Εν Πλω τη 24-12 –07

«ΓΛΥΚΙΑ ΜΟΥ! και σήμερα ο καιρός λυσσομανάει. Τρεις μέρες τώρα μας κτυπάει αλύπητα .Το πρωί κόπηκε μια μπίγα και είχαμε περιπέτειες μέχρι να ανέβουν οι ναύτες να την δέσουν 

ΔΟΥΛΕΙΑ και αυτή !Με θάλασσα βουνό και να πρέπει να ανέβεις σαν χιμπατζής, με κίνδυνο να σε πάρει η θάλασσα .Αλλά δω δεν υπάρχει δεν πάω .Κάποιος πρέπει να πάει.

ΑΥΡΙΟ είναι Χριστούγεννα αλλά για αυτούς που είναι σπίτι τους με τους δικούς τους .

ΓΙΑ μας ποια θα είναι η διαφορά ? Εγώ, την ώρα που όλοι στην πατρίδα θα κάνουν ρεβεγιόν, θα κατεβαίνω στο μηχανοστάσιο .

ΘΑ κτυπήσει το τηλέφωνο και θα ‘ναι ο Καπετάν Χρήστος από την γέφυρα για να πούμε της ευχές..

 ΆΝΤΕ χρόνια πολλά ,και του χρόνου σπίτια μας .

ΒΑΡΕΘΗΚΑ να το ακούω είκοσι χρόνια τώρα σε κάθε γιορτή .

ΑΝ μας αξιώσει ο Αι Νικόλας μόνο με την σύνταξη θα ήμαστε σπίτια μας .

ΚΑΛΗ ΜΟΥ ,θα προσπαθήσω να σε πάρω τηλέφωνο, αλλά αυτές της μέρες είναι δύσκολο γιατί θέλει να μιλήσει όλος ο κόσμος . Και τι να σου πω? Τίποτα.

ΘΑ με ρωτήσεις αν είμαι καλά και εγώ πάλι θα σου πω ψέματα .

ΤΟ μόνο που θέλω είναι να ακούσω την φωνή σου και την φωνή των παιδιών μας.

ΚΑΙ μετά θα κλειστώ στην καμπίνα για να μην βλέπω άνθρωπο.

ΑΥΤΕΣ τις μέρες η μοναξιά είναι ποιο έντονη. Στο μυαλό μας έρχεται η οικογένειά μας και η πατρίδα.

ΘΕΛΩ να σου πω πόσο μου λείπετε, πόσο θα ήθελα να ήμουν εκεί μαζί σας .

ΝΑ ψωνίζαμε δώρα για τα παιδιά, να τα δω να τρέχουν χαρούμενα. Να ντυθούμε το βράδυ στο ρεβεγιόν, με δυο ρούχα της προκοπής και όχι με αυτήν την κωλοφόρμα, που μόνο πλαστικός χειρούργος θα βγάλει από πάνω μου. .

ΣΤΟΛΙΣΑΜΕ και δέντρο στην τραπεζαρία, αλλά από το μπότζι έχει γίνει σαν νάναι από την πυρκαγιά της Πάρνηθας.

ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ και αυτός ο φουκαράς ο μάγειρας να φτιάξει μελομακάρονα, αλλά τα κτυπάς στον μπουρμέ και γυρνούν πίσω.

ΌΣΟ για αύριο θα μας κάνει γαλοπούλα με πατάτες στο φούρνο.

ΤΙ να σου κάνει,  από τις Φιλιππίνες είναι ο άνθρωπος και πρώτη φορά με Ελληνικό βαπόρι .

ΤΕΣΣΕΡΙΣ Έλληνες ήμαστε όλοι και όλοι.

Ο καπετάνιος, ο γραμματικός, ο πρώτος και εγώ .

ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝΕ καμιά φορά πότε ο Πρώτος πότε ο γραμματικός να κάνουνε κάνα φαΐ Ελληνικό της προκοπής που να τρώγεται .
ΔΙΑΚΟΠΤΩ να κατέβω στο μηχανοστάσιο γιατί κάτι έγινε ……..
ΜΙΑ
ζημιά στο delaval πετρελαίου ήταν . Δώρο για αύριο Χριστούγεννα .

ΘΥΜΑΜΑΙ πέρσι πάλι τα ίδια. Σας πήρα τηλέφωνο και ήσασταν όλοι μαζεμένοι σπίτι για ρεβεγιόν . Να ξερες πόσο ζήλεψα!  Πήγα στην καμπίνα και ήπια μισό μπουκάλι μόνος μου . Όταν με σκατζάρανε , δεν μπορούσα να σηκωθώ .

