Όσοι βρεθήκαμε το βράδυ του Σαββάτου 7/1 στον ιστορικό και μαγευτικό χώρο του θεάτρου «Απόλλων» στην Ερμούπολη ταξιδέψαμε μέσα από ταξιδεμένους ήχους σε άλλους τόπους και άλλες εποχές.
Σε ένα κατάμεστο θέατρο «Απόλλων» η Στέλλα Γιαλόγλου (πιάνο) και ο Αλέξανδρος Γκέλιας (βιολί) συνέστησαν στο μουσικό κοινό της Σύρου τον AstorPiazzola και το TangoNuevo, το μουσικό είδος που δημιούργησε ο καταξιωμένος Αργεντίνος συνθέτης μέσα από το συγκερασμό της λαϊκής μουσικής παράδοσης της πατρίδας του, των βιωματικών αναπαραστάσεων που αποκόμισε από τη Ν. Υόρκη σε νεαρή ηλικία, από τα ταξίδια του στην Ευρώπη και τις μουσικές του σπουδές. Προϊόν των παραπάνω είναι το Tango Nuevo που αποτελεί παραλλαγή της παραδοσιακής μουσικής φόρμας του tango, την οποία συνδύασε ο A. Piazzola με ήχους της Jazz και της κλασσικής μουσικής.
Για την παρουσίαση του έργου του A. Piazzola επιλέχθηκε ο συνδυασμός της μουσικής, της αφήγησης, της προβολής αποσπασμάτων συνεντεύξεων του καλλιτέχνη, φωτογραφικού υλικού και χορού. Η παραπάνω δομή της μουσικοχορευτικής παράστασης έδωσε την ευκαιρία ακόμα και σε όσους δεν είμαστε τόσο εξοικειωμένοι με αυτό το είδος μουσικής να ακολουθήσουμε τους καλλιτέχνες, να εισαχθούμε ομαλά στον μουσικό κόσμο του A. Piazzola, να κατανοήσουμε την τομή που επέφερε το έργο του στο Tango και την μουσική γενικότερα. Στο επίκεντρο αυτής της παρουσίασης ήταν το μουσικό σκέλος των Γιαλόγλου & Γκέλια που παρουσίασαν εκπληκτικές διασκευές των ορισμένων έργων του Piazzola για βιολί και πιάνο. Ωστόσο και η συμβολή της κ. Αιμιλίας Βάλβη στην παραπάνω διαδικασία ήταν καθοριστική.
Η αφήγησή της λειτούργησε συμπληρωματικά στην εξαιρετική μουσική απόδοση του έργου του A. Piazzola, που επιμελήθηκαν οι Γιαλόγλου & Γκέλιας, προσφέροντας στο κοινό εκείνα τα απαραίτητα ιστορικά και μουσικά δεδομένα που μας επέτρεπαν να διαμορφώσουμε μία εικόνα για το ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο έζησε, εμπνεύστηκε και δημιούργησε ο καλλιτέχνης. Επίσης, πριν από κάθε κομμάτι, μας γνωστοποιούσε εκείνα τα συγκεκριμένα ερεθίσματα και βιώματα που ενέπνευσαν τον καλλιτέχνη να προχωρήσει στην αντίστοιχη σύνθεση. Η αφήγηση είχε δομή ιστορικής περιοδολόγησης από τη νεότητα προς την ωριμότητα του καλλιτέχνη χωρίς όμως να γίνεται πληκτική, αντιθέτως μάλιστα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον και δεν λειτουργούσε ως διάσπαση από το μουσικοχορευτικό σκέλος της παράστασης.
Τέλος, ειδική μνεία οφείλουμε να κάνουμε στο ζευγάρι που πλαισίωσε χορευτικά την παράσταση ολοκληρώνοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την διαλεκτική παρουσίαση ενός μάλλον διαλεκτικού έργου που απέδωσε στην ανθρωπότητα ένα είδος μουσικής το οποίο παραμένει ζωντανό μέχρι σήμερα. Η Μαριάννα Κουτάντου & ο Βαγγέλης Χατζόπουλος, διακεκριμένοι χορευτές στο εν λόγω είδος, χορογράφησαν και παρουσίασαν τέσσερα από τα σημαντικότερα έργα του συνθέτη προσφέροντας ένα χορευτικό ρεσιτάλ υψηλού επιπέδου. Τόσο οι μουσικοί όσο και οι χορευτές έπαιξαν και χόρεψαν παθιασμένα αποδίδοντας στο κοινό την ολοκληρωμένη εικόνα ενός έργου, στον πυρήνα του οποίου βρίσκεται ο έρωτας και το πάθος.
Το κοινό επιδοκίμασε στο τέλος την παράσταση με ενθουσιώδη χειροκροτήματα, ευχαριστώντας με αυτόν τον τρόπο τους καλλιτέχνες και τους συντελεστές αυτής της παράστασης από την οποία όλοι βγήκαμε πλουσιότεροι και πλουσιότερες. Χαρακτηριστική ήταν η εικόνα των μικρών παιδιών που αποχωρώντας από το Θέατρο «Απόλλων» επιδίδονταν σε χορευτικές κινήσεις μιμούμενα το χορευτικό ζευγάρι.
