ΣΕ ένα ονειρικό τοπίο γεμάτο χρώματα, εικόνες και ήχους μας παράσυρε o Μπάμπης Λαζάρογλου στο μικρό Αμφιθέατρό του στον Μέγα Γιαλό δημιουργώντας ένα πολυσυλλεκτικό καμβά από πρoκλασική, κλασική και σύγχρovη μουσική ..

ΜΑΣ  απογείωσε με τη γεμάτη ενέργεια μείξη από Pachelbel, Mozart, Strauss , Shostakovich, μέχρι τις γοητευτικές επιρροές των ρυθμών Tango του Gardel και του Bregovic ο οποίος «Στη μικρή του ηλικία, εξαιτίας της φαινομενικής έλλειψης μουσικού ταλέντου, χρειάστηκε να αλλάξει πολλά μουσικά σχολεία. Σήμερα θεωρείται ένας καταξιωμένος συνθέτης: Καιρός των Τσιγγάνων _ Αριζόνα dream, Underground κ.α».

QUARTET εγχόρδων λοιπόν, «Α Ιa Corda», την Μαργαρίτα Σταθάκη, Πρώτο βιολί, την Αθανασία Πρασίδη Δεύτερο βιολί, την Ελένη Λiγγρη Βιόλα και την Mαρiα Mαζαράκη-Aιvιάν, Τσέλο-  ένα όμορφο δηλαδή μπουκέτο δροσερών και ταλαντούχων κοριτσιών- και ξανασυστηθήκαμε με το αριστουργηματικό Ρέκβιεμ του Μότσαρτ- από τις καλαίσθητες  και μουσικολογικά πολλές απόπειρες ολοκλήρωσης του εν μέρει τελειωμένου κύκνειου άσματος του  ανυπέρβλητου αυτού αυστριακού συνθέτη- αλλά και  το Canon in D-maj, το Eine Kleine Nacht Musik,  το Blue Danube, ένα από τα διασημότερα αναγνωρισμένα τραγουδισμένα βαλς του κόσμου, όλων των εποχών, τόσο ώστε να φτάσει να πει ο μεγάλος Brams:  «Δυστυχώς, ο Γαλάζιος Δούναβης, δεν είναι δικός μου», το Waltz № 2, το  Underground Tango και το Por una Cabeza.

ΆΝΟΙΞΑΝ τα χέρια κι  έγιναν φτερά με τον ψίθυρο της μουσικής που φύσησε και μας σήκωσε ψηλά. Πότε σαν αύρα,  πότε σαν θύελλα, μας έστειλε μακριά. Και δεν ακουγόταν ούτε ανάσα. Μόνο που και που έβλεπες τους θεατές να κουνούν ρυθμικά το κεφάλι τους και να κλείνουν τα μάτια..

ΜΑΓΕΥΤΗΚΑΜΕ όταν περιηγηθήκαμε μέσα από ένα ταξίδι πάθους και διέγερσης συναισθημάτων, στην απόλυτη σιωπή.

ΣΚΕΦΤΗΚΑΜΕ -για μια ακόμη φορά -ότι όποτε επιστρέφουμε στον Shostakovich, το  Ρώσο συνθέτη της Σοβιετικής περιόδου ό,τι πιο βαθύ το  εκδηλώνει με το πιο ανάλαφρο άγγιγμα.

ΔΕΝ ήταν μόνο αυτός ο αχαρτογράφητος μουσικός κόσμος με τον ζεστό, πλούσιο, παθιασμένο χωρίς τοίχους ήχο που, όσο συχνά και αν ακούει κανείς, η ευχαρίστηση  δεν μειώνεται ούτε στο ελάχιστο.

ΉΤΑΝ και η βραδιά που συντρόφευσε τις σκέψεις μας  ο απέραντος έναστρος ουρανός και η μυρωδιά της θάλασσας.

ΉΤΑΝ ακόμη η απορία πώς ένας άνθρωπος, όπως ο Μπάμπης Λαζάρογλου,  κατάφερε να κατασκευάσει το μικρό του αμφιθέατρο, έναν ιδανικό θερινό χώρο και να στεγάσει  μια κοιτίδα τέχνης.

ΈΝΑ Αμφιθεατράκι  χωρητικότητας 150 θέσεων με τεχνική υποδομή για οπτικοακουστικές παρουσιάσεις,  βιντεοπροβολέα, σύστημα ηχητικής echo- δίπλα κυριολεκτικά στο κύμα,  με θέα ονειρεμένη σε ένα χωριό που ούτε το βάζει ο νους.

