομάδες, μπορούν να διασκεδάζουν και να εκτονωθούν κρατώντας την ανωνυμία τους.
ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ, που οι μασκαράδες ως «άγνωστοι» χτυπούσαν πόρτες σπιτιών , πήγαιναν σε καταστήματα , χόρευαν σε ταβέρνες κι έκαναν το «χαμό» αφήνοντας πίσω πολλά ερωτηματικά, επανέρχεται σε νέα έκδοση.
ΕΙΝΑΙ αλήθεια ότι ασχολίαστο δεν μπορεί να μείνει το γεγονός του κοινωνικού χαρακτήρα του καρναβαλιού με τους γέροντες -οι οποίοι κλεισμένοι σε ιδρύματα τέτοιες μέρες έχουν μόνο τις αναμνήσεις για συντροφιά.
ΣΗΜΕΡΑ έρχονται στο προσκήνιο.
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ επαινετέα αυτή η δράση του τμήματος πολιτισμού την οποία διάφοροι φορείς εφαρμόζουν χρόνια τώρα.
ΌΠΩΣ ο σύλλογος των Μικρασιατών και αδιάλειπτα κάθε έτος ο σύλλογος της Κατ’ Οίκον Νοσηλείας.
ΤΑ μέλη αυτού του μοναδικού συλλόγου «παρηγορίας» – όντας συνεχώς κοντά στους αρρώστους και αναξιοπαθούντες- γνωρίζουν περισσότερο από κάθε άλλον την ανάγκη ζωντάνιας και ελπίδας τωνανθρώπων των ιδρυμάτων.
ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙγηροκομεία μασκαρεμένοι, πηγαίνουν γλυκά και φαγητά και τους δίνουν με ζωντανή μουσική μια νότα «του έξω αποκριάτικου κόσμου».
Ηκίνηση αυτή του δήμου στα γηροκομεία για πρώτη φορά φέτος είχε μεγάλη ανταπόκριση (όπως ανταπόκριση έχουν και τα ΚΑΠΗ) καθώς αναδείχτηκε και το ανθρώπινο πρόσωπο της δημοτικής αρχής που συμπεριλαμβάνει και τους δικούς μας ηλικιωμένους στην χαρούμενη γιορτή.
ΈΧΕΙ αποδειχθεί ότι οι Απόκριες κάνουν καλό στην ψυχολογία όλων.
ΑΚΟΜΗ και αυτών που τις μισούν αφού πολύ απλά δεν έχουν άλλη επιλογή μιας και αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της κάθε οργανωμένης κοινωνίας.
ΈΤΣΙ κι αλλιώς και στην καθημερινότητά μας αλλάζουμε ρόλους και φοράμε «μάσκα» ακόμη και για τα κατά συνθήκηψεύδη.
ΜΑΣ δίνεται η δυνατότητα να κάνουμε την υπέρβαση και να ξεπεράσουμε τους περιορισμούς του γήινου κορμιού μας.
ΝΑ βρεθούμε σε μιαν άλλη σφαίρα, να ζούμε το δικό μας παραμύθι σαν τον Αρλεκίνο. Από τα κουρέλια, από το τίποτα, από το πουθενά, να αποδράσουμε ξεφεύγοντας από την ρουτίνα μ’ ένα αίσθημα άφεσης και απελευθέρωσης από το άχθος της καθημερινότητας.
ΑΣ γίνουμε οι τελευταίοι της καρναβαλικής εκδήλωσης ποντάροντας στην ανωνυμία του πλήθους.
ΜΙΑμάσκα, μια οποιαδήποτε ασπρόμαυρη φορεσιά και μια νέα πρόσκαιρη ταυτότητα όπου το απίστευτο θα είναι εδώ.
Ο άλλος μας εαυτός και οι ξεγυμνωμένες εσωτερικές μας επιθυμίες.
ΝΑ φωνάξουμε, να πειράξουμε, να διαμαρτυρηθούμε, να μιμηθούμε, να κάνουμε νοήματα, να ανοίξουμε αγκαλιές.
ΚΑΙ όλα αυτά, μπροστά σε ένα κοινό που το ξέρουμε κι ενώ και αυτό μας ξέρει, δεν μας… ξέρει.
ΘΥΜΑΣΤΕ– το σημειώνω εντελώς συμβολικά- τι έγινε σε μια από τις τελευταίες σκηνές του έργου “μάτια ερμητικά κλειστά”;
ΟΙ συμμετέχοντες που εμφανίζονται με μάσκες και μεταμφίεση σε μια απόμερη βίλλα είναι ελεύθεροι να κάνουν ότι θέλουν.
