ΘΥΜΑΣΤΕ την σκηνή από την ταινία του Θεόδωρου Αγγελόπουλου «Το βλέμμα του Οδυσσέα», όπου ο Θανάσης Βέγγος υποδυόμενος τον ταξιτζή «έγραψε» στην οθόνη με το απίστευτο ταλέντο του όταν έλεγε:

«Η Ελλάδα πεθαίνει.

Πεθαίνουμε σα λαός.

Κάναμε τον κύκλο μας,

δεν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια, ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες

και αγάλματα.

Και πεθαίνουμε….

Αλλά αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα, να πεθάνει γρήγορα.

Γιατί η αγωνία κρατάει πολύ

και κάνει πολύ θόρυβο..»;

ΑΥΤΟΣ ο θόρυβος της αγωνίας  για την Ελλάδα που πεθαίνει, πραγματικά, κρατάει πολύ. Από το 1951.

ΑΠΟ τότε μέχρι το 2011 μειώθηκε στο μισό ο πληθυσμός των νέων 0-14 χρόνων από 28,8% σε 14,5% (!) και σχεδόν τριπλασιάστηκε η αναλογία των ηλικιωμένων στον πληθυσμό από 6,7% σε 19,5% (!)

ΑΡΚΕΙ να επισημανθεί ότι  σύμφωνα με την Ελληνική Γεροντολογική Εταιρεία το 2002, οι γέροντες (άνω των 65 ετών) αποτελούσαν το 19% του πληθυσμού, ενώ το 2020 θα φθάσουν το 25% και το 2035 το 31,7%. Το 1980, οι ηλικιωμένοι ήταν το 12,7% του πληθυσμού.

ΕΝ ολίγοις υποδιπλασιάζεται η νεανικότητα και σχεδόν διπλασιάζονται οι ηλικιωμένοι.

Η Ελλάδα μια χώρα γερόντων που οδηγεί στην αύξηση των θανάτων η οποία όμως δεν προήλθε από την αύξηση της νοσηρότητας του πληθυσμού, αλλά ως αποτέλεσμα της γήρανσής του.

ΟΙ σκέψεις απογοήτευσης  προήλθαν από αυτά τα στατιστικά στοιχεία που έδωσε προ ημερών ο  π. Κωνσταντίνος Κοντός -γενικός γραμματέας του Συνδέσμου Πολυτέκνων Κυκλάδων-  υπογραμμίζοντας ότι το κράτος θα πρέπει να αντιμετωπίσει το δημογραφικό ως μέγιστο εθνικό πρόβλημα.

ΚΑΘΕ χρόνο τον Ιανουάριο- πάνω από 30 χρόνια- οι πολύτεκνοι επαναλαμβάνουν τα ίδια μότο.

ΚΑΘΕ χρόνο  τον Ιανουάριο- πάνω από 30 χρόνια- Αρχές και παρευρισκόμενοι στην συγκέντρωσή τους συμφωνούν μαζί τους για να το ξεχάσουν ως τον επόμενο Ιανουάριο.

ΚΑΘΕ χρόνο  τον Ιανουάριο- πάνω από 30 χρόνια- οι πολύτεκνοι καταγράφονται ως εικόνες εκείνων που αγωνίζονται για τον επιούσιο με τη μορφή επαίτη σε ένα κράτος που τους αντιμετωπίζει ακριβώς έτσι. Δίνοντάς τους πότε πορτοκάλια, πότε μήλα, πότε μακαρόνια,  πότε λάδι (φωτο).  Μια παρακμή κράτους, ανείπωτη.

ΈΤΣΙ, ο θόρυβος της αγωνίας, (που λέγαμε πριν ότι είναι δυνατός και ότι κρατά πολύ) παραπέμπει σε μια άλλη άποψη ενός άλλου αξιόλογου ηθοποιού.

ΤΟΥ Δημήτρη Χορν που είπε κάποτε: «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, μονίμως ψυχορραγεί!».

ΔΕΝ χρειάζονται στατιστικά στοιχεία για οφθαλμοφανείς καταστάσεις.

ΜΑΙΕΥΤΗΡΙΑ έχουν κλείσει πτέρυγες τις οποίες μετέτρεψαν για άλλες ιατρικές ειδικότητες.

ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΑ, Δημοτικά, Γυμνάσια, Λύκεια κλείνουν το ένα μετά το άλλο, καθώς δεν υπάρχουν παιδιά για να γεμίσουν τις τάξεις.

ΜΟΝΟ στην Αττική 23 σχολεία έκλεισαν το 2019  και εδώ θυμόμαστε τον Βίκτωρα Ουγκώ: «Εκεί που ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή».

