Σημαντικές πληροφορίες για τη διάσταση που έχει λάβει ο νεανικός διαβήτης αλλά και αλήθειες που προβληματίζουν αναφορικά με τις παθογένειες της Εκπαίδευσης παρουσίασε η πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Αγώνος κατά του Νεανικού Διαβήτη (ΠΕΑΝΔ), κα Σοφία Μανέα, στο περιθώριο της επίσκεψής της στη Σύρο για δύο ενημερωτικού περιεχομένου ομιλίες σε μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς του 1ου και 5ου Δημοτικού Σχολείου Σύρου.

Συνέντευξη στον Θεοδόση Δανάμπαση

Ποιο ήταν το πλαίσιο της ενημέρωσης που κάνατε στη Σύρο;

Εμείς, από το 2012, αναλάβαμε την ευθύνη να μπούμε σε σχολεία που φοιτούν μαθητές με διαβήτη και να ενημερώνουμε το σύνολο των μαθητών για το φαινόμενο αυτό (όχι όμως ονομαστικά ότι αυτός έχει διαβήτη). Βλέποντας έναν συμμαθητή τους που έχει διαβήτη θέλουμε να τους ενημερώσουμε έγκυρα για το τι είναι αυτό ούτως ώστε να είναι ενήμεροι να μπορέσουν να βοηθήσουν και τον συμμαθητή τους και περισσότερο για να μην του δημιουργούν πιέσεις καθημερινές, ερωτήματα καθώς και «ψυχολογική» βία που είχαμε αντιληφθεί ότι γίνεται σε όλα τα σχολεία.

Άρα, ο στόχος είναι να ενημερωθούν οι μαθητές προκειμένου να είναι πιο φιλικό το πλαίσιο για ένα παιδί μέσα στη σχολική του κοινότητα κι από κει κι έπειτα να ενημερωθούν και οι δάσκαλοι, οι οποίοι έχουν πλήρη άγνοια, καθώς όλο αυτό καθιστά  δύσκολη συνθήκη την καθημερινή παρακολούθηση του μαθητή στο σχολείο. Πολλοί, μάλιστα, δάσκαλοι δημιουργούσαν και εμπλοκή στο παιδί από το να μη συμμετάσχει σε εκδρομές και σε υπόλοιπες εσωτερικές ή εξωτερικές δραστηριότητες. Γι αυτό, λοιπόν, οφείλουμε να ενημερώσουμε μαθητές, γονείς και δασκάλους ότι πλέον ο νεανικός διαβήτης είναι μια πανδημία.

Έχετε στοιχεία για το ποιο είναι το μέγεθος του προβλήματος πανελλαδικά;

Ναι υπάρχουν νούμερα πόσα παιδιά αυτή τη στιγμή πάσχουν από διαβήτη αλλά είναι θεωρητικά γιατί στην Ελλάδα δεν  υπάρχει επίσημη καταγραφή που να λέει με διαβήτη τύπου 1 σε αυτή την ηλικιακή κατηγορία είναι τόσοι. Αυτό όμως που μπορώ να σας πω κι είναι επίσημο δεδομένο, είναι ότι ετησίως στην Ελλάδα διαγιγνώσκονται 120-150 νέα περιστατικά!

Μιλάμε καθαρά για παιδικό διαβήτη που εμφανίζεται κατά 90% σε ηλικία από 1,5 ετών. Το υπόλοιπο 10% εμφανίζεται σε ηλικία από 15-25.

Το κύριο, ωστόσο, πρόβλημα αντιμετωπίζεται στα σχολεία, στους παιδικούς σταθμούς και στα νηπιαγωγεία που τα παιδάκια είναι μικρά και δεν μπορούν μόνα τους να διαχειριστούν τον διαβήτη. Είναι ανήμπορα σε όλο αυτό! Οπότε εκεί υπάρχει μια αρνητική συμπεριφορά κυρίως από τους εκπαιδευτικούς στο να συνεχίσουν, το ίδιο το παιδί με διαβήτη να παρακολουθεί φυσιολογικά τη μάθησή του . Δημιουργούνται εμπλοκές και προβλήματα στους γονείς καθώς ζητούν τούς ζητείται να είναι όλο το8ωρο στο σχολείο παρόντες, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ψυχολογία του παιδιού και την οικογενειακή ισορροπία, καθώς δεν είναι φυσιολογικό ένας γονιός να αφήσει την δουλειά του.

Η εκστρατεία ενημέρωσης που ξεκινήσαμε το 2012, έχοντας αυτή τη στιγμή καλύψει πάνω από 78 σχολεία σε Αττική αλλά και σε επαρχιακές πόλεις και νησιά, στοχεύει ουσιαστικά να βοηθήσει και να συνδράμει  στον θεσμό του σχολικού νοσηλευτή που τον θέσπισε ο σύλλογος και βγήκε στα σχολεία το 2014. Από το 2014, τα σχολεία που αιτούνται κι έχουν μαθητές με διαβήτη ή άλλες παθήσεις, λαμβάνουν από το Υπουργείο σχολικό νοσηλευτή. Όμως κι εκεί υπάρχουν προβλήματα. Δεν έρχεται ο σχολικός νοσηλευτής για να αναλάβει πλήρως τη διαχείριση του διαβήτη διότι οι περισσότεροι εξ αυτών δεν είναι εξειδικευμένοι. Έχουν απλά την στοιχειώδη εκπαίδευση από την Νοσηλευτική, αλλά δεν έχουν την εξειδικευμένη επιμόρφωση για τη διαχείριση του διαβήτη!

