ΑΥΤΗ ήταν η περιρρέουσα ατμόσφαιρα των ημερών.

ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΣΤΕΣ  με κέφι, χορό και πολυχρωμία μεταμφιέσεων να διασκεδάζουν  κάτω από ένα έναστρο ουρανό.

ΜΙΚΡΟΙ και μεγάλοι εν δράσει με σκοπό την άφεση και το γέλιο.

ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ο Γεώργιος Σουρής που φέτος κλείνουν 100 χρόνια από το θάνατό του.

ΕΙΝΑΙ αλήθεια ότι η γενέτειρα κατάφερε δίνοντας το όνομά του στο συριανό καρναβάλι να γίνει γνωστή.

ΓΙΑΤΙ πλέον όταν αναζητήσεις στο διαδίκτυο τον Γεώργιο Σουρή θα αναδειχτεί και η πρωτεύουσα του νομού με το καρναβάλι της.

ΣΟΦΗ η ιδέα του Γιάννη Δεσύπρη να δώσει το όνομα τού ποιητή .

ΜΙΑ ΙΔΕΑ που στήριξαν πολλοί, μεταξύ των οποίων ο Μπάμπης Κουλούρας, ο δημοτικός σύμβουλος Μάρκος Ρούσσος, ο πρώην υπεύθυνος πολιτισμού- αθλητισμού  του Δήμου Γιάννης Κεράνης οι οποίοι και αποτέλεσαν τους βασικούς παράγοντες.

ΣΟΦΗ και η σκέψη να μεταδοθεί στο Πανελλήνιο με τον ηθοποιό Γιώργο Μιχαλάκη να υποδύεται τον συμπατριώτη μας, σέρνοντας  τα εξ  αμάξης στους πολιτικούς και μάλιστα μπροστά στο κτήριο  του Εθνικού Κοινοβουλίου.

ΈΤΣΙ  διαφημιστήκαμε ως νησί  μέσω των αθηναϊκών Μ.Μ.Ε.

ΑΠΟ ΤΟΤΕ, επί επτά χρόνια, κάθε χρόνο, ο δικός μας Γιώργος Μιχαλάκης ανοίγει ποιητικώς και «ψέλνοντας» το συριανό καρναβάλι.

Η εφημερίδα μας, το Λύκειο Ελληνίδων Σύρου και ο Θεατρικός Όμιλος «Γεώργιος Σουρής»  επιφυλάσσονται εκπλήξεις  για τα 100 Χρόνια Σουρής.

ΝΑ λοιπόν ο σύγχρονος Αριστοφάνης τι έλεγε  για την Αποκριά:

 

«Γλεντάς λοιπόν Αποκριά/ Μασκαρεμένη χώρα

που ένα χρόνο έμαθες στα φανερά να κλέβεις

να γίνεσαι ρεντίκολο κάθε στιγμή και ώρα

που όλα τα μασκάρεψες/ κι όλα τα μασκαρεύεις».

ΚΑΙ άλλο:

 

«Όλα σ’ αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή».

 

ΙΔΟΥ η γνώμη του για τους πολιτικούς  που διαχειρίζονται τις τύχες μας:

 

«Ου! να χαθής, κηφηναριό… στων μελισσών το σμήνος

εσύ ζηλεύεις μοναχά την θέσιν του κηφήνος,

και θέλεις πάντα χάρισμα να τρώγεις στην κυψέλην,

 οπόταν είσαι μάλιστα γιγαντομάχος Έλλην».

 

ΚΑΙ για τις εκλογές:

 

«Βάρδα να δράσωμε κι εμείς/ για τα…συμφεροντάκια μας,

Βάρδα να διορίσωμε/ και τα …. πατριωτάκια μας,

Βάρδα κι εμείς να κόψωμε,/ Βάρδα κι εμείς να ράψωμε,

Κι αυτούς που δεν χωνεύομε/ με μιας να τους προγράψωμε!

Και …κίτρινα υβριστικά «πανιά» να ξεδιπλώσωμε,

Κι έπειτα τις αρίδες μας/ στον… ίσκιο τους ν απλώσωμε!»

