“Είμαι μόνιμος κάτοικος της Βοστώνης των ΗΠΑ και επισκέπτομαι τακτικά τα καλοκαίρια την γενέτειρά μου, την αρχόντισσα των Κυκλάδων, την Σύρο.

Φέτος αποφάσισα να επισκεφθώ την Σύρο και να γιορτάσω το Πάσχα με τους συγγενείς μου και με τους οικογενειακούς μου φίλους Ορθόδοξους και Καθολικούς.

Ο καιρός ήταν θαυμάσιος και η Λαμπρή ήταν κάτι το απίστευτο σε ομορφιά και θρησκευτική κατάνυξη, η δε περιφορά των επιταφίων την Μ. Παρασκευή ήταν κάτι το απερίγραπτο σε μεγαλείο.

Το νησί είχε βάλει τα γιορτινά του για να γιορτάσει την Λαμπρή και να υποδεχθεί τους χιλιάδες επισκέπτες. Οι δρόμοι του κέντρου πεντακάθαροι, το λιμάνι καθώς και πλατεία Μιαούλη άστραφταν από καθαριότητα.

Το πατρικό μου σπίτι είναι στα Ψαριανά και καθημερινώς πήγαινα στην αγορά (οδός Χίου) για να κάνω τα ψώνια μου και να δω και κανένα γνωστό και φίλο μια και δεν έχω αυτοκίνητο στη Σύρο λόγω ελλείψεως χώρου για παρκάρισμα και αυτοκινητόδρομου στην γειτονιά μου.

Κατεβαίνοντας την οδό Νάξου ένας οδοκαθαριστής του δήμου καθάριζε τα σκαλοπάτια από τις ακαθαρσίες των αδέσποτων σκύλων και γάτων, τον λυπήθηκα γιατί δεν φορούσε ασφυξιογόνο μάσκα, επειδή η δυσοσμία ήταν κάτι άλλο από το συριανό παλαιό πάτημα που λέει «Στης Σύρας τον ανήφορο κανέλλα και γαρύφαλλο».

Φυσικά εγώ κατέβαινα τα σκαλοπάτια γρήγορα λόγω της δυσοσμίας.

Παρατήρησα δε ότι σε μερικές γωνιές οι φιλόζωοι γείτονες βάζουν φαγητό και νερό για τις αδέσποτες γάτες. Αν όμως έβαζαν και ένα δοχείο με χώμα θα ήταν η Ερμούπολη πιο καθαρή εν συγκρίσει με την Άνω Σύρο και το Βροντάδο.

Θυμάμαι την συγχωρεμένη την μητέρα μου κάθε Σάββατο έκανε τα «Σαββατιανά» καθάριζε όλο το σπίτι και στο τέλος έκανε και μια «σκουπισιά» στο πεζοδρόμιο.

Αν έκαναν το ίδιο οι σημερινές νοικοκυρές οι γειτονιές θα ήταν πιο καθαρές και άνετες στο περπάτημα.

Επιστρέφοντας για το σπίτι μου απέφυγα τα πολλά σκαλοπάτια λόγω ηλικίας και επέστρεψα από την Σταματίου Πρωίου (Ανηφοράκι) κι εν συνεχεία από την οδό Μηνά Διακάκη που έχει λίγα σκαλοπάτια.

Αλλά εδώ είναι το άλλο πρόβλημα.

Περπατώντας με μια ή δύο τσάντες με ψώνια, στην μια πλευρά του δρόμου είναι παρκαρισμένα αυτοκίνητα και σε ορισμένα σημεία δεν χωράω, στην άλλη δε πλευρά που δεν είναι παρκαρισμένα αυτοκίνητα κινδυνεύω γιατί αν παραπατήσω θα χάσω το χέρι μου και την τσάντα από διερχόμενο αυτοκίνητο. Εάν δε κατεβαίνει πεζός τότε θα πρέπει να περιμένει κάποιος να βρει ευκαιρία να κατέβει από το πεζοδρόμιο επειδή το φάρδος του πεζοδρομίου  είναι περίπου 50 πόντοι. Δεδομένου ότι το καυσαέριο από τις εξατμίσεις των αυτοκινήτων και δίκυκλων είναι στο full.

Το λυπηρόν είναι ότι σ’ αυτόν τον δρόμο χιλιάδες επισκέπτες πηγαίνουν στον Ι.Ν. Κοιμήσεως για να προσκυνήσουν την εικόνα του Θεοτοκόπουλου και περπατούν με κίνδυνο της ζωής τους.

Συνεπώς η λύση του προβλήματος είναι να απαγορευτεί το παρκάρισμα των αυτοκινήτων στον δρόμο αυτό και να φαρδύνουν τα πεζοδρόμια, είναι καιρός οι αρχές του τόπου να φροντίσουν και για τον πεζό.

Είναι λυπηρόν και απαράδεκτον για ένα μικρό νησί σε έκταση να έχει τόσες χιλιάδες αυτοκίνητα και δίκυκλα που δεν χρειάζονται για τους κατοίκους της Ερμουπόλεως και που είναι τόσο βλαβερό το καυσαέριο για την υγεία των κατοίκων.

Ένα άλλο πρόβλημα είναι τα εγκαταλελειμμένα και μισοερειπωμένα οικήματα με κίνδυνο της ζωής των πεζών, φυσικά ο δήμος προσπαθεί να τα στηρίξει κάπως με σοβάτισμα αλλά είναι μια παρανομία στα νεοκλασικά κτίρια της Ερμούπολης. Ο καλύτερος τρόπος είναι να βρεθεί μια λύση να επισκευαστούν ή να κατεδαφιστούν και να χρησιμοποιηθεί ο χώρος για παρκάρισμα αυτοκινήτων σε συνοικιακό πάρκινγκ ή να δημιουργήσουν ένα κηπάριο που τόσο πολύ μας χρειάζεται.

Φυσικά ο νόμος δεν μας διευκολύνει σε ορισμένες περιπτώσεις αλλά μην ξεχνάμε ότι οι νόμοι γίνονται από δημότες και σε μια δημοκρατική χώρα που ζούμε μπορούν να αλλάξουν.

Πιστεύω οι ιδέες μου να μην συμφωνούν σε μερικούς γιατί έτσι έχουν συνηθίσει, ή μάλλον δεν γίνεται, φυσικά δεν γίνεται γιατί δεν το κάνουν.

Ευχαριστώ για την φιλοξενία κι εύχομαι κάποιος αρμόδιος να δει και να πράξει τα δέοντα γιατί η Σύρα είναι η αρχόντισσα”.

 

Με εκτίμηση

Κυρ. Ν. Μπουγιούρης