Εξαΰλωση
Στο χάραμα τρέμει
το φως των αστεριών.
Και λίγο πριν σβήσει
το φως των κεριών.
Βαθειά στον ορίζοντα φθίνουν τα σύνορα
Θαλασσινών και ουράνιων τόπων
Σε βαθύ γήρας τρέμουν
Τα μέλη κ΄ η φωνή των ανθρώπων.
Η γη καθαγιάζει
Τα φύλλα που πέφτουν σ΄ αυτήν.
Ο θάνατος δίνει
Σ΄ ελπίδα και πίστη ζωή.
Μ΄ αυτόν και τα δύο
Ανδρειώνονται,
Και μ΄ αυτόν όλα τ΄ ανθρώπινα
Λυτρώνονται.
π. Β. Φρατζίσκος.
Verklärung.
In der Dämmerung zittert
Das Licht der Sterne
Kurz vor dem Löschen
Das der Kerzen.
Am Horizont schwinden
Des Himmels und Meeres Grenzen
Am Hohen Alter zittern
Glieder und Stimme der Menschen
Der Erde geweiht
Ist der Laubfall
Des Todes wegen
Wird Hoffnung und Glaube wach.
Mit Ihm
Werden beide gestärkt
Und mit ihm
All das Menschliche versöhnt.
v.V. Fratziskos.
