ΜΕΡΙΚΕΣ  μέρες πέρασαν από τότε που έκλεισε και τούτο το ετήσιο συναπάντημα της τέχνης αυτής που στον Αιγαιακό χώρο μετρά 30 χρόνια ζωής και όσο ο καιρός περνά αυξάνεται και πληθύνεται.

ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ παραμένει βαθιά η ανάγκη της ψυχής να βρει λίγο από το τρεμάμενο φως που είχε πριν από την προσγείωσή της στο γήινο κόσμο.

ΟΙ ΔΕΚΑ ΗΜΕΡΕΣ που διήρκεσε η Συνάντηση Ερασιτεχνικών Θιάσων Αιγαίου στη Χίο με δηλωμένη συμμετοχή 28 θεατρικών ομάδων και την παρουσία  700 περίπου ερασιτεχνών  ηθοποιών, καταδεικνύει τη μεταφυσικότητα και την αλήθεια πως το θέατρο, έχει τις ρίζες του στο αόρατο, στο αφανέρωτο, στον ενεργειακό όγκο του κόσμου των ιδεών.

ΕΝΟΣ κόσμου όπου η σοφία, η ολβιότητα και η κάθαρση αποτελούν τα βασικά του στοιχεία.

Η παρουσίαση θεατρικών έργων, από τους ερασιτεχνικούς θιάσους, είναι  σημαντική προσφορά απλόχερης ενθάρρυνσης δημιουργίας, αναβάθμισης του επιπέδου ζωής των κατοίκων όχι μόνο μέσω της θεατρικής Τέχνης αλλά και της προβολής της κουλτούρας του Αρχιπελάγους.

ΘΥΜΑΜΑΙ ΣΤΗ 4Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ το 1991 στη Σύρο  (συμμετείχαν 11 ομάδες)  με πόση δίψα ο κόσμος παρακολουθούσε στο κατάμεστο θέατρο Απόλλων -για πρώτη φορά τόσο μαζική θεατρική προσφορά κάθε βράδυ- γνωστά έργα, δείχνοντας έτσι την ανάγκη του για ψυχαγωγία και πνευματική τροφή. Παράλληλα  διεξήγοντο και σεμινάρια Θεατρικής Παιδείας.

ΤΟ ΣΥΡΙΑΝΟ ΦΙΛΟΘΕΑΜΟΝ κοινό με την ίδια ζέση είχε υποδεχτεί και πάλι τους ερασιτέχνες ηθοποιούς του Αιγαίου το 1998  στην11η Συνάντηση (συμμετείχαν 12 ομάδες)  όπου ο μαγικός θεατρικός κριτικός Κώστας Γεωργουσόπουλος, μίλησε για τον Δημήτρη Ψαθά και τον «Φον Δημητράκη».

Η ΕΡΜΟΥΠΟΛΗ ευτύχησε να απολαμβάνει κάθε βράδυ ακόμη και τρεις παραστάσεις για τρίτη φορά στην25η Συνάντηση το 2013 (συμμετείχαν 28 Ομάδες) (!)  πάντα με τη διοργάνωση  της Γ.Γ. Αιγαίου & Νησιώτικης Πολιτικής, της Ομοσπονδίας Ερασιτεχνικού Θεάτρου Αιγαίου, τη στήριξη της Περιφέρειας Ν. Αιγαίου, του Δήμου Σύρου-Ερμούπολης.

ΜΑΛΙΣΤΑ η Ορχήστρα των Κυκλάδων υπό την διεύθυνση του Νίκου Κυπουργού χάρισε φανταστικές ώρες μουσικής και τραγουδιών για το θέατρο και τον κινηματογράφο.

ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΗ ματιά στην πορεία του ερασιτεχνικού θεάτρου στο Αιγαίο- που  ξεκίνησε με τη συμμετοχή 12 σχημάτων το 1988 στη Μυτιλήνη- φανερώνει, την σπουδαιότητα αυτού του θεσμού που έγινε αφορμή να δημιουργηθούν ή να αναμορφωθούν θεατρικοί χώροι σε διάφορα νησιά του Αιγαίου με το ανάλογο όφελος  στις τοπικές κοινωνίες.

ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ όλων είναι η ραγδαία αύξηση των θεατρικών σχημάτων  (από 12 σε 30) που με την αγάπη και το μεράκι τους, μάς καταπλήσσουν διαρκώς, αν σκεφτούμε ότι όλη αυτή η δράση δεν έχει διαγωνιστικό χαρακτήρα αλλά επιμορφωτικό.

