Κάτω απ΄ την τέντα του καιρού

θημωνιάζω ονείρατα και θύμησες,

απιθώνω μνήμες,

γλυκά πρωινά της Άνοιξης σε

περιβόλια καταπράσινα

και ήλιους κατακόκκινους,

Καλοκαιρίσιους,

δίπλα σε στέρνες με νερό καθάριο

και σε φωλιές πουλιών.

 

Ψυχοπονιάρες οι στιγμές

με πάν΄ στου νόστου τα γυρίσματα,

τότε που πόνος και χαρά

ίσο κρατούσαν μέτρο

και που στο μέρος της καρδιάς

ο χτύπος δυνατός,

ζωής ρυθμός, αίμα ζεστό,

ουράνια ξαστεριά.

 

Γλυκιάς ζωής ξεφωνητό,

παιχνίδι ανέμελο, τρελό,

πίσω, σε γειτονιές ασπρόμαυρες

μ΄ αλάνες από χώμα μόνο και λιθάρια,

το φωνοκόπι των παιδιών μια θάλασσα

και μια καμπάνα να σημαίνει εσπερινό

και να ψηλώνουν οι καρδιές από ευτυχία

δυο μπόγια κι΄ άλλα δυο και χίλι΄ακόμα.

Ανδρέας  Ρίζος

* Αφιερωμένο στον εξαίρετο ποιητή και φίλο Χρήστο Ι. Μάγκο!