«Χρώμα δεν υπήρχε πουθενά.. στάχτη .. μαύρο παντού.. από τα σπίτια είχε μείνει ο σκελετός..»

 «Άλλο οι εικόνες που βλέπουμε, και άλλα αυτά που εγώ είδα. (κλαίει).. Είμαι σοκαρισμένη»

Ο χρόνος σταμάτησε στο  Μάτι, στον Άγιο Αντρέα,  στο Νέο Βουτζά, στη Ραφήνα, στην Κινέτα.  Στην φονικότερη πυρκαγιά της Ελλάδας. Εκεί όπου ο τραγικός απολογισμός καταγράφει 91 νεκρούς, 25 αγνοούμενους, 172 τραυματίες. Εκεί όπου τουλάχιστον 998 σπίτια έγιναν στάχτη.  Στάχτη που μυρίζει θάνατο ακόμη και 11 μέρες μετά. Γιατί ο πύρινος εφιάλτης στοίχειωσε  τους ανθρώπους που πάλεψαν να τον νικήσουν και τους άλλους που έσπευσαν να βοηθήσουν έχοντας «μπροστά τους» εικόνες συγκλονιστικές, όπως τα δίδυμα κοριτσάκια 9 χρονών που βρέθηκαν αγκαλιασμένα με τον παππού και τη γιαγιά.  Εικόνες ανθρώπων τρομοκρατημένων, σοκαρισμένων που με δάκρυα στα μάτια προσπαθούσαν με δυσκολία  να μιλήσουν για την τραγωδία που έζησαν. Εκείνων που έχασαν τα πάντα και εκείνων που μιλούν για στιγμές τις οποίες ο ανθρώπινος νους δεν μπορεί να συλλάβει. 

Η φονική πυρκαγιά άφησε πίσω της εκατόμβη νεκρών. Ανθρώπων και ζώων  αλλά και καμένης γης σκορπίζοντας ανείπωτη θλίψη σε όλη τη χώρα αφού, όπως είπαν, ένα τέταρτο της ώρας ήταν η διαφορά μεταξύ ζωής και θανάτου. Το κύμα

αλληλεγγύης για τους συνανθρώπους μας είναι συγκλονιστικό. Απλώθηκε σε δήμους, φορείς, σωματεία, επαγγελματίες, μεμονωμένους πολίτες τόσο ώστε να κυκλοφορεί παντού η φράση «Μην στέλνετε άλλο ρουχισμό και τρόφιμα». 

Δυο συμπολίτισσες μας μιλούν στο «Λ» για την εμπειρία τους. Από διαφορετική σκοπιά η κάθε μία. Η  Βιβή Γεωργιάδου βρέθηκε στο χώρο  της πυρκαγιάς ενώ έκανε διακοπές  και η Δωροθέα Παπαδάτου – γνωστή φιλόζωος  έσπευσε ως εθελόντρια  να προσφέρει τη βοήθειά της για τα πυρόπληκτα ζώα.

