«Συναυλίες με διακεκριμένους καλλιτέχνες, εικαστικές εκθέσεις, θεατρικές παραστάσεις…περιλαμβάνει το Πολιτιστικό Πρόγραμμα του Δήμου για το 2020, στο οποίο δεσπόζουσα θέση καταλαμβάνουν ως είθισται τα Φεστιβάλ. Ωστόσο τρία εξ αυτών, το Φεστιβάλ Αιγαίου, Αργεντίνικου Τάνγκο και Stray Art δεν θα υλοποιηθούν, ενώ ένα νέο, το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Λατινοαμερικάνικων και αφρικανικών χορών, εντάσσεται στο πρόγραμμα του 2020» (Ο ΛΟΓΟΣ των Κυκλάδων)

Θυμάμαι πριν από χρόνια, όταν είχα έρθει ως απλός επισκέπτης στην Σύρο, είχα εκστασιαστεί από την εκδήλωση που είχε γίνει εκείνο το καλοκαίρι στην Πλατεία Μιαούλη, με την παράσταση των Carmina Burana, ένα μεγαλειώδες θέαμα και άκουσμα, ελεύθερο και ανοιχτό για το κοινό. Η παράσταση αυτή, ήταν ένα από τα κίνητρα που με ώθησαν να γίνω μόνιμη κάτοικος της Σύρου λίγα χρόνια αργότερα. Ένας νεαρός που ζούσε τότε στην Άνω Σύρο, με είχε ρωτήσει, «είστε ερωτικός μετανάστης, οικονομικός μετανάστης ή πολιτιστικός μετανάστης;». Του είχα απαντήσει, «το τρίτο».

Ο πολιτισμός αυτού του μικρού νησιού με τη «μικρή Σκάλα του Μιλάνο» να λειτουργεί χειμώνα καλοκαίρι, ήταν τότε κάτι μαγικό. Όχι μόνον εγώ, αλλά και πολλοί φίλοι έρχονταν στη Σύρο για να παρακολουθήσουν τα καλοκαιρινά φεστιβάλ και εκδηλώσεις, τόσο πλούσια και τόσο ποιοτικά, που δεν είχαν τίποτα να ζηλέψουν από τα αθηναϊκά πολιτιστικά τεκταινόμενα.

Από τότε, πολύ νερό κύλισε στο πολιτιστικό αυλάκι. Και το νερό αυτό, δεν ήταν πάντα τόσο καθαρό. Με την αλλαγή της προηγούμενης δημοτικής αρχής, κάτι άρχισε να αλλάζει σιγά σιγά στην πολιτιστική ζωή αυτού του τόπου. Το επίκεντρο των επιλογών της νέας-προηγούμενης-δημοτικής αρχής, δεν ήταν πλέον ο πολιτισμός-ποιότητας-αλλά ο τουρισμός. Δηλαδή μια επιλογή που είχε να κάνει με το κέρδος και με την ψευδαίσθηση ότι η Σύρος θα μπορούσε να γίνει Μύκονος…

Φρούδες ελπίδες φυσικά, καθώς αυτό το νησί δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα γίνει ποτέ Μύκονος. Για λόγους που έχουν εκτεθεί πολλάκις από αυτή τη στήλη.

Από την προεκλογική περίοδο της προηγούμενης δημοτικής αρχής- Μαραγκού- είχαν αρχίσει να σκάνε μύτη διάφορα σχόλια, γκρίνιες και μουρμούρες, του τύπου τι τη θέλουμε την Όπερα, δεν πουλάει, δεν μας αντιπροσωπεύει, κλπ. κλπ.

Με λίγα λόγια, το έργο που οργάνωνε και παρουσίαζε κάθε καλοκαίρι ο Πήτερ Τιμπόρις, το Φεστιβάλ Αιγαίου, σιγά σιγά απαξιώθηκε και αντικαταστάθηκε από πιο λαϊκότροπα θεάματα.

Θυμάμαι σε μια συνέντευξη με τον Τιμπόρις εκείνη την εποχή, τον είχα ρωτήσει τι θα έκανε αν καταργούνταν το φεστιβάλ του και μου είχε απαντήσει, «τίποτα, θα κάθομαι στο Δανί-το σπίτι του-και θα κοιτάζω το ηλιοβασίλεμα». Όπερ σημαίνει, καμία ανάγκη δεν είχε ο διοργανωτής του Φεστιβάλ Αιγαίου να παρακαλάει το Δήμο και τον κάθε Δήμο για να προσφέρει το έργο που γνώριζε να κάνει τόσο καλά.

Μας χάριζαν ένα γάιδαρο κι εμείς τον κοιτάζαμε στα δόντια… Παρόλο που αυτός ο «γάιδαρος» θα μπορούσε να είναι χρυσός, αν τον αξιοποιούσαμε καταλλήλως. Πώς; Μα και μόνον το γεγονός ότι σε ένα μικρό νησί του Αιγαίου παρουσιάζεται Όπερα σε ένα θέατρο αντίγραφο της Σκάλας του Μιλάνο, θα μπορούσε να προβάλλεται σαν ένα διεθνές γεγονός, και να φέρνει στον τόπο μας τουρίστες μόνο και μόνο για να δουν τις οπερετικές παραστάσεις του Φεστιβάλ Αιγαίου.

Και τώρα, τι; Αντ’ αυτού, θα γίνει, λέει, ένα «διεθνές φεστιβάλ λατινοαμερικάνικων και αφρικανικών χωρών» (;;;). Μαζί με τα διάφορα άλλα «φεστιβάλ» τα οποία αμφιβάλλουμε αν αποτελούν πόλο έλξης των εραστών της τέχνης. Παράλληλα με όλα αυτά, η επιτροπή πολιτισμού του Δήμου μετατράπηκε σε επιτροπή πολιτισμού-τουρισμού, γεγονός που υπονοεί κατά τη γνώμη μας, ότι ο πολιτισμός από αυταξία γίνεται προϊόν προς πώλησιν. Και δεν βλέπουμε καμία διαφορά ανάμεσα σε αυτή την πολιτική επιλογή και εκείνην της προηγούμενης δημοτικής αρχής, που είχε αναγάγει σε κεντρικό άξονα της πολιτικής της την λεγόμενη τουριστική ανάπτυξη. Η οποία παρά τις προσπάθειες, δεν επετεύχθη ποτέ. Και φέσωσε επιπλέον τα ταμεία του Δήμου…

Και τώρα; Μαθαίνουμε ότι ο δήμος δεν θα δώσει ούτε ένα ευρώ στους συλλόγους-πράγμα με το οποίο συμφωνούμε-, ενώ αντίθετα θα δώσει ένα κονδύλι 50.000 ευρώ για το τουριστικό promotion της Σύρου. Δηλαδή, τι είχες Γιάννη τι είχα πάντα. Την πιπίλα της τουριστικής ανάπτυξης.

Εν κατακλείδι, η αρχόντισσα του πολιτισμού, έχει καταντήσει μια γριά που πάει κούτσα κούτσα προς την ανυπαρξία… Και ο πολιτισμός της, αντί να αξιοποιηθεί και να επιφέρει κέρδη, όπως γίνεται σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες-και όχι μόνον-καταρρέει μαζί με τα παλιά όμορφα αρχοντικά της που γίνονται πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμένοι συν τω χρόνω…

Μόνη ελπίδα μας τώρα να δούμε κάποιες καλές παραστάσεις από την Εθνική Λυρική σκηνή και το-επίσης καταρρέον- Εθνικό Θέατρο. (Παπούτσι από τον τόπο μας κι ας είναι μπαλωμένο;;;)