Έσπειραν ανέμους και θερίζει όλος ο πλανήτης θύελλες. Δυστυχώς η κατάσταση στο παγκόσμια διαμορφωθέν σκηνικό δεν αφήνει πλέον περιθώρια εφησυχασμού σε κανέναν. Ο πλανήτης, μέρα τη μέρα, βυθίζεται όλο και πιο βαθειά στην παράνοια και δυστυχώς όπως όλα καταδεικνύουν εκλείπουν οι ηγέτες που θα υψώσουν ανάστημα για την αντιστροφή του δυσοίωνου κλίματος.

Οι θρησκευτικές έριδες αιματοκυλούν απ’ άκρη σ’ άκρη τον πλανήτη, με τους λαούς να προσπαθούν να αμυνθούν περιχαρακώνοντας τα σύνορα των χωρών τους, και αντιμετωπίζοντας με σιδηρά πυγμή τους πρόσφυγες που οι ίδιες οι κυβερνήσεις τους δημιούργησαν με τις αδιάλειπτες πολεμικές και όχι μόνο παρεμβάσεις στις χώρες τους.

Πανηγυρίζαμε για την πτώση του τείχους του Βερολίνου το 1990 και σήμερα τα τείχη ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια, προσδοκώντας να ανακόψουν τις προσφυγικές ροές. Σήμερα, Αμερική, Βουλγαρία … αύριο ποιος ξέρει που θα κάνουν την εμφάνισή τους.

Παρακολουθούμε άναυδοι, αντί της παγκοσμιοποίησης που ευαγγελίζονται κάποιοι, τον κατακερματισμό, τις αποσχιστικές τάσεις, την κατάρρευση κραταιών οικονομιών και την ηθική παρακμή. Το επικινδυνότερο ωστόσο όλων, είναι αναζωπύρωση του ισλαμικού φανατισμού, καθώς από τα μέχρι τώρα πεπραγμένα το μέλλον προμηνύεται ιδιαίτερα σκοτεινό για τους λαούς της Δύσης.

Η πολύχρονη οικονομική κρίση αντί να εμφανίζει σημάδια εκτόνωσης βαίνει διαρκώς επιδεινούμενη, και οι «πολιτισμένοι λαοί» της δύσης στρουθοκαμηλίζοντας μπροστά στα ανυπέρβλητα αδιέξοδα που οι κυβερνήσεις τους δημιούργησαν, ρίχνουν τις μάσκες εμφανίζοντας, όχι μόνο το πραγματικό κοινωνικό τους πρόσωπο αλλά και το πώς εννοούν την αλληλεγγύη.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η χώρα μας. Η Ελλάδα δεν έχει τίποτα καλό να περιμένει από τους δήθεν εταίρους της που δοθείσης ευκαιρίας στηρίζουν τα συμφέροντα των εχθρών της, οδηγώντας την σε μια περιδίνηση με απρόβλεπτες συνέπειες ακόμη και για την εδαφική της ακεραιότητα.

Είναι επιτακτική πλέον η ανάγκη, ως λαός, να αντιληφθούμε ότι αν όλοι μαζί ενωμένοι, υπό το πρίσμα της μακρόχρονης εθνικής μας ταυτότητας, δεν διεκδικήσουμε τη θέση μας στο μέλλον που διαμορφώνεται από τα παγκόσμια οικονομικά συμφέροντα κινδυνεύουμε με ολοκληρωτικό αφανισμό.

Τείνουμε δυστυχώς να λησμονήσουμε ότι τίποτα δεν χαρίζεται και ότι τα πάντα κατακτώνται με αγώνες. Αρκεί μια απλή αναδρομή στην ένδοξη ιστορία μας, την οποία κάποιοι συνειδητά επιχειρούν να αλλοιώσουν με την απαλοιφή κρίσιμων κεφαλαίων της, για να διαπιστώσει τον βρώμικο ρόλο των «φίλων» και «συμμάχων» μας ευρωπαίων σε όλες τις κρίσιμες ιστορικές καμπές για την χώρα μας.

Ποτέ και σε καμία χρονική περίοδο τίποτα δεν μας χαρίστηκε. Από ιδρύσεως του νεοσύστατου ελληνικού κράτους βρισκόμαστε φορτωμένοι με δυσβάσταχτα χρέη, απόρροια της συνδρομής των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων στην απελευθέρωση της χώρας μας από τον οθωμανικό ζυγό, δίχως την ελάχιστη ελάφρυνση.

Αυτό σε εν αντιθέσει με περιπτώσεις χωρών όπως η Γερμανία, η οποία αν και αιματοκύλισε δις τον πλανήτη, με προθυμία διέγραψαν το χρέος της. Ομόθυμα «οι πολιτισμένοι λαοί» συμφώνησαν στην παλινόρθωσή της και στην υλοποίηση του «αποκαλούμενου Γερμανικού οικονομικού θαύματος», το οποίο εκ νέου πληρώνει σήμερα ολάκερη η ανθρωπότητα, καθώς όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός μας «παλιός γάιδαρος περπατησιά δεν αλλάζει».

Η ιστορία δυστυχώς επαναλαμβάνεται ως φάρσα όταν λαοί κοντόφθαλμοι και αλαζόνες θεωρούν ότι μπορούν να τη τιθασεύσουν. Είναι αναγκαίο να αντιληφθούμε όλοι, ότι στην περίπτωση που δεν τεθεί φρένο στην Γερμανική αλαζονεία, η ανθρωπότητα θα βρεθεί για μια ακόμη φορά ενώπιον του ολέθρου.

Ενός ολέθρου που οσονούπω εκτός του οικονομικού πεδίου θα διεξάγεται και σε άλλο στο οποίο δεν αποτιμώνται τα κέρδη και οι ζημίες αλλά ανθρώπινες ζωές. Και δυστυχώς οι φλόγες αγγίζουν ήδη την Χώρα μας με το νεοοθωμανό σουλτάνο Ταγίπ Ερντογάν να προβαίνει σε καθημερινές απειλές και προκλήσεις εις βάρος της. Παίζοντας διαρκώς το παιχνίδι με κανένα και τελικά με όλους προβαίνει διαρκώς σε προκλήσεις για να αναδιπλωθεί το αμέσως προσεχές διάστημα καρπωνόμενος οφέλη πανταχόθεν.

Έτσι πατά στην ανοχή των «Φίλων» και «Συμμάχων» μας, απειλώντας να πνίξει την Ελλάδα με πρόσφυγες στην περίπτωση που τα ελληνικά δικαστήρια αρνηθούν – για δεύτερη φορά – να εκδώσουν τους στρατιωτικούς που συμμετείχαν στο πρόσφατο Τουρκικό πραξικόπημα. Πράξη που συνιστά φυσικά ωμή παρέμβαση τόσο στα εσωτερικά ενός κυριάρχου κράτους όσο και στον τρόπο που αντιλαμβάνεται η Γείτονα την απονομή δικαιοσύνης. Και βέβαια, στην περίπτωση που συμβεί αυτό θα έχει ενδιαφέρον να δούμε αν θα υπάρξει αντίδραση από τους φίλους μας τους Ευρωπαίους, δεδομένου ότι η Τουρκία έχει επιχορηγηθεί με γερά κονδύλια προκειμένου να ανακόψει τις προσφυγικές ροές.