 

 ΓΙΑ το υποψήφιο δήμαρχο:

 

“Τώρα κοντά ένας μακρύς

Και με ψηλό καπέλο

Με χαμογέλιο με κοιτά

Κι όπου με δει με χαιρετά

Χωρίς εγώ να θέλω

 

ποιος νάναι;  Λέγω, και μ’ αυτόν

τη μνήμη μου σκοτίζω

και με κοιτά και τον κοιτώ

και χαιρετά και χαιρετώ

χωρίς να τον γνωρίζω

 

Μην είναι μύωψ και σαν κι εμέ

Κι ευρίσκεται σ απάτη;

Μην είμαστε συμμαθηταί;

Μήπως φάγαμε ποτέ

 Μαζί ψωμί κι αλάτι;

 

Μου είπαν όμως απ΄ αυτόν

Πως χαιρετούνται κι άλλοι

Και αν κι εμένα χαιρετά

 κάλπη ο φίλος μελετά

για δήμαρχος να βάλει”

 

Πόσο ποια διαχρονικός να είναι. Τι κι αν έγραψε το ποίημα «Σύμβουλοι Δημοτικοί» το 1883;

 

“Τι ονόματα συμβούλων εις τους τοίχους κολλημένα!

Και δεν παύουνε ακόμη να κολλούνε ολοένα.

Σ’ όποιον δρόμο σταματήσεις και απ’ όπου κι αν περάσεις

Ένα όνομα συμβούλου τυπωμένο θα διαβάσεις

Με συμβούλους τα σοκάκια επλημμύρησαν κι οι δρόμοι,

Μαγαζιά, ταβέρνες, μάνδρες και απόπατοι ακόμη.

 

Τι συμβούλων αφθονία! Εκατόν πενήντα τόσοι!

Κι ο καθένας μας δεν ξέρει που την ψήφο του να δώσει

Μα κι εγώ εκεί που τρέχω πάντα πίσω μου κοιτάζω

Γιατί μες’ στην τόση φούρια και την τρέλα των τρομάζω

Μήπως κανενός συμβούλου μεσ’ στο δρόμο του καπνίσει

Και για χάζι τα’ όνομά του εις τη ράχη μου κολλήσει.

 

ΓΙΑ τους υποψήφιους πολιτικούς:

 

«Με χαιρετάς στον δρόμο

 Και με χτυπάς στον ώμο,

Μα εγώ θα σε μαυρίσω,

Στο λέω μπρός και πίσω!

Και αν άμαξα μου δώσεις

Με ολόχρυσο λακέ,

Κι αν όλον με χρυσώσεις,

Θα φάς τον … τενεκέ.

Μαύρο λοιπόν κι ο μασκαράς,

O … τάδε και ο ….δείνας!»

 

ΓΙΑ την πλάνη και την ψευτιά:

 

«Τα πάντα πλάνη και ψευτιά και …λόγια, λόγια, λόγια!

Μα οι τρελλοί κι οι φρόνιμοι τα δένουν …κομπολόγια! …

 Νομίζω πως ευρίσκομαι/ εις κόσμον … εξ’ αγγέλων,

Και θλίβομαι για το παρόν,/ μα ελπίζω για το μέλλον!…»

 

ΓΙΑ τις αιώνιες υποσχέσεις τους:

 

«Πάνε πονηριές και δόλοι,/ Και σωφρώνως λένε όλοι,
Πως θα βάλουν πλέον παύλα,/ Στα σημερινά τα φαύλα!»

 

Ο ΣΟΥΡΗΣ λοιπόν ο γεννημένος το 1853 με περισσή ειρωνεία σατιρίζει τον Έλληνα της εποχής του ο οποίος ουδόλως διαφέρει με τον σημερινό αν σκεφτούμε και κάτι «κουρασμένα παλληκάρια» που πίνουν τον καφέ τους με τα πόδια απλωμένα πάνω στις καρέκλες :

«Στον καφενέ από έξω σαν μπέης ξαπλωμένος,

 του ηλίου τις ακτίνες αχόρταγα ρουφώ,
και στων εφημερίδων τα νέα βυθισμένος,

κανέναν δεν κοιτάζω, κανέναν δεν ψηφώ.

Σε μία καρέκλα τονα ποδάρι μου τεντώνω

 το άλλο σε μίαν άλλη, κι ολίγο παρεκεί
Αφήνω το καπέλο, και αρχινώ με τόνο

τους υπουργούς να βρίζω και την πολιτική».

 

ΑΣ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ κι εκείνο το ίδιο το απαράλλαχτο και ας πέρασαν τόσα χρόνια:

Ο Έλλην δύο δίκαια, ασκεί φιλελευθέρως

Ουρείν τε και συνέρχεσθαι, εις όποιο θέλει μέρος.

