Της Θάλασσας κεράστηκα το χρώμα
μα η καρδιά δεν βάφτηκε!
Αχ και να ΄τανε Αγαπημένε
μι΄ αχτίδα από το φως Σου να με πέρναγε
και κάψαλο ας γινόταν το κορμί μου!

Ήπια το φόβο Σου!

Θα ΄ρθω σ΄ Εσένα σαλεμένος απ΄ τον έρωτα,
με τό΄να μάτι μου· ακέριος!
Με το στόμα μου πικρό από της αψιθιάς την γεύση
θα ΄ρθω!

Θα ΄ρθω, όταν το πράσινο ντυθώ απ΄ τα κυπαρίσσια
με το αίμα Σου να πορφυρίζεις εντός μου
με μυρωδιές από τα άνθη τα επιτάφια
με νεκροτράγουδα στ΄ αφτιά μου και στο στόμα
θα ΄ρθω!

Θα ΄ρθω, κι ας είναι η φωνή μου ως κύμβαλον αλαλάζον
κι ας είν΄τα χέρια μου δυο χάρτινα εξαπτέρυγα
κι ας είν΄ τα δάκρυα μου από πένθος βρότειο
κι ας είν΄η προσευχή μου ποταμός διρέματος
θα ΄ρθω!

θα ΄ρθω, μαζί με την χαρά των μυροφόρων
μαζί με των μαρτύρων Σου το νίκος
μαζί μ΄ εκείνους που κοινώνησαν το σώμα Σου
κι έπειτα μέθυσαν!
Θα ΄ρθω!

Θα ΄ρθω ξημέρωμα λουσμένος απ΄ το δάκρυ Σου
θα ΄ρθω αρνάδα που Σ΄ ακούει την φωνή
θα ΄ρθω ντυμένος με την πρώτη φορεσιά μου
Θα ΄ρθω δικό Σου, στην δική Σου απαντοχή
Θα ΄ρθω…

 

Ανδρέας Ρίζος

-Ρίζος Ανδρέας ( [email protected] )