ΠΩΣ κατάφερε μέσα σε δύο χρόνια τη συνάθροιση ανθρώπων του πνεύματος και της μουσικής.

ΜΙΑΣ μουσικής που ο ίδιος επέλεξε απηχώντας κοινές αξίες σε διαφορετικές εποχές.

ΜΑΛΙΣΤΑ αυτήν την αίσθηση την έκανε εντονότερη η παράλληλη με τη μουσική προβολή εικόνων και η δική του εισαγωγή στον συνθέτη του κάθε έργου που θα ακουγόταν.

ΈΝΑΣ πατριώτης Συριανός. Πράος, μετριοπαθής και εξωστρεφής , χωρίς την παραμικρή προσπάθεια αυτοπροβολής.

«ΑΛΗΘΕΙΑ», τον ρώτησα «γιατί έφτιαξες αυτό το μικρό αμφιθέατρο που όμοιό του στο νησί δεν υπάρχει;  Γιατί αμφιθέατρο; 

«ΤΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΑΚΙ το έφτιαξα για τη μουσική. Για τις τέχνες γενικότερα αλλά κυρίως για τη μουσική η οποία για μένα είναι η τέχνη των τεχνών.

ΕΙΝΑΙ η τέχνη που παράγει και εκπέμπει συναισθήματα. Και είναι πολύ σημαντικό αυτό. Καλυτερεύει τη ζωή μας… δεν έχω πρόβλημα να διαθέσω χρήματα στο θέμα της Τέχνης .

ΈΦΕΡΑ από την Αθήνα αυτά τα παιδιά, πλήρωσα, τα φιλοξένησα….  Ένας φίλος μου, μου σύστησε αυτό το κουαρτέτο με κομμάτια επιλογής δικής μου..

ΠΡΟΣΕΞΕΣ; δεν υπήρχε ούτε ένα κιχ ..Αυτό το συριανό ακροατήριο είναι εκπληκτικό  δε θα το ξεχάσω ποτέ.. να ξέρεις είπα σε πολύ κόσμο να μην έλθει γιατί δεν θα είχα θέση να τους βάλω.

ΠΩΣ εξηγεί το πάθος του με τη μουσική αφού δεν έχει κάνει σπουδές;

«ΌΧΙ δεν έχω κάνει σπουδές, αλλά λατρεύω τη μουσική. Τον πρόλογο που έκανα σε κάθε κομμάτι τον έκανα για να βάλω στο κλίμα τον θεατή.. γιατί η οργανική  μουσική δε έχει κάπου να στηριχτεί ο ακροατής, δεν έχει λόγια… πρέπει να φαντάζεται..

ΠΟΙΑ θα είναι τα επόμενα ακούσματά  μας;

«ΣΤΙΣ 25 Αυγούστου ετοιμάζω  μια βραδιά με έντεχνο τραγούδι όπου πάλι θα προβάλλονται στην οθόνη τα λόγια για να τραγουδάμε όλοι μαζί..

ΤΟ αμφιθεατράκι  όποιος μου το ζητήσει το δίνω, αρκεί να είναι τέχνη».   

ΕΙΝΑΙ σπάνιο πράγματι. Να προσφέρει  κανείς σ’ έναν ιδιωτικό χώρο- μιας και το μικρό αμφιθέατρο είναι στο σπίτι  του-  στο φιλότεχνο κοινό παραστάσεις δωρεάν με δικά του όλα τα έξοδα και παράλληλα στη λήξη της κάθε εκδήλωσης κέρασμα με γεμάτα τα τραπέζια από διάφορα σνακ, γλυκά και ποτά  ανεξάρτητα αν η εκδήλωση  είναι δική του ή κάποιου άλλου.

ΌΠΩΣ συνέβη με την παράσταση αποφοίτησης των μαθητών του 1ου Δημοτικού Σχολείου Ερμούπολης όπου άπαντες έφυγαν όχι μόνο με μια γεύση απόλυτης συριανής φιλοξενίας αλλά και με την αίσθηση τις αξίας ενός ειδυλλιακού τοπίου.

ΑΥΤΟ αφουγκράστηκε ο διεθνούς φήμης ελληνοαμερικανός μαέστρος «δικός μας» πια,  Πήτερ Τιμπόρης.

ΞΕΡΕΤΕ, εκείνος που ερωτεύτηκε την Σύρο, έφτιαξε σπίτι στο Δανί, περνά μεγάλο χρονικό διάστημα εδώ αλλά κυρίως εκείνος που μας χαρίζει επί 15 χρόνια ανελλιπώς ποιοτική κλασική μουσική την οποία έφερε κοντά στον απλό άνθρωπο. 