ΤΙ να σκεφτούμε όταν κάθε χρόνο σε όλη την Ελλάδα κλείνουν εκατοντάδες σχολεία;

ΠΕΡΑ από αυτά οι θάνατοι είναι περισσότεροι από τις γεννήσεις, νέοι αναζητούν την τύχη τους στο εξωτερικό και ο πληθυσμός γερνάει τόσο γρήγορα,  που σε μερικές δεκαετίες η πατρίδα μας δεν θα μπορεί να παράξει αρκετό πλούτο για να φροντίσει τους ανθρώπους της και θα πάψει να είναι ένα βιώσιμο έθνος- κράτος.

ΕΙΔΙΚΟΙ μιλούν για τα αίτια του προβλήματος που εστιάζονται στα υψηλά κόστη στην υγεία, στις συντάξεις, στη μετανάστευση, τις μειώσεις μισθών, την ανεργία, την υψηλή φορολόγηση.

ΕΞΑΛΛΟΥ η αύξηση της ανεργίας των νέων ανδρών και γυναικών και η απασχόληση σε δυσβάστακτο περιβάλλον αποτελούν αιτία μείωσης της γαμηλιότητας και της γεννητικότητας και αύξηση της αποδημίας, γιατί όσοι έχασαν τη δουλειά τους, δεν αποφασίζουν να παντρευτούν και να κάνουν παιδιά και όσοι έχουν προσόντα επιλέγουν τη μετανάστευση.

ΚΑΘΕ τόσο βλέπουν το φως της δημοσιότητας έρευνες σοκ που κρούουν τον κώδωνα.

ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΙ άνθρωποι εκπέμπουν sos με έρευνες, άρθρα και βιβλία.

ΈΝΑ από αυτά  με τίτλο «Ο πληθυσμός της Ελλάδας υπό διωγμόν» της Ήρας Έμκε- Πουλοπούλου, είναι μια κραυγή αγωνίας καθώς  συμπυκνώνει το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας τονίζοντας ότι «θα επιδεινωθεί με αποτέλεσμα να αυξάνεται ο πληθυσμός άνω των 65 ετών σε βάρος των ηλικιών 0-14».

ΚΙΝΔΥΝΟΛΟΓΟΥΜΕ λοιπόν όταν λέμε ότι πεθαίνουμε ως χώρα;

ΔΕΝ υπάρχει ελπίδα;

ΔΕΝ υπάρχει αντιστροφή της δημογραφικής μας πτώσης;

ΥΠΑΡΧΕΙ μία εν μέρει μη αναστρέψιμη πραγματικότητα.

ΦΥΣΙΚΟ είναι η επί 40 χρόνια χαμηλή γονιμότητα να έχει δημιουργήσει μικρότερη αριθμητικά γενιά γυναικών.

ΈΤΣΙ, ακόμη κι αν οι γυναίκες αυτές αποκτήσουν περισσότερα παιδιά, θα είναι δύσκολο ο αριθμός των γεννήσεων να ξεπεράσει τον αριθμό των θανάτων.

ΘΑ πρέπει να περάσουν 25-30 χρόνια, ώστε η αύξηση των γεννήσεων να δημιουργήσει τη γενιά, που θα ενταχθεί στην αγορά εργασίας και με την απασχόληση και τις εισφορές της στο ασφαλιστικό σύστημα να συμβάλει στη στήριξή του.

ΜΕΧΡΙ ν’ αρχίσει να εργάζεται αυτή η γενιά, θα χρειαστούν επιπλέον δαπάνες ιδιωτικές και δημόσιες για την ανατροφή και την εκπαίδευσή της.

Η κ.  Πουλοπούλου επαναλαμβάνει αυτά που χρόνια τώρα ακούμε.

ΕΚΕΙΝΑ που οι πολύτεκνοι κάθε χρόνο τονίζουν και το κράτος τούς αντιμετωπίζει σαν τους κάνει χάρη:

«ΠΑΡΟΧΗ γενναίων κινήτρων για την ενίσχυση της γονιμότητας και τον περιορισμό της αποδημίας».

ΚΑΤΙ καθόλου απλό γιατί προτείνει άμεσα μια «υπεύθυνη, συντονισμένη, σοβαρή δημογραφική πολιτική, που θα έχει ως στόχο τη διαμόρφωση ενός κοινωνικού και εργασιακού περιβάλλοντος, ευνοϊκού για τη δημιουργία οικογένειας, την απόκτηση παιδιών και την παραμονή των νέων στον τόπο μας.

ΠΡΕΠΕΙ να γίνει κατανοητό ότι η χρησιμοποίηση μεταναστών και προσφύγων για τη βελτίωση του δημογραφικού προβλήματος, μπορεί να οδηγήσει σε εθνική και δημογραφική αλλοίωση.

ΕΞΑΛΛΟΥ, οι μετανάστες», τονίζει η ερευνήτρια,  «προσαρμόζουν την αναπαραγωγική συμπεριφορά τους στη συμπεριφορά των γηγενών και μακροχρόνια γερνούν και αυτοί.

