Σε μια καθημαγμένη οικονομικά χώρα όπως η Ελλάδα και με πολιτικούς που δεν εμπνέουν πλέον καμία  εμπιστοσύνη στους πολίτες λογικό είναι να κυριαρχεί  ο παραλογισμός.

Κατόπιν χρόνιου καταιγισμού μεγαλόστομων εξαγγελιών που ποτέ δεν μετουσιώθηκαν σε πράξη και  λόγους που βαίνουν κι αντιβαίνουν – ερχόμενοι σε σύγκρουση ενίοτε με παλαιότερες διακηρύξεις των ίδιων ανθρώπων –  ο κόσμος σήμερα δεν ξέρει τι θα πρέπει να πιστέψει και τι όχι.

Έτσι, ως ύστατη γραμμή άμυνας ο σημερινός μέσος έλληνας  επιλέγει να μην πιστεύει σε τίποτα ή ακόμη χειρότερα να αποδέχεται παθητικά το καθετί παράλογο θεωρώντας το  ως λογικό και κανονικότητα.

Λογική και Παράλογο. Πόσο κοντά είναι αυτές οι έννοιες τελικά!!! Από το λογικό πολύ εύκολα περνάς στο παράλογο. Το αντίστροφο άραγε να συμβαίνει;

Η διαρκής υποβάθμιση της παιδείας τα τελευταία 40 χρόνια στη Χώρα μας προφανώς και ευθύνεται για τα σημερινά μας χάλια.

Κάποτε ο ρόλος της εκπαίδευσης συνδεόταν άρρηκτα με την έννοια της παιδείας, Σήμερα καταλύεται κάθε έννοια ποιοτικής κατάρτισης και αυτό που μετράει είναι η ποσότητα, δηλαδή πόσα πτυχία έχουμε, τι βαθμό γράψαμε στις πανελλήνιες και λίγο αργότερα πόσα χρήματα κερδίζουμε από την εκάστοτε εργασιακή μας θέση.

Πλέον σημασία δεν έχει καμία σημασία η ηθική και ο ανθρωπισμός με τον οποίο πορευόμαστε σε όλη μας τη ζωή – αυτό ούτως ή άλλως δεν αποτελεί διδακτέα ύλη– αλλά το τι θα κερδίσει ο καθένας από μας σε προσωπικό επίπεδο. Με δεδομένο αυτό λοιπόν η σημερινή κοινωνία ονομάζει «άριστο» κάποιον βαθμολογικά «άρτιο», χωρίς απαραίτητα να ακολουθεί  κι έναν έντιμο και ενάρετο βίο. Εξάλλου η απόκτηση ψεύτικου πτυχίου στις μέρες μας θεωρείται υπόθεση ρουτίνας. Πόσες και πόσες περιπτώσεις δεν έχουν δει το φως, όπου άνθρωποι κατείχαν θέσεις ακόμη και σε κυβερνητικά πόστα κατέχοντας πλαστά πτυχία.

Αν επιθυμούμε  πραγματικά να βγούμε από το τέλμα της σημερινής –  σε όλους τους τομείς – κρίσης, θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι στη σημερινή θηριώδη κοινωνία μόνο ο  άνθρωπος με ουμανιστική παιδεία, αξίες και ιδανικά θα μπορούσε να διακρίνει την κατάντια που υφίστανται  οι συνάνθρωποί του, οι οποίοι τείνουν σταδιακά να μεταβληθούν σε ανταγωνιστικές μηχανές χρημάτων προς όφελος κάποιων ολίγων προνομιούχων.

Η έλλειψη παιδείας είναι εμφανής  παντού. Μεταφράζεται σε συμπεριφορές, απόψεις, άγνοια και διαστρέβλωση ιστορίας και γεγονότων και το κυρίως στον εκφυλισμό της αρχαιότερης και πιο πλούσιας γλώσσας του κόσμου, η οποία και αποτελεί τον συνδετικό μας κρίκο με τους προγόνους μας και την λαμπρή Ιστορία που μας άφησαν παρακαταθήκη.

Στην εποχή μας ο καθένας πλέον εξάγει αβίαστα συμπεράσματα για οτιδήποτε αναγινώσκοντας απλά και μόνο ένα τίτλο.  Δεν μπαίνει καν στον κόπο να διαβάσει το πλήρες κείμενο και εν συνεχεία να διασταυρώσει τα γραφόμενα  με άλλων κειμένων προκειμένου να έχει συγκροτημένη άποψη και γνώμη. Αντ’ αυτού,  από τον τίτλο και μόνο, σπεύδει να  χύσει  – λανθασμένα τις περισσότερες φορές – το δηλητήριο του μέσω των διαφόρων κοινωνικών δικτύων, εν μέσω ανορθογραφιών και greeklish, προκειμένου να προλάβει τους άλλους.

Δυστυχώς από τη σημερινή παιδεία δεν εκλείπει μοναχά η διδαχή αξιών και ιδανικών, αλλά η ίδια η παιδεία, δεδομένου ότι το αποτέλεσμα του σύγχρονου υλιστικού κόσμου είναι ο πόλεμος, η τρομοκρατία, η βία, η απάτη και ο ρατσισμός που ισοπεδώνουν οποιαδήποτε πνευματική και ηθική αξία βρίσκεται στον δρόμο τους.

Συνηθίσαμε λοιπόν σε αυτόν τον τόπο σε μια παράλογη κανονικότητα, που είναι πολύ επικίνδυνη για την ίδια την Χώρα.

Στο Αιγαίο, η Τουρκία πλέον αμφισβητεί ανοικτά και προκλητικά την ελληνική κυριαρχία σε μεγάλες περιοχές, δημιουργώντας νέες συνθήκες, κι εμείς την ίσια στιγμή αναγάγουμε σε μείζον θέμα την κρίση στο ποδόσφαιρο και τον Ιβάν που οπλοφορεί, αντί να σημάνουμε  πραγματικό εθνικό συναγερμό  ως προς την εξεύρεση τρόπων αντιμετώπισης  όλων αυτών των ζητημάτων ως Έθνος.

Κομμάτι δυστυχώς και αυτό  της σημερινής παράλογης κανονικότητας, όπως και η απάθεια των πολλών και ο κυνισμός των κυβερνώντων. Και φυσικά το τελευταίο είναι το πλέον ανησυχητικό.