ΥΠΗΡΞΕ εθελοντής υπεύθυνος στο Σωφρονιστικό Κατάστημα Ανηλίκων Κορυδαλλού και στο Κατάστημα Κράτησης Νέων Αυλώνος.

ΕΘΕΛΟΝΤΗΣ παραγωγός εκπομπής στον Ρ/ Σ  της Εκκλησίας της Ελλάδος με θέμα «φυλακαί-κρατούμενοι-νοσοκομεία».

 ΆΣΚΗΣΕ ποιμαντική Διακονία στον Σύλλογο Αναπήρων «Βηθεσδά», στον Σύλλογο «Ορθόδοξη Πορεία», σε οικογένειες πολυτέκνων κρατουμένων και αποφυλακισμένων.

ΩΣ φλογερός ρασοφόρος ιεροκήρυκας έδωσε τον ωραίο αγώνα της δημιουργίας  οργώνοντας την Αφρική  48 φορές (!)  Ζιμπάμπουε, Μοζαμβίκη,  Νότια Αφρική και Μπουρούντι.

ΜΕΡΙΜΝΗΣΕ για τον εξοπλισμό Ναών στις: Ζιμπάμπουε, Μοζαμβίκη,  Πολωνία, Γερμανία, στις Φυλακές Κορυδαλλού, στην Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών και στη Νέα Κηφισιά.

Η ηλεκτρονική ιστοσελίδα «Πεμπτουσία» δημοσίευσε  στις 19 Φεβρουαρίου 2019  συνέντευξή του που αφορούσε την διακονία του στην ιεραποστολή στην Αφρική:

«ΟΙ ιθαγενείς θέλουν θαλπωρή αλλά στενοχωρούνται με την εκμετάλλευση των Λευκών.

ΟΙ άποικοι δεν τους εφέροντο καλά.

ΌΤΑΝ έλεγα να τους μοιράσουμε σταυρουδάκια μου έλεγαν: «Θα τα πουλήσουν».

«ΝΑΙ», απαντούσα «θα τα πουλήσουν για να φάνε».

ΟΙ Λευκοί έλεγαν: «Μα αυτοί κατέβηκαν από τα δέντρα και θα τους δώσουμε δικαιώματα;» 

ΟΙ Λευκοί δεν μετέφεραν τις γνώσεις τους, των επιχειρήσεων, όπως π.χ χρυσορυχεία.

ΔΕΝ τους έδειξαν τίποτα και όταν εξαναγκάστηκαν οι ιθαγενείς να αναμιχτούν με αυτά, φυσικά δεν είχαν ιδέα, οπότε οι Λευκοί έλεγαν: «Δεν σας λέγαμε ότι είναι ζώα»; 

ΟΙ αποικιοκράτες ήθελαν να βγάλουν την ευθύνη από  πάνω τους να τους ταΐζουν, να τους ποτίζουν αλλά να έχουν τον έλεγχο.. 

ΕΙΧΑ πάει σ’ ένα χρυσορυχείο που είχε 18 πατώματα  και ρώτησα τον διευθυντή που ήταν ένα καλό παιδί  Έλληνας:

«ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΩ το «Χριστός Ανέστη»; Και μου είπε «Ναι. Να τους το πείτε». Και έμειναν έκπληκτοι.

ΤΑ κομπρεσέρ δούλευαν συνεχώς για να βρουν χρυσό.

ΛΕΩ στον Έλληνα: «Πόσο πληρώνεται ένας εργάτης από αυτούς»;

 «Ο ειδικευμένος παίρνει 80 δολάρια» μου απάντησε:

«ΕΣΥ»; Τον ρωτώ. «800 δολάρια με σπίτι δωρεάν κλπ.» 

ΚΑΙ όμως  οι Ιθαγενείς κινδυνεύουν από ώρα σε ώρα.

ΑΦΟΥ εγώ όταν ανέβηκα στο 18ο όροφο είχα γίνει μούσκεμα και είχα μεγάλη δυσκολία στην αναπνοή.

ΘΕΛΩ να πω ότι υπάρχει εκμετάλλευση.

 ΘΑ είχατε ακούσει για τον Μαντέλα. Είχαν συμπλοκή με τους Λευκούς. Όταν τον έκλεισαν φυλακή μεσολάβησε ένας ιερομόναχος για την αποφυλάκισή του

ΕΚΕΙ στο Γιοχάνεσμπουργκ στην Ν. Αφρική  ήταν αποικιοκράτες οι Ολλανδοί.

 ΌΤΑΝ εξέλεξαν τον Μαντέλα πρόεδρο οι Ιθαγενείς, εκείνος δεν πείραξε ούτε ένα Λευκό.

ΈΒΑΛΕ μάλιστα αντιπρόεδρο Έλληνα.

Η ορθόδοξη εκκλησία βοηθά πολύ.

ΕΚΕΙ χειροτονήθηκαν πολλοί επίσκοποι που εκτελούν πολύ καλό έργο.