ΜΗ ΞΕΧΝΑΜΕ ότι μέσα από αυτές της συναντήσεις οι ερασιτέχνες βελτιώνουν την απόδοση των ρόλων τους, εμπλουτίζουν τις γνώσεις τους, ενώ οι θεατρόφιλοι των νησιών- όπου αυτές πραγματοποιούνται  κάθε χρόνο -έχουν την «πολυτέλεια» να  δουν δωρεάν πλούσιο ρεπερτόριο πολύ καλών παραστάσεων.

ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι για τον κάθε τόπο τα κέρδη είναι ουσιαστικά πολλαπλά. Με τη φιλοξενία αυτών των επισκεπτών κάθε Οκτώβριο συνεχίζεται η τουριστική  περίοδος.

ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ τα νησιά Χίος, Πάτμος, Λέρος, Σύρος, Πάρος, Κάλυμνος,  Νάξος, Λήμνος, Σάμος, Μυτιλήνη, Κως, Ρόδος, Μήλος, Λέσβος, Ικαρία έχουν φιλοξενήσει αυτή τη μεγάλη γιορτή πολιτισμού στην οποία διεξάγονται και άλλα δρώμενα (ομιλίες, εκθέσεις, εκδηλώσεις) ενώ αξίζει να σημειώσω ότι από τις 28 ομάδες οι δέκα είναι από τις Κυκλάδες και οι υπόλοιπες  από το νομό  Λέσβου, τη Χίο, τη Σάμο και τα Δωδεκάνησα.

ΣΥΡΙΑΝΑ θεατρικά σχήματα δίνουν με δυναμισμό όλα αυτά τα χρόνια το «παρών»  τόσο, ώστε σε κάθε συνέντευξη των αρμοδίων να αναφέρονται ως «θριαμβευτικά» παραδείγματα.

«ΘΕΑΤΡΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ Όμιλος Σύρου «Ο Σουρής»,  Θεατρικός Πολιτιστικός Σύλλογος Σύρου «Απόλλων»,  Πολιτιστικός Σύλλογος  Γαλησσά  Σύρου,  Πολιτιστικός Σύλλογος Άνω Σύρου,  Πολιτιστικός Σύλλογος – Θεατρική Ομάδα – Χρούσσων -ορισμένα από αυτά σε όλη τη διάρκεια των 30 χρόνων και άλλα περιστασιακά – έδωσαν και δίνουν λαμπρή παρουσία .

ΣΤΑΘΕΡΕΣ ΑΞΙΕΣ εδώ, αεί θεατράνθρωποι όπως οι «δικοί μας» Γιάννης Δεσύπρης και Δημήτρης Βαμβακούσης  –  αντιπρόεδρος και γενικός γραμματέας  του Δ.Σ. της ΟΕΘΑ, αλλά και οι: Γιώργος Πάχος, Εύη Αριστείδου, Μπάμπης Κουλούρας, Νίκος Κοντιζάς κ.α.

ΌΣΟ για την πολυσυζητημένη διαφορά «ερασιτεχνών» και «επαγγελματιών» (ηθοποιοί του οποίου συχνά δηλώνουν ότι ο ερασιτεχνισμός κάνει κακό στους ίδιους και το κοινό),  πολλά είναι αυτά που πρέπει να επισημανθούν.

ΑΡΧΙΚΑ γεννάται τα ερώτημα αν σε μια καλή παράσταση έχει σημασία αυτοί που παίζουν αν είναι ερασιτέχνες ή επαγγελματίες με δεδομένο ότι έχουμε δει επαγγελματικές παραστάσεις οικτρές με «αρπαχτές» που υποτιμούν τον θεατή.

ΤΟ ΚΟΙΝΟ κατά τη διάρκεια μιας παράστασης εκείνο που σκέπτεται είναι, αν αυτοί που παίζουν τον πείθουν για την ερμηνεία του ρόλου τους. Έτσι κρίνεται ο ηθοποιός. Από την αποδοχή.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ, πως γενεές επί γενεών μεγάλωσαν και μεγαλώνουν με αυτοδίδακτους ηθοποιούς (Μινωτής, Βέγγος, Λογοθετίδης, Κατράκης, Αυλωνίτης, Βλαχοπούλου,  Χατζηχρήστος,  Ρίζος  κ.α )  οι οποίοι έγιναν μεγάλοι και αναντικατάστατοι μόνο με το χάρισμα και την αγάπη τους στο θέατρο, χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι οι σπουδές δεν είναι απαραίτητο εφόδιο. Απαραίτητο μεν, όχι καταλυτικό, δε.  Έχουμε δει φρικτούς ηθοποιούς από σχολές.