Βρέθηκε στην κόλαση 

Η Βιβή Γεωργιάδου διηγείται:  «Ήμουν προσκαλεσμένη ενός εξαδέλφου μου . Ήμουν εκεί στον Άγιο Αντρέα όταν ξέσπασε η φωτιά. Δόθηκε εντολή να συγκεντρωθούμε  και να πάμε στο μόλο  όπου μας καθοδήγησαν να εκκενώσουμε τον τόπο. Ίσως αυτή η εντολή να ήταν έγκαιρη γιατί καταφέραμε και βγήκαμε στην Μαραθώνος πριν κλείσει γιατί μας πληροφόρησαν ότι ήδη η φωτιά είχε πιάσει την κάτω πλευρά .. καταλαβαίνετε ότι είχαμε άγιο που προλάβαμε και φύγαμε… Σταματήσαμε γα να δούμε αν σβήσουν τη φωτιά και επιστρέψουμε.. καθίσαμε μέχρι τις 12 το βράδυ, βλέποντας όμως  να φουντώνει, να φεύγει με μια απίστευτη ταχύτητα μέχρι την Πεντέλη, τρομάξαμε πολύ. Βλέπαμε όλο το βουνό να καίγεται και τελικά καταφέραμε να γυρίσουμε από τη λίμνη του Μαραθώνα στην Αθήνα μέσω Κηφισίας. Την επομένη  ξαναπήγαμε.. το σπίτι που με φιλοξενούσαν δεν κάηκε, κάηκε όμως το διπλανό… καιόντουσαν δέντρα, τα φανάρια στους δρόμους είχαν λιώσει, είχε λιώσει ένας πυλώνας της ΔΕΗ και είχε πέσει στο δρόμο.. ήταν κρανίου τόπος.. ήταν η κόλαση του Δάντη.. χρώμα δεν υπήρχε πουθενά.. στάχτη .. μαύρο παντού.. από τα σπίτια είχε μείνει ο σκελετός.. όπως είναι η οικοδομή πριν μπουν παράθυρα..  ήταν μια απαίσια εμπειρία.. εύχομαι κανείς να μη τη ζήσει…»

Ως εθελόντρια έσπευσε να βοηθήσει

Είναι γεγονός ότι εκτός από τους συνανθρώπους μας, συγκλόνισαν εικόνες απανθρακωμένων ζώων . Αυτές ήταν  οι παράπλευρες απώλειες της πυρκαγιάς. Και με  χαμένα και απανθρακωμένα ζώα.

Η κ. Παπαδάτου είναι γνωστό ότι σπεύδει όπου την χρειάζονται. Δεν μπορούσε να μείνει ασυγκίνητη με την τραγωδία που εκτυλισσόταν.

Εντάχτηκε σε ένα δίκτυο βοήθειας δηλώνοντας  εθελόντρια στον Δήμο Ηρακλείου. «Έχω ευαισθησία σε όλα.. πήγα εκεί να βοηθήσω και τα ζώα και τους ανθρώπους» θα πει . «Είναι τραγικό. Οι τρείς ομάδες από το Δήμο Ηρακλείου –15 άτομα που πήγαμε εκεί- αντικρίσαμε μια ταβέρνα και όλα ήταν καμένα. Ήρθε ο ιδιοκτήτης και μας μίλησε. . Όταν του είπαμε ότι είμαστε εκεί για να βοηθήσουμε τα ζώα, μας είπε κλαίγοντας: «Εγώ πήρα τα ζώα μου και άφησα την περιουσία μου πίσω, γιατί είναι σαν παιδιά μου».  Ανατριχιάσαμε όλοι. Στην συνέχεια, πάντα με σχέδιο από το Δήμο Ηρακλείου και με πλήρη οργάνωση, γιλέκα που έγραφαν εθελοντής, και άλλο εξοπλισμό, προχωρήσαμε… Κανείς δεν μπορούσε να πάει εκεί χωρίς οργάνωση.. Η κάθε μία από τις τρεις ομάδες είχε αναλάβει διαφορετικό σημείο. Η δική μου αποτελούταν από τρία άτομα. Ένα οδηγούσε, μεταφέροντας τα πράγματα. Φαγητό, νερό και φάρμακα. Φυσικά βοηθήσαμε και πολλούς ανθρώπους. Μεγάλοι σε ηλικία, μας ζήτησαν αν μπορούμε να πάμε στον Στρατό και να τους φέρουμε λίγο φαγάκι και νερό και φυσικά πήγαμε. Εγώ μαζί με τον Πάνο, έναν άλλο εθελοντή, κάθε  150 μέτρα βάζαμε νερό και φαγητό για τα ζώα. Δεν τα βλέπαμε, όμως μπορεί να ήταν εκεί κρυμμένα, τραυματισμένα ή φοβισμένα. Υπάρχει Αστυνομία, Πυροσβεστική και πολλοί εθελοντές  στην περιοχή»

Τα ζώα που βρήκατε σε τι κατάσταση ήταν; τη ρωτήσαμε «Εμείς βρήκαμε ένα γατάκι πάρα πολύ αφυδατωμένο. Του δώσαμε ένα μπολάκι νερό και το ήπιε όλο.