Ηαίσθηση ελευθερίας έφερε έρωτες αλλά έφθασε και σε ακραίες καταστάσεις με θανάτους .
ΑΥΤΑ συνέβησαν με επίκεντρο την κλασική Φροϋδική θεωρία, η οποία ερμηνεύει βασικά ανθρώπινα ένστικτα που καταπιέζονται και σε πρόσφορες συνθήκες ανωνυμίας και ελευθερίας-όπως στην ταινία του Κιούμπρικ- ο άνθρωπος μεταμφιεσμένος αφήνει τα ένστικτά του ακαταπίεστα.
ΣΕ γενικές γραμμές, αυτή είναι και η αναλογία με το μασκάρεμα, όπως την ξέρουμε από τα καρναβάλια.
ΈΤΣΙ γυρίζονται κινηματογραφικές ταινίες που χωρίς να είναι έντονο το ψυχολογικό στοιχείο που κρύβει σασπένς, αναδεικνύουν και το κωμικό τού πράγματος.
ΕΚΤΟΣ λοιπόν από τον πολιτικό προβληματισμό που απασχολεί τα καρναβάλια όλου του κόσμου και το δικό μας βέβαια, καλό θα ήταν να υπάρχει θεματολογία αρμάτων πολιτικής τοπικής σάτιρας φυσικά με την οικονομία πανταχού παρούσα μιας και από καταβολής της Αποκριάς το οικονομικό ήταν το κυρίαρχο στοιχείο.
ΒΑΖΩ έναν προβληματισμό για το επόμενο Καρναβάλι.
ΜΕ δεδομένο ότι το 2019 με αφορμή τον εορτασμό των 100 χρόνων από το θάνατο του Γεωργίου Σουρή, ανακαλύψαμε το απίστευτα γόνιμο«Σουρικό» ταλέντο του γνωστού εκπαιδευτικού και συνεργάτη της εφημερίδας Παναγιώτη Λίτσα , (στο σημερινό φύλλο στη σελ. 10 υπάρχει άρθρο του “νοσταλγικά αποκριάτικο” με τίτλο «Αναπολώντας το Χτες») οι ειδήμονες να τον «χρησιμοποιήσουν» σε όλες τις εκφάνσεις κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας.
Η Σύρος φημίζεται για τον πολιτισμό της .
Ο Παναγιώτης με έμπνευση, δική του και άλλων, με χιούμορ που δεν χλευάζει ούτε λοιδορεί πρόσωπα και καταστάσεις μπορεί να συντελέσει σε μια νέα μορφή καρναβαλιού όπου η τοπική κυρίως θεματογραφία θα βασίζεται σε αυτά που απασχολούν τον κόσμο.
ΥΠΑΡΧΕΙ ελπίδα να καταφέρουμε να δώσουμε το δικό μας χρώμα, ύφος και ατμόσφαιρα έτσι ώστε το καρναβάλι να γίνει σημείο προσέγγισης επισκεπτών βασισμένο σε γερά θεμέλια με ειδικούς, όπως κατασκευαστές, σχεδιαστές (να! τα παιδιά του Πανεπιστημίου) κ.λ.ππου θα ασχοληθούν ένα χρόνο πριν.
ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι η τέχνη θα κυριαρχεί και θα δίνει την έμπνευση στην εμφάνιση του καρναβαλιού.
ΈΤΣΙ μασκαρεμένοι με οποιονδήποτε τρόπο για να έχει και ισχύ η ρήση του μεγάλου νομπελίστα λογοτέχνη Μπέρναρντ Σω “Βάλτε μια μάσκα σε έναν υποκριτή και δεν θα είναι πια ικανός να λέει ψέματα”, το νησί μας θα μπορεί να ελπίζει σε μια τέτοια τουριστική επένδυση, όπου οι κάτοικοί του δεν απομονώνονται,απελευθερώνονται και μέσω της σάτιρας και της διασκέδασης συνειδητοποιούν ότι η ζωή δεν είναι τιμωρία αλλά χαρά .
ΜΙΑ χαρά που μια φορά τουλάχιστον το χρόνο, άνθρωποι της γειτονιάς, παιδιά με γονείς, ηλικιωμένοι σε ιδρύματα αλλά και οι άλλοι του κεφιού και της ζωντάνιας θα νοιώθουν ότι ζουν σε ένα τόπο που όχι μόνο χαρίζειαισιοδοξία αλλά δίνει δύναμη και σε αυτούς που επισκέπτονται το καρναβάλι μιας και όλο αυτό είναι μεταδοτικό!