ΕΜΕΙΣ σαν Έλληνες ορθόδοξοι δεν έχουμε προσηλυτισμό. Οι καθολικοί τον έχουν έντονα. Τους λένε: «Θα σου γράψω σπίτι, θα σου δώσω φάρμακα αλλά θα γίνεις καθολικός». 

ΑΥΤΗ η εξαγορά είχε ως αποτέλεσμα να έχουμε και πολλούς θανάτους καθολικών ιεραποστόλων.

 ΕΙΔΑ με τα μάτια μου στη Μοζαμβίκη ένα παιδάκι να πλένεται σε λασπώδη νερά.

ΠΟΛΥ φτώχια…

ΑΦΟΥ έφυγαν οι πορτογάλοι πήγαν οι Ρώσοι, που πήραν όλο το πλούτο  και έφυγαν ώσπου έγινε ανεξάρτητη πολιτεία και τώρα οι Μαύροι κάνουν στους Λευκούς ότι τους έκαναν αυτοί!»

ΤΟ ξημέρωμα της Τρίτης 19 Φεβρουαρίου, εκοιμήθη  ο Μητροπολίτης Γλυφάδας, Ελληνικού Βούλας Βουλιαγμένης, Βάρης (Βαρκίζης) Παύλος ο Α’ .

Ο Στρατής (όπως τον γνώριζαν Συριανοί κάποιας ηλικίας) έφυγε από τη ζωή στα 76 του χρόνια, γεννημένος στην Ερμούπολη το 1943, από πατέρα με καταγωγή την Σμύρνη  (Σπύρο Τσαούσογλου), παιδί τετραμελούς οικογένειας με τρεις αδελφές.

 ΤΗΝ Σοφία (δίδυμη με εκείνον), την Μαργαρίτα (η οποία έφυγε πρόσφατα από τη ζωή) και τη Φούλη.

Ο ίδιος δεν ξέχασε ποτέ την ιδιαίτερη πατρίδα του, την οποία επισκεπτόταν συχνά.

ΔΙΑΤΗΡΟΥΣΕ άριστες σχέσεις με τον  Μητροπολίτη Σύρου κ. Δωρόθεο Β΄ ο οποίος διηγείται με συγκίνηση ότι όποτε τον προσκαλούσε στην Ιερά μας Μητρόπολη αναπολούσε  με αγάπη τα παιδικά του χρόνια στην Ερμούπολη, τη διακονία του στον Άγιο Νικόλαο, εκεί όπου πνευματικά ανδρώθηκε κοντά στον π. Γρηγόρη και τον π. Τιμόθεο. Εκεί, όπου την ώρα της εξοδίου ακολουθίας ετελέσθη τρισάγιο (μικρή φωτο)

ΉΤΑΝ πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, τελειόφοιτος της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου.

ΈΚΑΝΕ μεταπτυχιακές σπουδές στις Ηνωμένες Πολιτείες του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών στην Ποιμαντική – Κοινωνιολογία και Ψυχολογία για νέους.

ΉΤΑΝ γνώστης της αγγλικής γλώσσας.

ΥΠΗΡΞΕ υπότροφος του Ελληνικού Κράτους στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

ΧΕΙΡΟΤΟΝΗΘΗΚΕ διάκονος το 1966 και πρεσβύτερος το 1969.

 ΣΤΙΣ 11 Οκτωβρίου 2002, εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης Γλυφάδας, χειροτονήθηκε στις 14 του ίδιου μηνός και ενθρονίσθηκε την 1η Δεκεμβρίου 2002.

ΩΣ γνήσιος απόγονος Μικρασιατών ανέδειξε τη μνήμη του Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης, με καθιέρωση Παρεκκλησίου στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Γλυφάδας, την ιστόριση εικόνων και τοιχογραφιών σε πολλούς ναούς, τις διάφορες επετειακές τιμητικές εκδηλώσεις καθώς και την ανέγερση ανδριάντα του αγίου στο προαύλιο του Ι.Ν. Αγίας Τριάδος Γλυφάδας.

ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ Κειμηλιαρχείο της Ι.Μ. Γλυφάδας για την φύλαξη και ανάδειξη κειμηλίων και εκκλησιαστικών αντικειμένων, των Ιερών Ναών της Ιεράς Μητροπόλεως καθώς και πιστών.

ΜΕΤΑΞΥ αυτών ένα ευαγγέλιο και ένα αρχιερατικό σάκο του Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης.

ΑΝΕΠΤΥΞΕ ποιμαντική μέριμνα ασθενών, με επίκεντρο το Ασκληπιείο Βούλας.

ΑΠΟΠΕΡΑΤΩΣΕ και εξωράϊσε τούς Ναούς της Ι. Μ. Γλυφάδας.