ΑΥΤΕΣ τις μέρες το ποτό είναι ο καλύτερος φίλος. Αλλά μερικές φορές είναι και επικίνδυνος.

ΠΕΡΣΙ στο άλλο βαπόρι που ήμουν, είχε σουρώσει ο γραμματικός. Κάποια στιγμή θυμήθηκε το σπίτι του και τα παιδιά του, έδωσε μια με το χέρι του σε ένα ποτήρι και του άνοιξε το χέρι στα δυο . Τρεις ώρες παλεύαμε με τον καπετάνιο να του ράψει το χέρι, στεγνά σαν να ‘ταν τσουβάλι. Και αυτός ο φουκαράς να ουρλιάζει από τους πόνους μέχρι που λιποθύμησε . Μετά δεν βάλαμε μπουκιά στο στόμα, πήγαμε όλοι για ύπνο. Αυτές είναι γιορτές !

ΓΛΥΚΙΑ ΜΟΥ πόσο μου λείπεις!

ΈΦΥΓΕ και η μυρωδιά σου από το μαξιλάρι που μου έδωσες . Μάλλον την ρούφηξα όλη. Τώρα και αυτό μυρίζει βαπόρι .

ΤΟ τελευταίο σου γράμμα το έχω μάθει απέξω. Κάθε μέρα μετά την βάρδια κάθομαι και το διαβάζω .

ΜΟΥ γράφεις ότι τα παιδιά μεγαλώνουν και η μικρή περπάτησε… θα έρθω και δεν θα τα γνωρίζω .
Ο καιρός όσο πάει και γίνεται και χειρότερος  και έχουμε μπροστά μας άλλες τέσσερις μέρες ταξίδι μέχρι το Laos. Μέρος να σου πετύχει! Ούτε στο ντόκο δεν μπορείς να βγεις, αν έχει νυχτώσει.

ΠΑΩ τώρα για ύπνο, δεν αντέχω άλλο κλείνουν τα μάτια μου .

ΘΕΛΩ αυτές οι μέρες να περάσουν όσο πιο γρήγορα γίνεται. .

ΤΟ γράμμα αυτό δεν ξέρω αν θα στο στείλω. Απλά σήμερα που είμαι και πάλι μόνος, ήθελα να σου μιλήσω .

ΆΝΤΕ χρόνια πολλά και του χρόνου σπίτια μας !ΧΑΧΑΧΑΧΑ! και του χρόνου σπίτια μας!

ΜΑΛΛΟΝ το παραξήλωσα ..το άδειασα το μπουκάλι !»

ΤΟ παραπάνω γράμμα ναυτικού προς τη γυναίκα του το «δανείστηκα» από «Το Ημερολόγιο ενός Ναυτικού» .

 ΑΠΟ το ίδιο δανείζομαι και την παρακάτω ιστορία από τις κλασσικές που λέγονται την ώρα της σκάτζας που την είχαν διηγηθεί και σε έναν Δόκιμο  και αφορά το «Ελλάς Ράδιο» .

«ΉΤΑΝ μια φορά, λένε ένας που πήρε την γυναίκα για τα καθέκαστα.

ΑΥΤΗ προς το τέλος επίμονα όλο του έλεγε να μην ξεχάσει να στείλει και κάποια χιλιάρικα.

ΑΥΤΟΣ βέβαια το έπαιζε πως δεν ακούει και έβριζε το σήμα που δήθεν χανόταν από τα πολλά παράσιτα…

 ΤΟΤΕ ένας «αγαθός» συνάδελφος που άκουγε από άλλο πλοίο φιλοτιμήθηκε να πεταχτεί στον ασύρματο μήπως και ήταν πιο κοντά στο πλοίο και τουλάχιστον αυτόν τον άκουγε. Του είπε λοιπόν:

-«ΈΛΑ συνάδελφε λέει η σύζυγος να της στείλεις και 500 χιλιάρικα»

-«Α, το άκουσες συνάδελφε;»

-«ΝΑΙ, ναι 500 χιλιάρικα λέει»

-«Α, μπράβο συνάδελφε, εσύ που το άκουσες κοίτα και να τα στείλεις τώρα!»

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για ένα ημερολόγιο με εκατοντάδες γλαφυρές, ανθρώπινες εύθυμες και μελαγχολικές αληθινές ιστορίες που καταγράφουν οι ναυτικοί.

ΚΑΙ όσο το διαβάζει κανείς τόσο νοιώθει πώς  διαβάζει ένα παραμύθι από κόσμο – απόκοσμο το οποίο αγγίζει μόνο τα όρια της φαντασίας.