Είχε καμένες πατούσες και το πήγαμε σε ένα κτηνίατρο της περιοχής. Εκεί είπα στα παιδιά ότι αν δεν βρεθεί ο ιδιοκτήτης του θα το υιοθετήσω εγώ και θα το φέρω στο χώρο μου στη Σύρο. Είχα μαζί μου και τα κλουβάκι, όμως μου είπαν να περιμένω και θα με ενημερώσουν…. Βρήκαμε πολλά πεθαμένα ζώα. Κατσίκια, κότες, πάπιες, κόκορες, μια χελώνα καμένη (βρήκαμε μόνο το καβούκι της), και ένα σκυλάκι, το οποίο δεν ήταν δεμένο,  και το βρήκαμε νεκρό πίσω από έναν τοίχο. Για τα νεκρά ζώα που βρήκαμε ενημερώσαμε ειδική υπηρεσία για να τα περισυλλέξει.. γιατί, λόγω του καπνού και της μυρωδιάς, ήταν επικίνδυνο να παραμένουν εκεί. Ρωτάγαμε σε κάθε σπίτι.: «Έχετε νεράκι;».

Αναρωτηθήκαμε «πως ήταν η εικόνα των ανθρώπων στην περιοχή;» Τα μάτια της κ. Παπαδάτου γεμίζουν δάκρυα «Κάποιοι ήταν πολύ χαμένοι… πάρα πολύ χαμένοι. Κάποια κυρία μου λέει: «Κόρη μου πάρε με.. πάρε με». Της είπα ότι είμαι εθελόντρια. «Όχι, είσαι η κόρη μου» επέμεινε εκείνη. Της είπα: η κόρη σας θα έρθει  αργότερα… Της έφερα νεράκι και φαγητό από το στρατό. Αυτό μου ζήτησε. Είναι τραγικό… Τραγική η εικόνα» (κλαίει)….

Ξαναπήγε!

Την περασμένη  Παρασκευή η κ. Παπαδάτου ξαναπήγε  στον τόπο της καταστροφής να προσφέρει εθελοντικά και πάλι τις υπηρεσίες της.

Από τη Σύρο ήταν η μοναδική εθελόντρια. Συνάντησε, όπως λέει, εθελοντές από το Ηράκλειο, Μαρούσι και Ελευσίνα και η δική της συμμετοχή ήταν η μοναδική εκτός Αθήνας.

Με την καρδιά της αφημένη στα απροστάτευτα ζώα λέει: «Χρειάζονται τροφές. Εγώ πήγα με δυο κούτες, αλλά είχα μαζί μου και χρήματα που μου έδωσαν άτομα που φυσικά με εμπιστεύονται για να αγοράσω και από εκεί τροφές. Έχω όλες τις αποδείξεις και φωτογραφίες από τα υλικά που προμηθεύτηκα. Επίσης χρειάζονται φάρμακα, οροί, μάσκες, κολλύρια, και αναπνευστικά σπρέι για ηλικιωμένους ανθρώπους… Εγώ βρισκόμουν στο χώρο που πέθαναν τα 26 άτομα αγκαλιασμένα. Όσο μπορούμε όλοι, και εθελοντικά, ας βοηθήσουμε γιατί είναι τραγικά όλα αυτά. Άλλο οι εικόνες που βλέπουμε, και άλλα αυτά που εγώ είδα. (κλαίγοντας) Είμαι σοκαρισμένη. Είναι τραγικά. Θέλουμε να βοηθήσουμε. Αν έμενα εκεί θα πήγαινα κάθε μέρα. Αλλά δυστυχώς μένω στο νησί. Για όλες αυτές τι οικογένειες που χαθήκανε εκεί εκφράζω τα συλλυπητήριά μου. Για όλους αυτούς που χάσανε τις περιουσίες τους, τα ζώα τους και γενικά τα πάντα ας ανάψουμε όλοι ένα κεράκι και ας ευχηθούμε να κάνουν κουράγιο».