ΑΠΟ την ημέρα της ενθρονίσεώς του μέχρι τις τελευταίες στιγμές της ζωής του έμενε σε ένα μοναστηριακό κελί μιας πτέρυγας της Ιεράς Μονής Αγίας Τριάδος – Αγίου Νεκταρίου Γλυφάδας  που ανακαίνισε με ιδίαις αυτού δαπάνες .

Η προσφώνηση που προτιμούσε και η υπογραφή που συχνά έθετε κάτω από τον τίτλο «Μητροπολίτης» ήταν «πατήρ Παύλος».

ΑΝ και ήταν χαμηλών τόνων ως προς τη δημοσιότητα είχε σπουδάσει με ένταση την πονεμένη ψυχή.

 ΓΙ’ ΑΥΤΟ  η δράση του ήταν σπουδαία σε Αφρική και ιεραποστολές, Νοσοκομεία,  και ασθενείς, Φυλακές και  κρατουμένους (πάντα είχε στην τσέπη του σταυρουδάκια, μπρελόκ, ημερολόγια και άλλα είδη που τα είχαν φτιάξει οι φυλακισμένοι και τα χάριζε).

ΣΤΙΣ μεγάλες εορτές γευμάτιζε μαζί με οικογένειες πενθούσες και ενδεείς.

ΓΙΑΤΙ όχι μόνο το λόγο αλλά και τον πόνο καλλιτεχνούσε.

ΈΔΩΣΕ πολλές μάχες και προσωπικές και ποιμαντορικές.

ΉΤΑΝ παρών σε όλες τις θρησκευτικές τελετές, παρών σε εκδηλώσεις, παρών σε δημοτικά συμβούλια, παρών με ανακοινώσεις της Μητροπόλεως.

ΠΡΩΤΟΣΤΑΤΗΣΕ στις δράσεις με γενικό τίτλο «Ελληνικό» δηλώνοντας ότι συντάσσει τις δυνάμεις του στον αγώνα για τη δημιουργία Μητροπολιτικού Πάρκου ασκώντας κριτική στη κυβέρνηση ότι το μοντέλο ανάπτυξης που προωθείται για το Ελληνικό θα έχει καταστροφικές συνέπειες για την κοινωνία.

ΔΕΝ το έβαζε κάτω παρότι η υγεία του ήταν βεβαρημένη από χειρουργικές επεμβάσεις καρδιάς, από αλλεπάλληλες εισαγωγές σε νοσοκομεία.

ΎΨΩΣΕ φωνή διαμαρτυρίας για θέματα εκκλησιαστικά, εθνικά, κοινωνικά προς επωνύμους και ισχυρούς.

Η τελευταία του ηχηρή παρέμβαση ήταν λίγο πριν την ψήφιση της συμφωνίας των Πρεσπών όπου με δημόσια επιστολή του συντάχθηκε με τους 22 Μακεδόνες Ιεράρχες.

ΑΝ και ο ίδιος είχε εκφράσει την επιθυμία να ταφεί ως μοναχός, και όχι ως Επίσκοπος, τού αποδόθηκαν οι καθορισμένες τιμές στο μέγιστο αξίωμα τής Αρχιεροσύνης.

ΜΕ απόφασή του ο δήμαρχος Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης κήρυξε τριήμερο πένθος ορίζοντας οι σημαίες όλων των δημοτικών και σχολικών κτηρίων να ανεμίζουν μεσίστιες.

Η σορός του ετέθη  σε λαϊκό προσκύνημα.

ΚΑΤΑ τη διάρκεια της εξοδίου ακολουθίας, συγκίνησε η ομιλία  του Μητροπολίτη Γουινέας κ. Γεωργίου, ο οποίος αναφερόμενος στην προσφορά του μακαριστού Μητροπολίτη Παύλου, τόνισε:

«Η Εκκλησία της Αλεξάνδρειας θα σας ευγνωμονεί εσαεί».

ΈΝΑ ακόμη άξιο τέκνο της πρωτεύουσας του νομού έφυγε, αφήνοντας βαθιά ίχνη από το πέρασμά του στον μάταιο τούτο κόσμο σκορπίζοντας δροσιά, φως, ελπίδα στους ανθρώπους του ιδρώτα και του μόχθου.

 ΆΛΛΗ μια προσωπικότητα γεμάτη από μετάλλια τιμής που δόξασε την γενέτειρα με πράξεις θεάρεστες. Αυτές που χαρακτηρίζουν τους πνευματικούς ηγέτες.

Η ευλογία του θα συντροφεύει το υπερήφανο νησί μας.

Η δε μορφή του θα βρίσκεται ανάμεσα στους ανθρώπους εσαεί αφού ο Δημοτικός Σύμβουλος Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης Νίκος Παπάζογλου προσφέρθηκε να στήσει με δικά του έξοδα άγαλμα του μακαριστού κυρού Παύλου  που θα κοσμεί την πόλη την οποία επί 16 χρόνια ποίμανε με πίστη, πυγμή και ταπεινότητα αφήνοντας πίσω του παγκόσμιο έργο.