Με λίγες μέρες διαφορά από την μεγάλη απώλεια του Καπετάν Σκοπελίτη η είδηση του θανάτου του Μπάμπη Γαβριήλ προκάλεσε άλλη μία βαθιά λαβωματιά και βύθισε στο πένθος τους Κυκλαδίτες.
Στην ιδιαίτερη πατρίδα του τη Σύρο οι συντοπίτες, οι φίλοι, οι συγγενείς, σύσσωμη η συριανή κοινωνία και πολλοί νησιώτες μουσικοί, που ήρθαν ειδικά για την κηδεία στη Σύρο, αποχαιρέτησαν τον αγαπημένο αυτόν άνθρωπο. Από νωρίς ο προαύλιος χώρος του Αγίου Γεωργίου στο κοιμητήριο της Ερμούπολης είχε κατακλειστεί από πλήθος κόσμου.
Μεταξύ αυτών, παλιοί συνεργάτες, συνοδοιπόροι, σύντροφοι καθώς και αιρετοί από όλο το πολιτικό φάσμα, όπως ο Λευτέρης Πιταούλης, ο Γιάννης Δεκαβάλλας, ο Νίκος Λειβαδάρας, ο Γιώργος Λεονταρίτης, με τον οποίο είχαν και συγγενική σχέση, ο Μηνάς Αληφραγκής, ο Τζώρτζης Μακρυωνίτης, καθώς και από τη Λαϊκή Συσπείρωση ο Νικόλας Καΐλης, ο Δήμαρχος Σύρου-Ερμούπολης, Αλέξης Αθανασίου, αλλά και ο Κρίτων Αρσένης, ο πρώην βουλευτής του ΜέΡΑ25, με τον οποίο τους συνέδεε στενή φιλία.
Μετά την τέλεση της νεκρώσιμης ακολουθίας, μεταξύ άλλων, μίλησε σπαρακτικά ο δίδυμος αδερφός του εκλιπόντος, Γιάννης Γαβριήλ. «Ήσουνα ψυχούλα συνοδοιπόρε της ζωής μου όπως ακριβώς μας έμαθαν οι αγαπημένοι μας γονείς» ανέφερε και παρομοίασε τον αδερφό του με ένα σύγχρονο Ζορμπά, και πράγματι αυτό ήταν.
Με παρότρυνση της μονάκριβης κόρης του Αγγέλας Γαβριήλ, ο Κωνσταντίνος Καρακατσάνης, προσωπικός φίλος της ίδιας αλλά και του Μπάμπη, διάβασε ένα όμορφο κείμενο που έγραψε με το που έγινε γνωστή η είδηση της απώλειας. Εκείνος ήταν που είπε ότι ο Μπάμπης δεν έφυγε αλλά έγινε γλάρος: «Ο Μπαμπης πήρε το κόκκινο ντουμπακι από τη Μύκονο και άρχισε να το χτυπά και να τραγουδά και λαμποκοπούσε χαρούμενος. Γύρναγε γύρω γύρω και όλοι του οι φίλοι χορεύαμε και γλεντούσαμε. Πριν ακόμα ξημερώσει, τον πιάσαμε και τον σηκώσαμε ψηλά και τότε είδα κάτι που δεν πίστευαν τα μάτια μου. Τα χέρια του άρχισαν να αλλάζουν, έβγαλε πούπουλα και φτερά και έγινε ένας ολόλευκος γλάρος που πέταξε ψηλά και όλοι, χειροκροτώντας τον χαιρετήσαμε. Από σήμερα το πρωί και εξής θα οδηγεί τα καΐκια του Αιγαίου, θα ψαρεύει κάθε μέρα και όταν θα καθόμαστε στα θαλασσινά τα στέκια θα έρχεται να μας χαιρετά. Αυτά τα είδα με τα μάτια μου, όπως όλοι όσοι ήμασταν εκεί. Οτιδήποτε άλλο και αν ακούσετε, θα είναι παραμύθια. Αντίο φίλε μου καλέ. Αντίο ζορμπά-μπη, αντίο Κωστίκα. Καλή αντάμωση».
Τέλος, ο Τάσος Αναστασίου, εμφανώς συντετριμμένος ανέφερε: «Ο Μπάμπης ήταν η προσωποποίηση της δυναμικής, του πάθους των συναντήσεων, ο άνθρωπος που έδινε τον τόνο του γλεντιού και της έκστασης σε κάθε μεγάλη συνεύρεση, ήταν ο τελετάρχης και ταυτόχρονα ο ένας απ’ όλους και ο ένας για όλους».
Φίλοι μουσικοί, τσαμπουνιέρηδες και όχι μόνο, με τους οποίους ταξίδεψε σε δεκάδες νησιά παίζοντας σε πανηγύρια και γιορτές δεν μπορούσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους. Συνόδευσαν τον καλό τους φίλο στην τελευταία του κατοικία θρηνώντας ταυτόχρονα πατέρα και αδερφό με τραγούδι, με τσαμπούνα και χορό. Μέχρι και την τελευταία στιγμή το φέρετρο κουβάλησαν δικοί του άνθρωποι, μεταξύ αυτών, ο Ακριβός Ζερβός, ο Κωνσταντίνος Καρακατσάνης, ο Πέτρος Φρέρης, ο Τάσος Αναστασίου και ο Κρίτων Αρσένης τραγουδώντας του «Μη με στέλνεις μάνα στην Αμερική κει θα μαραζώσω θα πεθάνω εκεί».
