Κρίμα που δεν υπάρχει τρόπος να φανεί πόσο λαίμαργα πίνουν νερό τα περιστέρια από τα νερά που κύλισαν από το πλύσιμο της αίθουσας Βάτη.
Τόση ζέστη και ξεχνάμε πόσο ανάγκη
νερού έχουν. Δεν είναι μόνο η εικόνα
αυτή στην πλατεία Μιαούλη . Πολλές
φωτο απαθανατίζουν περιστέρια να
πίνουν νερό από καπάκια της ΔΕΥΑΣ, από σιντριβάνια, από βρόμικο έδαφος . Αυτός ο φίλος μας που ζει χρόνια τώρα δίπλα μας και κατοικοεδρεύει στο κτήριο του δημαρχιακού μεγάρου, βολτάρει στην πλατεία, τρώει ψίχουλα από τα χέρια του παππού, της γιαγιάς, του παιδιού το πρωτογνωρίσαμε χιλιάδες χρόνια πριν στην ανθρώπινη ιστορία όταν σταμάτησε ο κατακλυσμός και ο Νώε το έστειλε να βρει στεγνή γη. Εκείνο επέστρεψε με ένα κλαδί ελαίας και τότε έγινε αντιληπτό από το νέο πατριάρχη του ανθρώπινου είδους ότι ήρθε η ώρα να ανοίξει η κιβωτός και να γίνει η εκ νέου εκκίνηση της ιστορίας της ανθρωπότητας. Σήμερα πλέον αποτελεί ένα συμπαθητικό κατοικίδιο, καλοπροαίρετο, εύκολο στη συντήρησή του, ευγενικό και ήσυχο που μπορεί να μάθει ωραία κόλπα και να βγάζει ρυθμικές κραυγές.
Αυτοί οι αγαπημένοι ταχυδρόμοι λέγεται ότι έσωσαν χιλιάδες ανθρώπινες ζωές στον 1ο και 2ο παγκόσμιο πόλεμο ως διακινητές μηνυμάτων και ειδήσεων, μεταφέροντας κρίσιμες πληροφορίες από τα πεδία των μαχών. Γι’ αυτό και μόνο αξίζει να μη λησμονούμε αυτούς τους ευαίσθητους συγκάτοικους που φτεροκοπούν και γουργουρίζουν στα περβάζια ή κάνουν επισκέψεις ακόμη και σε χώρους καταστημάτων προκαλώντας χαμόγελα και τρυφερά σχόλια…
