Ο 80ΧΡΟΝΟΣ (και βάλε) Γιώργος Μερεμέτης, βλέποντας μια γυναίκα να τρώει ένα σάντουιτς, θυμήθηκε τα χρόνια της Κατοχής στη Σύρα και τους χιλιάδες νεκρούς «που τους πηγαίνανε με το καροτσάκι να τους θάψουνε στου Χαρτουλάρη» ή τον αγώνα των πιτσιρικάδων τότε (συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου) να βρούνε μια λεμονόκουπα στο δρόμο ή στα σκουπίδια να την καταβροχθίσουν.
Κοιτάζει προς το Πνευματικό Κέντρο «Εκεί ήτανε οι Ιταλοί στρατιώτες και καμιά φορά μας πετούσανε καμιά καραμέλα και γινότανε σκοτωμός», λέει και εύχεται «Τέτοια χρόνια να μην αξιώσει ο Θεός να ξανάρθουνε ποτέ πια».
Παράλληλα όμως εκφράζει και την πικρία του.
«Σαράντα χρόνια εργάτης στη ΔΕΗ. Αυτά τα χέρια πληγιάζανε ανοίγοντας λάκκους για τους στύλους. Σαράντα χρόνια… για να πάρω σύνταξη 600 ευρώ!»
Και κουνάει το κεφάλι του με θλίψη και για τις μνήμες της Κατοχής και για τη σύνταξη που παίρνει σήμερα.