ΙΣΤΟΡΙΕΣ,  που όπως γράφει ο ποιητής της θάλασσας «Στο ημερολόγιο ενός Τιμονιέρη» από τα  «Αθησαύριστα Πεζογραφήματα και Ποιήματα» ακουμπούν πάνω σε συχνές αναχωρήσεις, σε άντρες που ταξιδεύουνε, σε αποχαιρετισμούς, σε δάκρυα, σε σβησμένους λυγμούς και σε μαντίλια που ανεμίζονταν.. σε όλα αυτά που τον είχαν τόσο μαγέψει, ώστε να σβηστεί κάθε αμφιβολία και φόβος που είχε γεννηθεί μέσα του.

 ΌΠΩΣ έγραφε ο Νίκος Καββαδίας  «Ύστερα στα μαύρα, σαν πένθιμα, φορτηγά. Δεν υπάρχει θλιβερότερη αναχώρηση, και η ζωή μέσα σ’ αυτά είναι πένθιμη. Η σιγή που βασιλεύει είναι βασανιστική. Εδώ μέσα στα φορτηγά δεν μιλούν ποτέ δυνατά. Οι πλώρες είναι πάντα σκοτεινές, γεμάτες βαριά μυρωδιά, και μοιάζουν σαν μεγάλα κελιά φυλακών».

ΑΦΟΡΜΗ για τούτο το αφιέρωμα στους ναυτικούς, μου έδωσε ο λαμπρός εορτασμός του Αγίου Νικολάου στο νησί μας. Του προστάτη των θαλασσινών όπου γης.

 ΣΥΣΣΩΜΟΣ ο λαός της Σύρου με κάθε μεγαλοπρέπεια τίμησε τον πολιούχο μας άγιο.

ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΕΣ οι στιγμές περιφοράς του αποτμήματος των ιερών λειψάνων του Αγίου Νικολάου, συνοδευόμενα από τους σπουδαστές της Ακαδημίας Εμπορικού Ναυτικού αλλά και η ρίψη στεφάνων  στη θάλασσα στη μνήμη όλων των ναυτικών που χάθηκαν.

ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟΣ ο σεμνός εορτασμός από το σύλλογο Γυναικών Ναυτικών που έχει κάνει τάμα κάθε χρόνο στον Άγιο Νικόλαο των Πτωχών στην Άνω Σύρο, «να βρίσκεται πάντα στο τιμόνι των ναυτικών και να ευλογεί τα ταξίδια τους».

ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΑ και τα λόγια της προέδρου Φραγκίσκας Μηλιού «Θαλασσινέ μου Άγιε, Καλέ μ’ Άη Νικόλα, εφτά κεράκια σου ‘φερα και σου τ’ ανάβω όλα. Θα ‘ρχομαι τώρα ταχτικά ν’ ανάβω το καντήλι, γι’ αυτόν που έφυγε προχθές κουνώντας το μαντήλι. Προστάτευέ τον Άγιε, των ναυτικών Προστάτη! Και κάθε άλλος ναυτικός ας σ’ έχει παραστάτη».

ΌΛΑ αυτά συνέπεσαν με το θλιβερό ραπόρτο του θανάτου του 56χρονου συριανού ναυτικού γείτονά μου Γιάννη Φωτεινιά που, όπως  ακούστηκε, πέθανε στο καράβι και τάφηκε μετά από πολλές μέρες.. ταξίδι, εδώ, στη γενέτειρά του.

ΕΝΟΣ προκομένου νέου ανθρώπου που κάτω από αντίξοες συνθήκες εργάστηκε σκληρά, κατάφερε να γίνει Α’ Μηχανικός, και στάθηκε όχι μόνο προστάτης- ως το τέλος- της μητέρας και του αδελφού του αλλά ελέησε και όποιον ζήτησε την βοήθειά του.

ΑΣ είναι τούτη η Στήλη ένα μνημόσυνο στο λιγοστό φως που αργοκαίει ακάματα στα σωθικά της θαλασσινής ζωής.

ΤΙ άλλο θα μπορούσε να γράψει κανείς τούτες τις άγιες μέρες για τους ναυτικούς, που πάλεψαν με το ανέφικτο, ζήτησαν χώρους και τρόπους απλησίαστους,  τόλμησαν να αντιμετωπίσουν το θεριό της θάλασσας,  δε δείλιασαν στη ναυτική Κίρκη και βγήκαν νικητές και νικημένοι από την περιπέτεια, αλλά πάντα γενναίοι με το όποιο τίμημα!

ΑΣ έχουν καλά ταξίδια και του χρόνου σπίτια τους!