ΠΩΣ τον έχετε κάνει έτσι τον Πετράκη σας, κυρία Ιουλία μας; Να περνάει από τη γειτονιά και να κλείνουνε πόρτες και παράθυρα. Κάτι σαν την Άνω Σύρο, όταν κάνανε επιδρομές στο νησί οι πειρατές και κλεινόντουσαν οι άνθρωποι μέσα στο κάστρο να σωθούνε!
ΟΧΙ, κυρία Ιουλία μας, δεν υπερβάλλω. Για ρωτήστε και άλλους σας γείτονες να μάθετε τι γνώμη έχουνε για τον κανακάρη σας! Τι θα πει «εφτά χρονών παιδί, τι μπορεί να κάνει;» Όλα μπορεί να τα κάνει. Να γυρίσει τούμπα τον κόσμο από τη μια στιγμή στην άλλη. Πάρτε παράδειγμα τις γάτες. Έχετε προσέξει πώς τον κοιτάζουνε οι γάτες; Α, δεν έχετε προσέξει. Για προσέξετε και ελάτε να με βρείτε. Μια γάτα να τον αντιληφθεί ότι περνάει από απόσταση είκοσι μέτρων σηκώνει το τρίχωμα όρθιο, λες και την έχεις βάλει στην πρίζα, και νιαουρίζει βγάζοντας παράξενους ήχους. Γιατί; Για να ειδοποιήσει τις υπόλοιπες γάτες σε ακτίνα χιλιομέτρου πως περνάει ο κανακάρης σας και να τρέξουνε ομαδικά στα καταφύγια. Σαν σειρήνα σε καιρό πολέμου δηλαδή η γάτα. Σκεφτείτε τι έχουνε υποστεί τα ζωντανά από τα χέρια του για να λειτουργεί σε τέτοιο βαθμό το ένστικτο της αυτοσυντήρησής τους.
ΜΗΝ σας θυμίσω τι γίνεται στην παιδική χαρά της γειτονιάς όταν εμφανίζεται ο Πετράκης. Μαύρο δρόμο παίρνουνε τα υπόλοιπα παιδιά και όσα ξεμένουνε, τρέχουνε αλαλόφωνες οι μάνες τους και τα μαζεύουνε στο σπίτι. Ξέρετε, από τότε που έπεισε το άλλο παιδάκι, της κυρά Κατίνας, ότι είναι καλύτερα να κάνει τσουλήθρα από το μέρος που ανέβηκε, δηλαδή από τα σιδερένια σκαλοπάτια και όχι από το μέρος του κάνανε τσουλήθρα τα υπόλοιπα παιδιά. Ακόμα στο ΚΑΤ βρίσκεται η κυρά Κατίνα με το γιο της στο γύψο. Αφού, να σκεφτείτε πως τα άλλα παιδιά στον θάλαμο τον φωνάζουν Τουταγχαμών, τόσο γύψο ο μικρός!
ΑΣΤΕ το άλλο, στο εστιατόριο. Όχι να μην σας τα θυμίζω, κυρία Ιουλία μας. Να σας τα θυμίζω, γιατί έχετε το συνήθειο να ξεχνάτε και όταν ξεχνάτε αφήνετε αμολητό τον Πετράκη σας και όποιον πάρει ο χάρος. Δημόσιος κίνδυνος. Διότι δεν παράγγειλε στο εστιατόριο ντομάτες γεμιστές για να τις φάει, όπως θα έκανε κάθε παιδί στην ηλικία του. Τις παράγγειλε για να τις πετάξει στον κύριο που καθότανε στο απέναντι τραπέζι και δεν του άρεσε, λέει, η φάτσα του. Μια σταλιά μπομπή και ξέρει ποιες φάτσες κάνουνε για κυκλοφορία εκτός αποκριάς και ποιες όχι. Αφού δεν του άνοιξε το κεφάλι ο κύριος που έφαγε (όχι κυριολεκτικά) τις γεμιστές ντομάτες στα μούτρα, πάλι καλά. Και το χειρότερο, να ρωτάει ο Πετράκης σας τον παθόντα αν οι γεμιστές ντομάτες ήταν νόστιμες για να παραγγείλει δεύτερη μερίδα!
ΔΙΟΤΙ, αν στα εφτά του χρόνια πετάει ντομάτες γεμιστές άνευ λόγου και αιτίας, στα δεκαεφτά του, κυρία Ιουλία μας, θα πετάει βόμβες μολότοφ και στα είκοσι εφτά του θα πετάει ανθρώπους από τα παράθυρα, αν δεν του αρέσει η φάτσα τους. Υπερβάλλω; Καλά, έπρεπε φαίνεται να σας πέταγε εσάς τις ντομάτες τις γεμιστές στα μούτρα και θα μου λέγατε πόσο υπερβολικός είμαι. Διότι και εμένα μου είχε πετάξει τις προάλλες μια κότα μέσα στο αυτοκίνητο και έβγαλα το λάδι μου να καθαρίσω τις κουτσουλιές, πέραν του ότι έτρεχα την κότα σε ψυχολόγο, γιατί το ζωντανό είχε πάθει νευρικό κλονισμό, έτσι που βρέθηκε ξαφνικά κλεισμένο μέσα σε ένα αυτοκίνητο με 44 βαθμούς θερμοκρασία, γιατί είχε πυρώσει η λαμαρίνα από τον καύσωνα. Ανεξάρτητα του ότι ο ψυχολόγος είπε ότι δεν έχει ανάγκη η κότα και εξέτασε εμένα. Τέτοιος εξευτελισμός. Κυρία Ιουλία (χωρίς το «μας»).
ΓΙ’ αυτό σας λέω «μαζέψετε λίγο τα λουριά», γιατί τον βλέπω στα δεκατέσσερα να σας έχει βάλει τα πόδια σε ένα παπούτσι και να μην τον κάνετε καλά με τίποτα. Ούτε και τώρα τον κάνετε, αλλά έχετε μια δικαιολογία «Μικρός είναι, όταν μεγαλώσει θα πήξει το μυαλό του». Το έχω υπόψη μου αυτό, γιατί τις προάλλες που έγερνε λιγάκι ένα δεντράκι έξω από το σπίτι μου ενδιαφέρθηκε να το στερεώσει, και το στερέωσε. Πήγε και πήρε από την απέναντι οικοδομή τσιμέντο και το έριξε σε όλο το δεντράκι, από πάνω μέχρι κάτω. «Μόλις πήξει, θα δεις ότι δεν θα λυγίζει ούτε με δέκα μποφόρ», μου είπε και όντως έτσι είναι. Ξαφνικά απέκτησα ένα δεντράκι Τουταγχαμών (όπως ο γιος της κυρίας Κατίνας στο ΚΑΤ που λέγαμε) έξω από το σπίτι μου και με δούλευε όλη η γειτονιά, μέχρι να φέρω συνεργείο να το βγάλει με τη βοήθεια φουρνέλων.
ΣΙΓΟΥΡΑ θα πήξει το μυαλό του όταν μεγαλώσει, αλλά μήπως μπορούμε να το επισπεύσουμε; Για σκεφτείτε το λιγάκι. Λίγο τσιμέντο στο μυαλό… Λέμε τώρα… Μπας και…
