«Αραμπάς: τετράτροχο κάρο που το σέρνουν άλογα» (βικιλεξικό)

Ήμουνα νια και γέρασα, που λέει κι η γνωστή παροιμία. Έκανα 4 χρονάκια για να πάρω μια ψωροσύνταξη (τώρα πήρα και αύξηση, 2 ευρώ). Έγγραφα πήγαιναν κι ερχόντουσαν, αιτήσεις και κόντρα αιτήσεις, απαντήσεις χειρόγραφες με καρμπόν, αλλά τέλος καλό όλα καλά, στα 60φεύγα μου την πήρα. Και καλά εγώ, ένα άτομο είμαι. Αλλά βλέποντας πιο πάνω από το δικό μου μικρόκοσμο, αντικρύζω ένα γραφικό θέαμα, ένα κράτος που, ενώ οι κινέζοι σε μερικές εβδομάδες ανεγείρουν δυο ολόκληρα νοσοκομεία-μυρμήγκια γαρ αυτός ο λαός-εδώ στον πλανήτη «ελληνικό κράτος», όλα πηγαίνουν με τον αραμπά. Και το «κράτος», πάντα σε εισαγωγικά. Σε όλα τα επίπεδα, από την κορυφή-την κρατική μηχανή-μέχρι τα νύχια-την τοπική αυτοδιοίκηση-, δεν βλέπεις παρά μόνο τη στρέβλωση, μια ραχοκοκκαλιά με κύφωση και αρθριτικά, που δεν μπορεί να κρατήσει κανένα σώμα, ακόμα και το πιο κοκκαλιάρικο.

Ξεκινάμε λοιπόν από τα δικά μας: Στον Φοίνικα, εδώ και δεκαετίες, η διάβρωση του δρόμου από το κύμα που σκάει πάνω στο οδόστρωμα κάθε χρόνο δημιουργεί από μια ή και περισσότερες τρύπες, μεγαλύτερες ή μικρότερες, που κάθε φορά κουκουλώνονται με μικροπαρεμβάσεις. Επιπλέον, το καλοκαίρι που φισκάρει το νησί από τους επισκέπτες, οι ξένοι κυρίως τουρίστες βολτεντζάρουν πάνω στο οδόστρωμα του Φοίνικα-ελλείψει πεζοδρομίου-, ενώ τα λεωφορεία φρακάρουν αν τυχόν και περνάει κάποιο ΙΧ και τότε γίνεται το έλα να δεις.

Το πρόβλημα είναι χρονίζον και άκρως σοβαρό. Αρμόδιο για τη λύση του, το Λιμενικό Ταμείο. Η αρμόδια από τη δημοτική αρχή για το θέμα κ. Κανδιώ Μαραγκού, δήλωσε ότι για την αντιμετώπιση του προβλήματος-της διάβρωσης-πρέπει να καταρτιστεί μελέτη η οποία θα ανατεθεί μέσα στο 2020. Στη συνέχεια πρέπει η μελέτη αυτή να εγκριθεί ώστε να υποβληθεί πρόταση στο επόμενο ΕΣΠΑ που θα ανοίξει το 2021. Αυτό σημαίνει κάποια-δεν ξέρει κανείς πόσα-χρονάκια θα πάρει η τελική λύση του προβλήματος.

Πάμε τώρα στα παραπάνω: Ο υπουργός περιβάλλοντος Κωστής Χατζηδάκης μιλώντας στη Βουλή για το θέμα των δασικών χαρτών-το οποίο εκκρεμεί από καταβολής ελληνικού κράτους-έδωσε την εικόνα ενός μη-κράτους, λέγοντας ότι «το δημόσιο έχει πολιτική σχιζοφρένεια», καθώς πολλά χωράφια που έχουν δοθεί στο παρελθόν με αναδασμούς στους αγρότες, οι οποίοι και τα καλλιεργούν, τώρα χαρακτηρίζονται ως δάση, μετά από 30-50 χρόνια και ενώ οι άνθρωποι παίρνουν επιδοτήσεις από την ΕΕ. Υπάρχει επίσης το θέμα των αντιρρήσεων των πολιτών  και των διεκδικήσεων ακινήτων του Δημοσίου, τις οποίες εξετάζουν κάποιες επιτροπές. Μέχρι σήμερα, όπως είπε ο Υπουργός, έχουν υποβληθεί 170.000 αντιρρήσεις εκ των οποίων τα 2 τελευταία έτη έχουν εξεταστεί μόλις οι 10.000… Αυτό σημαίνει ότι για να εξεταστούν οι υπόλοιπες θα χρειαστούν 27 ακόμα χρόνια… Επομένως ένας ιδιώτης μπορεί να δικαιωθεί και μετά θάνατον…

Φυσικά, όλο αυτό το μπάχαλο, έχει προκληθεί από το κράτος-αραμπά, σε μια χώρα που δεν γνωρίζει ούτε ποια είναι η δημόσια ιδιοκτησία. Και πάνω σ’ αυτό το μη-κράτος, το οποίο έστησαν οι εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις, κυβερνάει η ασυδοσία, η αυθαιρεσία και ο ετσιθελισμός. Και βλέπεις καταχτισμένα τα βουνά, τους λόφους και τις κορφούλες, που κάποτε ήταν δάση και δημόσια περιουσία, καταχτισμένες όλες τις προσβάσεις προς τη θάλασσα, με φράχτες και κάγκελα, και ένα τοπίο με πλίνθους και κεράμους ατάκτως ερριμένους, δηλαδή σαν ένα χέρι να έριξε μια χούφτα με πέτρες και όπου έκατσε η καθεμιά, χτίστηκε κι ένα σπίτι ή μια βίλλα ή ένα συγκρότημα τουριστικών καταλυμάτων.

Άσε πια αυτό το νεότευκτο πρόβλημα με τα airBNB, καινούργιο κόλπο της αρπαχτής, και τον υπερτουρισμό των νησιών που δεν διαθέτουν ούτε κτηματολόγιο, ούτε δασολόγιο, ούτε χωροταξικά σχέδια, με αποτέλεσμα να μην έχουν γιατρούς τα νοσοκομεία και εκπαιδευτικούς τα σχολεία, λόγω απλησίαστων τιμών των ενοικίων (ιδιαίτερα τα νησιά με την υπερανάπτυξη του τουρισμού, Μύκονο και Σαντορίνη).

Έτσι ολόκληρο το κράτος, η δημόσια διοίκηση και τα συναφή, βουλιάζουν στη γραφειοκρατία η οποία, οδηγεί με τα ψωράλογά της το κάρο με τις τέσσερεις ρόδες που λέγεται αραμπάς.

Κι όλοι, μα όλοι μας, από την κορυφή μέχρι τα νύχια, είμαστε συνυπεύθυνοι γι αυτή την κατάσταση. Μα τη μεγαλύτερη ευθύνη τη φέρουν τα κόμματα που κυβερνούν μεταπολεμικά την Ελλάδα, αλλά κι εμείς που τους ψηφίζουμε. Έχουμε βλέπεις συνηθίσει να ζούμε με τον αραμπά, την ώρα που άλλες χώρες τρέχουν με χίλια προς το μέλλον…