Ο ΗΘΟΠΟΙΟΣ κρίνεται από το ταλέντο και το έργο του. Από την πεποίθηση και την αισθαντικότητα ότι υπηρετεί την τέχνη, την αυτεπίγνωσή του, τον πολιτισμό. Δεν υπάρχει κανένα άλλο άλλοθι πέρα απ’ αυτό. Άλλωστε η τέχνη του θεάτρου είναι περισσότερο βιωματική. Κάνεις ή δεν κάνεις για αυτήν.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για μια τέχνη πανταχού παρούσα, αναγκαία, ιδιότροπη, απαιτητική, απολυτρωτική, ουμανιστική και αινιγματική, απέριττη και ανθρώπινη.

ΑΛΛΩΣΤΕ  σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο, μόνο στον αρχαίο ελληνικό κόσμο    οι άνθρωποι δεν ασχολήθηκαν μόνο με τα κατορθώματα και τη ζωή των θεών τους, αλλά και με τα δικά τους κατορθώματα.

ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΗΣΑΝ κωμικές – τραγικές ιστορίες της ίδιας τους της ζωής. Την έκαναν θεατρικό δρώμενο προβάλλοντας τα πάθη τους, τις ίντριγκες, τις αγάπες και τα μίση τους, τους πολέμους, τις  ιδέες, τους φόβους, τις χαρές και την απαντοχή τους.

ΌΛΑ ΑΥΤΑ τα τοποθέτησαν  εντός και απέναντί τους. Έγιναν ηθοποιοί και θεατές για να τα μελετήσουν έτσι ώστε να καταλάβουν τον εαυτό τους και το σύμπαν.

ΑΥΤΗ Η ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ τέχνη που επεκτάθηκε στις αρχαίες ελληνικές πόλεις και σε όλη την ανθρωπότητα αργότερα μέσω της  αρχαίας τραγωδίας, κωμωδίας, αρχαίου δράματος εξελίχθηκε,  εξαιτίας της εσωτερικής προσπάθειας να βρουν ή το θεό των ανθρώπων  ή τον άνθρωπο του θεού.

ΑΓΑΠΟΥΝ το θέατρο γιατί μπορούν να γίνονται  συγγραφείς, σκηνοθέτες και ηθοποιοί της ζωής τους.

ΣΧΕΔΙΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΓΡΑΦΟΥΝ το έργο τους. Το σκηνοθετούν καθημερινά με την αίσθηση ότι η τέχνη της ζωής αναπαριστά την τέχνη του θεάτρου. Άλλωστε γνωστή είναι η ρήση ότι «Η ζωή γράφει καλύτερα σενάρια και από την πιο γόνιμη φαντασία»

ΣΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ που πέρασαν υπέφερε, πολεμήθηκε, εξευτελίστηκε, επέζησε όμως, προόδευσε, και  συγγραφείς, με νέες τέχνες υποστήριξαν την θεατρική δημιουργία (χορογραφία, σκηνογραφία, μουσική, τραγούδια, νέες τεχνολογίες).

ΕΜΠΛΟΥΤΙΣΤΗΚΕ με νέες εκτιμήσεις, με νέους ηθοποιούς και θεατές, δημιουργώντας μια νέα αινιγματικότητα και πραγματικότητα.

ΕΤΣΙ ΕΞΕΛΙΣΣΕΤΑΙ και το Ερασιτεχνικό θέατρο που το αγαπούν και οι  απλοί άνθρωποι για την ενέργεια που εκπέμπει.

ΚΑΤΑΝΟΟΥΝ ότι αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα πολιτιστικά προϊόντα τού κάθε τόπου ως μια πολυσυλλεκτική δύναμη που απορρέει από την ένωση πολλών τεχνών.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΓΙΟΡΤΗ λοιπόν του πολιτισμού που γεννά ταλαντούχους καλλιτέχνες λειτουργώντας ως φυτώριο τέχνης, υπάρχει για να μιλάει στη ψυχή μας, να φέρει την κάθαρση που επιζητούμε ως νοητικά όντα με τα όποια τραύματά μας, να φωτίσει την συνείδησή μας, να μας δίνει ανάταση, να μας ψυχαγωγήσει.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ για να μας χαρίζει γνώση και να μας κάνει καλλίτερους ανθρώπους.

ΓΙΑΤΙ, Η ΛΕΞΗ «ΘΕΑΤΡΟ» προέρχεται από τη λέξη «θεός» που περιέχει και μία μεταφυσική επέκταση και οι άνθρωποι δε θα πάψουν ποτέ να ζουν ή να παρακολουθούν τη δονούμενη επί σκηνής ψυχή που εκφράζεται μέσω της φωνής, της κίνησης, της μιμητικής και του άπιαστου!