ΜΕ ένα τηλεκοντρόλ στο χέρι η κυρία Ασπασία. Να δω πώς θα της το πάρουνε όταν ο Κύριος την καλέσει να της ψιθυρίσει δυο κουβέντες κατ’ ιδίαν στας αιωνίους μονάς. Εκτός κι αν και στα αιωνίους μονάς υπάρχει τηλεόραση και έχει το ίδιο σύστημα με αυτό της Ελλάδας, οπότε η κυρία Ασπασία δεν θα χρειαστεί να προμηθευτεί καινούριο.
ΚΑΙ ποια προγράμματα επιλέγει με το τηλεκοντρόλ; Όλα εκείνα που διαφημίζουν προϊόντα, τα περισσότερα άχρηστα, αλλά κατά την κυρία Ασπασία χρήσιμα. Γι’ αυτό άλλωστε το σπίτι της έχει μετατραπεί σε αποθήκη που βρίσκεις ό,τι θέλεις, από «μαγική σφουγγαρίστρα» μέχρι αλοιφή για τους κάλους, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η κυρία Ασπασία ουδέποτε είχε κάλους στα πόδια. Στο μυαλό σίγουρα, αλλά η αλοιφή δυστυχώς δεν έχει θεραπευτικές ιδιότητες του μυαλού. Ούτε θεραπευτικές ιδιότητες για τους κάλους στα πόδια έχει, αλλά λέμε τώρα.
ΟΛΗ μέρα, και τη νύχτα όταν έχει αϋπνίες, που έχει, στημένη μπροστά στη μικρή οθόνη να επιλέγει προϊόντα. «Κοίτα… κοίτα… ευκαιρία… Μόνο με 59 ευρώ και 99 λεπτά αυτά τα παπούτσια…. Να προλάβω να πάρω τηλέφωνο, γιατί λέει πως όποιος τα παραγγείλει την επόμενη μισή ώρα θα έχει δώρο μια ψησταριά, δυο κιλά αμπελοφάσολα και τρία κουτιά οδοντογλυφίδες» «Και πριν από μια ώρα που το ξαναείδες τα ίδια έλεγε, κυρία Ασπασία» «Αυτό σημαίνει πως οι άνθρωποι έχουνε σταθερό χαρακτήρα και δεν αλλάζουνε από τη μια ώρα στην άλλη» «Όχι, κυρία Ασπασία, αυτό δείχνει ότι ψαρεύουνε για μωροπίστευτους και το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι τους βρίσκουνε κιόλας».
ΠΑΡΑΤΗΡΗΜΕΝΟ. Τα περισσότερα προϊόντα που διαφημίζονται λήγουν στα 99 λεπτά. Το άλφα προϊόν μόνο 19 ευρώ και 99 λεπτά. Το βήτα προϊόν 36 ευρώ και 99 λεπτά. Το τάδε προϊόν 87 ευρώ και 99 λεπτά. Μια ψύχωση με τα 99 λεπτά, άλλο πράμα. Κανείς σχεδόν δεν στρογγυλοποιεί το ποσόν. Κάτι σαν κατάρα του Τουταγχαμών το ένα λεπτό παραπάνω και ας το διαφημίζει το γνωστό τραγούδι με τον Στράτο Διονυσίου «Ένα λεπτό περιπτερά», αν και όπως μου λέει η κυρία Ασπασία, το λεπτό αυτό δεν έχει καμία σχέση με το λεπτό πού υπολείπεται από την αγορά της θαυμαστής σφουγγαρίστρας για να φτάσει τα 20 ευρώ στρογγυλά.
ΝΑ σου σπάει τα νεύρα. Διότι δεν αντέχεις να ακούς τα παράξενα και να θέλει, σώνει και καλά, να τα επικροτείς. «Τι να τα κάνεις τα παπούτσια, κυρία Ασπασία; Δεν βλέπεις πως είναι για ορειβάτες; Εσύ δεν μπορείς να ανέβεις τα πέντε σκαλοπάτια για να πας από το ένα δωμάτιο στο άλλο. Σκέπτεσαι να έρχονται οι επισκέπτες σου εδώ και να σε βλέπουνε με αυτά τα παπούτσια και να σε ρωτάνε “Πότε με το καλό η ανάβαση στο Έβερεστ;” Και μη νομίζεις πως θα εννοούνε το Έβερεστ το φασφουτάδικο. Διότι η μόνη ανάβαση της προκοπής που σου μένει είναι αυτή προς τα πάνω, αλλά σου το υπογράφω ότι όταν έλθει εκείνη η ώρα δεν θα σου χρειάζονται άρβυλα ορειβασίας για να διανύσεις την απόσταση και να πιάσεις κορυφή. Ο Χάρος το μόνο που δεν θα κοιτάξει θα είναι τα παπούτσια που θα φοράς» «Είσαι πικρόχολος. Άσε που δεν καταλαβαίνεις τις ευκαιρίες που παρουσιάζονται και μου τρως το χρόνο μου για να περάσει η μισή ώρα και να μην προλάβω να κάνω την παραγγελία και να πάρω τα δώρα» «Ποια δώρα, κυρία Ασπασία; Αφού δεν μπορείς να κάνεις σούπα στην κατσαρόλα, τι να την κάνεις την ψησταριά; Να ψήσεις παϊδάκια και να σε χτυπήσει η χοληστερίνη στο δόξα πατρί; Τι να τα κάνεις τα αμπελοφάσολα; Αφού δεν τα έτρωγες στα νιάτα σου, θα τα φας στα γεράματα; Άσε τις οδοντογλυφίδες. Ξέχασες πως αποτελούν μουσειακό είδος για σένα, αφού για να καθαρίσεις τα δόντια σου τα βγάζεις όλα με τη μασέλα οπότε ποια η χρησιμότητα της οδοντογλυφίδας; Άντε, να τη χρησιμοποιήσεις για να καμακώσεις καμιά ελιά θρούμπα και τίποτα περισσότερο, γιατί αν είναι η ελιά κάπως σκληρή θα τη φτύσεις μαζί με τη μασέλα»
ΚΑΙ τα παράγγειλε. Και ήρθανε. Και τα καμαρώνει. Τα έχει κρεμάσει στην κρεμάστρα τα άρβυλα, έβαλε στην αυλή την ψησταριά και μοστράρισε στο τραπέζι τις οδοντογλυφίδες. Έβρασε και τα αμπελοφάσολα, αλλά δεν τα έφαγε. Εμένα έβαλε να τα φάω και μου κάτσανε στο στομάχι γιατί και μπαγιάτικα ήτανε και μεστά.
ΑΛΛΑ η κυρία Ασπασία στον κόσμο της «Πού θα ξανάβρισκα εγώ τέτοια ευκαιρία, μου λες; Άσε που σου έκαναν και το τραπέζι για να βγάλω την υποχρέωση που σου είχα με τα λεφτά που μου δάνεισες για να κάνω την παραγγελία. Ο Θεός να σε έχει καλά να μου ξαναδώσεις, γιατί μη μου πεις πως δεν είναι ευκαιρία να πάρω αυτή τη μικρή μπετονιέρα μόνο 99 ευρώ και 99 λεπτά. Τσάμπα πράμα δηλαδή. Και όταν την παραγγείλω μέσα στην επόμενη μισή ώρα θα έχω δώρο μια μερίδα ντομάτες γεμιστές και ένα αεροζόλ για τη μελίγκρα. Μη μου πεις τώρα ότι δεν τρως και τις ντομάτες τις γεμιστές!»
Ο Ρίμος