ΠΡΕΠΕΙ να δημιουργηθεί φορέας που θα συντονίζει τη στρατηγική για το Δημογραφικό, π.χ. ένα υπουργείο Οικογενειακής Πολιτικής ή ένα Γραφείο Δημογραφικής Πολιτικής της Βουλής με  απαραίτητη προϋπόθεση πολιτική ανάπτυξης με ρυθμό τουλάχιστον 2%, ώστε να μπορεί να βοηθήσει και στη στήριξη του ασφαλιστικού συστήματος».

ΠΡΙΝ από 20 περίπου ημέρες ο υφ. παρά τω πρωθυπουργώ, Άκης Σκέρτσος εξήγγειλε ότι για πρώτη φορά θεσπίζεται και θα χορηγείται για κάθε παιδί που γεννιέται στην Ελλάδα το επίδομα των 2.000 ευρώ.

ΣΤΑ στοχευμένα μέτρα δημογραφικής πολιτικής και στήριξης της οικογένειας θα υπάγεται ο χαμηλός ΦΠΑ όλων των βρεφικών ειδών και ειδών πρώτης ανάγκης για τις νέες μητέρες, καθώς επίσης και η προσαύξηση κατά 1.000 ευρώ του αφορολόγητου ορίου για κάθε παιδί ανεξαρτήτως του αριθμού των ανήλικων τέκνων.

ΑΚΟΜΗ, ότι με το υπό ψήφιση νομοσχέδιο θα «διευκολύνεται η πρόσβαση των δήμων της χώρας σε χρηματοδότηση για τη λειτουργία περισσότερων βρεφονηπιακών σταθμών.

ΕΠΙΣΗΣ θα λαμβάνεται μέριμνα για τις οικογένειες σε ορεινές και οικονομικά μειονεκτικές περιοχές με τη θέσπιση του αφορολόγητου και ακατάσχετου της ενίσχυσης που παίρνουν, ώστε να ελαφρυνθούν από τα βαρύτερα έξοδα διαβίωσης.

ΤΕΛΟΣ, είπε ότι για την αντιμετώπιση της υπογεννητικότητας «σύντομα θα τεθεί σε εφαρμογή ένα νέο πρόγραμμα «κοινωνικής κατοικίας» για τα νέα ζευγάρια που ξεκινούν τώρα τη ζωή τους.

Η κ. Δήμητρα Ινές -Αγγελή, μητέρα 6 παιδιών -ως γενική γραμματέας της Ένωσης Πολυτέκνων Αθηνών- τονίζει την ανάγκη διόρθωσης των αδικιών και ενός ολοκληρωμένου συστήματος προστασίας της οικογένειας, για να ακολουθήσουν τα όποια κίνητρα.

ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ εμπιστοσύνη, ότι το κράτος μπορεί να δώσει στους νέους ανθρώπους ευκαιρίες για τα παιδιά που θέλουν να αποκτήσουν. Ότι δεν θα στερηθούν τίποτα μέχρι να τα αποδώσουν στην κοινωνία. Κάποια πράγματα πρέπει οπωσδήποτε να παρέχονται από το κράτος.

ΠΡΟΝΟΙΑ για την γέννα, προγεννητικός έλεγχος, εμβόλια για όποιον δεν δύναται, ώστε να μην αισθάνεται ότι δεν θα μπορέσει να δώσει στο παιδί του τα απαραίτητα και τέλος ισόνομη φορολόγηση για το πλήθος των παιδιών.

ΑΠΟ εκεί μετά πάμε στα κίνητρα: επιδόματα, παροχές άλλου είδους, οικονομικά οφέλη, προσλήψεις στο δημόσιο. Αυτά είναι αναγκαία για να ξανακάνουμε την οικογένεια μόδα…

ΕΠΙΣΗΣ, θα πρέπει να υπάρχει αναλογικότητα με το πλήθος των προστατευόμενων μελών σε ό,τι αφορά στα εισοδήματα και την φορολόγηση, σύμφωνα άλλωστε με το Σύνταγμα…

ΤΩΡΑ, όσο μεγαλώνει το πλήθος των μελών στην οικογένεια μειώνεται το κατά κεφαλήν εισόδημα. .

ΣΗΜΕΡΑ, θα πρέπει να είμαστε στην απόλυτη φτώχεια για να πάρουμε το κοινωνικό μέρισμα.

ΚΑΙ μιλάμε για ένα ποσό της τάξης των 200 ευρώ, χρήματα που αρκούν απλά για ένα αξιοπρεπές χριστουγεννιάτικο τραπέζι».

ΕΝ ΤΈΛΕΙ, δεν ξέρω αν όλα αυτά αποδειχτούν για μια ακόμη φορά έπεα πτερόεντα.

ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ δηλαδή για μια ακόμη φορά, με πολλά «θα».

ΕΥΧΟΜΑΙ τον επόμενο Ιανουάριο να καταγραφεί  μια αισιόδοξη μικρή χαραμάδα ελπίδας και να γίνει επιτέλους αντιληπτό ότι  απαιτείται από την πολιτεία εφαρμογή του επαναπροσδιορισμού και ενδυνάμωσης των κοινωνικών πολιτικών.