Ο Πήτερ ζήτησε να επισκεφτεί το χώρο του μικρού αμφιθέατρου «όπερ και εγένετο».

ΦΙΛΟΙ με τον Μπάμπη Λαζάρογλου ο οποίος, φυσικά παρακολουθεί  με ζέση κάθε χρόνο τις παραστάσεις του Φεστιβάλ Αιγαίου στο Θέατρο Απόλλων, ήπιαν καφέ, συζήτησαν και συμφώνησαν ότι ο μαέστρος θα το τιμήσει δεόντως .

ΜΑΛΙΣΤΑ  απεφάνθη και για τον αριθμό μουσικών και οργάνων που μπορεί να φιλοξενήσει.

ΕΙΝΑΙ ελπιδοφόρο αναμφισβήτητα το γεγονός ότι κάποιοι φωτισμένοι άνθρωποι επαναφέρουν στη Σύρο την κλασική μουσική κάνοντάς την οικεία στα πλατιά στρώματα.

ΜΙΑ μουσική που καταμετρά  τετρακόσια χρόνια και συνεχίζει να μετασχηματίζεται με καλλιτέχνες του 20ου αιώνα οι οποίοι την εμπλούτισαν έτσι ώστε στις μέρες μας να είναι πλουσιότερη ως το πιο ακέραιο είδος μουσικής στην ιστορία της μουσικής.

ΚΑΘΟΛΟΥ δεν θα μας φανεί περίεργο αν σε λίγα χρόνια αυτό το Αμφιθεατράκι  μετατραπεί σε όχημα που θα ταξιδεύει ακατάπαυστα τον άνθρωπο στο κάλλος της καλλιέργειας της ψυχής του.

ΘΑ τραγουδάει  την απαντοχή, τις ανάγκες.. θα δίνει εορταστικό τόνο στις πιο κουραστικές και θλιβερές, στις πιο λυπημένες και καθημερινές  περιστάσεις της ζωής  του για να μπορεί  να στέκεται όρθιος, να μη συνθλίβεται από τα δεινά…

ΘΑ συμβάλλει στην ανάταση του συναισθηματικού του κόσμου και θα τον αξιώνει να γνωρίσει μια απρόσμενη ψυχική ευφορία.

ΛΥΠΟΥΜΑΙ με εκείνους που πιστεύουν ότι η τέχνη δεν αλλάζει τον κόσμο.

ΣΑΦΩΣ και μπορεί να κάνει τον κόσμο καλύτερο, δικαιότερο.. Γιατί λειτουργεί αθόρυβα, σιωπηλά, μέσα από ιδέες, συναισθήματα και  διαπλάθει  συνειδήσεις,  σημαδεύοντας τους ανθρώπους για πάντα.

ΌΠΩΣ είπε ο Μπάμπης Λαζάρογλου το θεατράκι αυτό θα το δίνω όποτε μου το ζητούν, μόνο για την τέχνη. Είναι αυτή  πο… Καλυτερεύει τη ζωή μας…»

ΣΑΦΩΣ! Καταφέρνει και συμπυκνώνει την ατομική υπόσταση και με τον μεγεθυντικό της φακό, την διασαφηνίζει. Της δίνει ουσία και νόημα.

ΜΑΚΑΡΙ να είχαμε κι άλλες τέτοιες ιδιωτικές προσφερόμενες δωρεάν Εστίες Τέχνης και Πολιτισμού.

ΈΤΣΙ θα είχαμε περισσότερες επιλογές για να απολαμβάνουμε όλοι μαζί..

.ΤΗΣ μουσικής την ένταση να μας ενώνει…

..ΤΟΥ Θεάτρου την δημιουργία για να μας ξεδιπλώνει  όλες τις μορφές  έκφρασης του ανθρώπινου χαρακτήρα πάνω στη σκηνή…

..ΤΟΥ Χορού την απελευθέρωση..

..ΤΟΥ Βιβλίου το ταξίδεμα…

.. ΤΗΣ Ζωγραφικής την αναπαράσταση εικόνων που συνοψίζουν όλες οι αισθήσεις…

..ΤΗΣ Ποίησης την περίτεχνη διατύπωση του ωραίου των λέξεων….

.. ΕΤΣΙ για να διδασκόμαστε ότι μπορούμε να ακολουθήσουμε το όνειρό μας…..