 

ΑΠΟΚΡΙΑ  και μεταμφίεση, αποκριά και πολιτική, αποκριά και εκλογές, αποκριά και απωθημένα.

19 ΦΕΤΟΣ οι  ομάδες που συμμετείχαν στην αποκριάτικη διοργάνωση  με θέματα που είχαν αντλήσει κυρίως από την τρέχουσα  επικαιρότητα.

ΖΗΣΑΜΕ μια περίοδο απελευθέρωσης και ανατροπής  σε ένα κόσμο που επιτρέπεται να τον βλέπουμε ανάποδα.

ΜΙΑ παράδοση  με ρίζες βαθιές από τον μεσαίωνα και τα βυζαντινά χρόνια όπου με ευλαβική συνέπεια γιορτάζεται από τον ελληνισμό.

Η εκτόνωση μπορεί να λέγεται και ελευθεροστομία με βωμολοχίες και τολμηρά αστεία.

ΑΡΧΙΖΕΙ κανείς να σκέφτεται πώς γίνεται και το σεμνό παλικάρι ντύνεται γυναίκα, γιατί στις γειτονιές και φέτος είδαμε «παπάδες» να μας θυμίζουν και πάλι το Σουρή:

«Παπάδες αγιώτατοι που ζείτε με πεσκέσι,

που ο θεός στους ουρανούς σας ετοιμάζει θέση,

 που είσθε οι διδάσκαλοι στο τρώγειν και στο πίνειν,

που πάντοτε διδάσκετε στον κόσμον την ειρήνην…»

ΒΓΗΚΕ στη φόρα και η κρυμμένη νοσταλγία για τη χαμένη παιδική αθωότητα με τις στολές του ιππότη, της νεράιδας ή της πριγκίπισσας.

ΕΙΔΑΜΕ και διαβολάκους ή βρικόλακες.

ΕΚΤΟΝΩΘΗΚΑΝ έτσι  και τα αρνητικά μας συναισθήματα,  η ανασφάλεια, ο φόβος και  το άγχος μας, μιας και γνωρίζουμε ότι η επιλογή στολής δεν είναι καθόλου ζήτημα τύχης .

ΠΙΣΩ από αυτήν κρύβονται οι βαθύτερες ψυχικά και συναισθηματικά αναζητήσεις μας  μέσω  της απόλυτης ελευθερίας που μας δίνουν οι αποκριές.

ΜΑΣΚΕΣ, μουτσούνες, σερπαντίνες και ξεφάντωμα.

Η Αποκριά πολύ παλιά και στη Σύρο είχε το δικό της χρώμα.  Ήταν αυθεντική. Είχε αυθορμητισμό και  χειμαρρώδη έκφραση.

ΚΑΙ τότε και σήμερα  με άλλη μορφή, εξακολουθεί να αφήνει το στίγμα της με την πολυχρωμία της, τον ξέφρενο  ρυθμό και τη σάτιρά της.

Ο ποιητής του «Ρωμιού» με τον Φασουλή και τον Περικλέτο  είναι πάντα κοντά μας.

ΝΑ μας υπενθυμίζει ότι όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν.

Ο ΙΔΙΟΣ ως ευθυμολόγος με άμετρη πολιτικομανία θα συνεχίζει να γελοιοποιεί  και να διακωμωδεί πολιτικούς ηγέτες και τα πολιτικά πράγματα του καιρού του, που δυστυχώς είναι και των δικών μας καιρών .

ΚΑΙ τότε και τώρα όλοι θέλουν να γίνουν αρχηγοί:

 

«…Για τα πρωτεία ξεψυχά κάθε Ρωμιός λεβέντης,

 μόνον αυτός πρωθυπουργός, μόνον αυτός αφέντης

 Τί αρχηγών κατακλυσμός!  …

…Ὤ! ναι! ποτέ τον Έλληνα μη θεωρείτε πτώμα…

᾿ς όλους θα έλθει η σειρά να κυβερνήσουν κόμμα.

Μάς λείπει ένας αρχηγός;… Πενήντα ξεφυτρώνουν,

το ένα κόμμα χάνεται;… θα έβγουν άλλα δέκα

όλοι για το αξίωμα τοῦ αρχηγού μαλώνουν,

 κι᾿ ίσως αργότερα μάς βγει ᾿ς τη μέση και γυναίκα.

 …Όλοι τρανοί πολιτικοί, κανένας ιδιώτης

 όλοι ποζάτοι στρατηγοί, κανένας στρατιώτης.»

Ειλικρινά υμέτερος,
Γ. Σουρής