Και όμως, όσο παράξενο κι αν ακούγεται αυτό, υπάρχει ακόμα θράσος από εκείνους που εξακολουθούν να παραχαράζουν την ιστορία του τόπου μας, σε μια προσπάθεια να κάνουν το μαύρο (της εποχής Μαραγκού) άσπρο, αν και τα ίδια τα γεγονότα και τα στοιχεία τους έχουν διαψεύσει και εξακολουθούν να τους διαψεύδουν.

Αναρτήθηκε στο logotypos.gr, άρθρο σχετικά με τον καθαρισμό της πλατείας Μιαούλη: «Ολιγομελές συνεργείο της καθαριότητας του Δήμου Σύρου Ερμούπολης (τρία μόλις άτομα) με την χρήσης πιεστικού πλυστικού μηχανήματος προέβη σήμερα το πρωί στον καθαρισμό της πλατείας Μιαούλη σε σημεία πέριξ της πλατείας όπου βρίσκονται κάδοι απορριμμάτων, προκειμένου η Ερμούπολη σταδιακά να αποκτήσει το καθαρό πρόσωπο που της αρμόζει…»

Γνωστή σύζυγος γνωστού κορυφαίου στελέχους του τέως δημάρχου, σχολιάζοντας τη θετική δημοσίευσή μας, έγραψε αυτολεξεί: «Επί Μαραγκού 5 χρόνια κάνατε μόνο αντιπολίτευση επειδή δεν σας έδινε δουλίτσες στο τυπογραφείο. Τώρα… πάλι «γλύψιμο» όπως κάνατε 24 χρόνια πριν».

Ξεχνάει φυσικά και σκόπιμα ότι, η «αντιπολίτευση» που κάναμε δεν αφορούσε τις «δουλίτσες» που δεν έδινε στο τυπογραφείο, αλλά –όπως εξακολουθητικά είχε τονισθεί από την εφημερίδα- η απόφασή του να δίνει επιλεκτικά «δουλίτσες» χιλιάδων ευρώ σε ημετέρους με απευθείας αναθέσεις, στερώντας (επιδεικτικά και προκλητικά) το αναφαίρετο δικαίωμα σε μη αρεστές σ’ αυτόν επιχειρήσεις (όχι μόνο στον εκτυπωτικό τομέα) να δίνουν προσφορές. Αν αυτό λεγόταν «αντιπολίτευση» είμαστε υπερήφανοι που την ασκούσαμε σε μια τέτοια Δημοτική Αρχή και σε έναν τέτοιο Δήμαρχο.

Πολλές φορές είχαμε αναφερθεί θετικά σε περιόδους (επί αντιδημάρχου Καθαριότητας Μάριου Βουτσίνου) κατά τις οποίες η Ερμούπολη έχαιρε καθαριότητας, χωρίς αυτό να είχε εκληφθεί τότε ως «γλείψιμο», όπως ασκήσαμε (και θα ασκήσουμε) αυστηρή κριτική σε αντίθετες περιπτώσεις.

Όσον αφορά το «γλείψιμο» (και όχι «γλύψιμο») που κάναμε επί 24 χρόνια στη Δημοτική Αρχή Δεκαβάλλα, να της θυμίσουμε ότι με αυτό το σλόγκαν είχε στραφεί εναντίον της εφημερίδας η Δημοτική Αρχή Μαραγκού μόλις ανέλαβε τη διακυβέρνηση του Δήμου και αναγκαστήκαμε να προσφύγουμε στον Εισαγγελέα προκειμένου να δώσει εντολή στην Οικονομική Υπηρεσία του Δήμου να πάρουμε και να δημοσιοποιήσουμε αυτά που «φάγαμε» επί Δεκαβάλλα. Μόνο που όταν δημοσιοποιήθηκαν, οι κατήγοροί μας κατάπιαν κυριολεκτικά τη γλώσσα τους, γιατί αποδείχτηκε με στοιχεία ότι αν κάποιοι δεν ευνοήθηκαν ήταν Ο ΛΟΓΟΣ και η ΕΚΤΥΠΩΤΙΚΗ.

Κοντολογίς, να επαναλάβουμε στον κάθε συνειδητά παραχαράκτη της ιστορίας λασπολόγο, ότι «στου κρεμασμένου το σπίτι, δεν μιλάνε για σχοινί».