Εσείς μιλήσατε σε μαθητές, δασκάλους και γονείς του 1ου και 5ου Δημοτικού Σχολείου. Τι εισπράξατε από την επίσκεψή σας εδώ;

Δύο πράγματα έχω να εστιάσω και να σας πω. Το πρώτο ήταν η πολλή μεγάλη χαρά που νοιώσαμε καθώς τα παιδιά και των 2 σχολείων ήρθαν με επίγνωση, δεν ήρθαν απλά για να χάσουν το μάθημά τους κι αυτό το πλαίσιο όλο δημιουργήθηκε από τον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων που τους είχε επιστήσει την προσοχή, καθώς και από τους δασκάλους και τις σχολικές νοσηλεύτριες γιατί είχαν παιδιά με διαβήτη.

Οι μαθητές με διαβήτη των δύο αυτών Σχολικών Μονάδων έχουν κοινοποιήσει στους συμμαθητές το πρόβλημα, δεν κρύβονται, οπότε για τους συμμαθητές ήταν πιο οικείο, δεν ήταν ξένο αντικείμενο. Όταν, λοιπόν, ήρθαν να ενημερωθούν, μου έκανε πραγματική εντύπωση διότι ήταν καθηλωμένα κι άκουγαν με πλήρη σοβαρότητα κι επίγνωση αυτά που συζητήσαμε κι αυτό το είδα σε σχέση με τις ερωτήσεις που μου θέσανε μετά! Ήταν ερωτήσεις πολύ στοχευμένες που αφορούν τον διαβήτη, την εξέλιξή του, πώς νοιώθουν τα παιδιά που έχουν διαβήτη και πώς μπορούν τα ίδια να τα βοηθήσουν! Με εντυπωσίασε λοιπόν όλο αυτό!

Από την άλλη, πάλι, με απογοήτευσε το γεγονός ότι ενώ ήρθαμε σε ένα νησί που τα έξοδα είναι αυξημένα, δεν έγινε αποδοχή της ενημέρωσης κι από τα υπόλοιπα σχολεία που φοιτούν μαθητές με διαβήτη.

Δηλαδή κλήθηκαν όλα τα Δημοτικά Σχολεία και δεν ήρθαν;

Ακριβώς. Και σε άλλα σχολεία υπήρχαν μαθητές με διαβήτη, αλλά οι διευθυντές δεν ανταποκρίθηκαν με το πρόσχημα ότι «Έχουμε σχολική νοσηλεύτρια και δεν χρειάζεται να ενημερωθούμε»!

Να σας πω βέβαια ότι επειδή έχουμε αντιμετωπίσει σε σχολεία που ο νοσηλευτής αρρώστησε και δεν πήγε την συγκεκριμένη μέρα, έπρεπε η σχολική κοινότητα να είναι ενημερωμένη διότι οι δάσκαλοι θα πρέπει να αναλάβουν την μέρα που θα λείπει ο νοσηλευτής τα καθήκοντά του. Από αυτούς λοιπόν τους ανθρώπους που χρησιμοποιούν αυτή την ασόβαρη απάντηση, καταλαβαίνουμε με ποιους έχουμε να κάνουμε!

Εμείς, ως Σύλλογος που αποτελείται από εθελοντές, βρίσκουμε συμμάχους τους γονείς γιατί το έχουν ανάγκη αφού τα παιδιά τους αντιμετωπίζουν καθημερινά μπούλινγκ σε σχέση με τους μαθητές και τους δασκάλους τους (με τον αποκλεισμό των παιδιών με διαβήτη από κοινές δράσεις) . Άρα οι ίδιοι οι γονείς ζητούν την ενημέρωση. Εκεί, λοιπόν, αν βρούμε πρόσφορο έδαφος στην σχολική κοινότητα ή στον Σύλλογο Γονέων, η δράση ενημέρωσης γίνεται και πετυχαίνει.

Κι αυτό οφείλουμε να το κάνουμε καθώς όλα τα παιδιά και μαθητές είναι εν δυνάμει πάσχοντες! Αυτό πρέπει να το καταλάβει η κοινωνία και οι δάσκαλοι γιατί αυτή τη στιγμή δεν είναι μόνο εκπαιδευτές, αλλά παιδαγωγοί! Οφείλουν να σεβαστούν την ψυχολογία των παιδιών είτε έχουν είτε δεν έχουν κάποιο νόσημα. Δεν βρίσκονται στη θέση τους μόνο να τους μάθουν γράμματα. Είναι εκεί και για να εκπαιδεύσουν τα παιδιά σε πάρα πολύ σημαντικά ζητήματα.

* Να σημειωθεί πως εξαιρετική συμβολή για την ενημέρωση που έγινε στη Σύρο είχαν η διοίκηση και το εκπαιδευτικό προσωπικό των δύο παραπάνω Δημοτικών, οι αντίστοιχοι Σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων καθώς επίσης και οι κυρίες Μάγδα Σταυροπούλου και Νατάσσα Ανδριοπούλου.