Είχα πολλά μα πάρα πολλά χρόνια να περπατήσω σε αυτή τη «πολύτιμη» πτέρυγα του νεκροταφείου στον  Άγιο Γεώργιο. Στην μνήμη μου είχα τις εικόνες που πλαισιώνονταν από τα λόγια της μητέρας μου Μαρίας Ρώτα, όταν την παρακολουθούσα να κάνει ξεναγήσεις! Χανόμουνα μέσα σε ένα μυστηριακό πέπλο καθώς άκουγα την ιστορία που συνόδευε κάθε μνημείο. 19ος αιώνας, αστική ζωή, επαύλεις, μακριά φορέματα, άμαξες, μουσική …

Γράφει η Φλώρα Μπαρμπέτα

Τον τελευταίο καιρό μου είχε σφηνωθεί για τα καλά η ιδέα να γράψω για τα Ταφικά Μνημεία, καθώς πιστεύω ότι είναι η «αιχμή του δόρατος» για την Ερμούπολη, και σύνδεση με την μεταμοντέρνα εποχή. Σκέφτηκα να προλειάνω το έδαφος, εγκαινιάζοντας μια ενότητα σχετικά με τον πολιτισμό, και τον τουρισμό. Τα δυο άρθρα που προηγήθηκαν είχαν αυτό τον σκοπό. Θεώρησα πως ήταν όλα έτοιμα, και πως το πληκτρολόγιο μπορούσε να πάρει φωτιά!  Ξέρετε όμως τι συμβαίνει με το … γυναικείο ένστικτο! Κάτι μου έλεγε πως όφειλα να κάνω μια βόλτα για να φρεσκάρω τη μνήμη μου. Διάλεξα να είναι καταμεσήμερο, ώστε  το Κυκλαδίτικο φως να με τυφλώνει από την αντανάκλασή του στα λευκά μάρμαρα. Πήγα, με το κινητό στο χέρι για να τραβήξω νέες φωτογραφίες, προκειμένου να στοιχειοθετήσουν την αυτοψία μου.

Και; Η απόλυτη κατάρρευση. Έπαθα σοκ από ότι αντίκρισα. Το ονειρικό πέπλο των εφηβικών μου ακουσμάτων χάθηκε. Το ανελέητο φώς ξεγύμνωσε και φανέρωσε την πικρή αλήθεια. Χάθηκαν τα τρυφερά φαντάσματα του 19ου αιώνα, έσβησαν τα κρινολίνα, τα κομψά γοβάκια, τα ψηλά καπέλα  και οι άμαξες, οι μουσικές, η τέχνη…    Έμειναν μόνο τα ονόματα των άξιων προγόνων μας, που φύτεψαν τον σπόρο της δημιουργίας, αλλά που δυστυχώς εμείς δεν καλλιεργούμε σωστά. Οπότε τι καρπούς θα δρέψουμε; Δεν ξέρω.

Θα σας περιγράψω εν συντομία την εικόνα. Πλήρης εγκατάλειψη. Οι διάδρομοι ανάμεσα στους τάφους είναι γεμάτοι ξερά, (επικίνδυνο για φωτιά), και χλωρά φυτά που θα μπορούσαν σε άλλη θέση να διακοσμούν το χώρο. Όλα τα κιγκλιδώματα γύρω από τα μνημεία είναι σκουριασμένα, κάποια σπασμένα, άλλα στραβωμένα, ενώ οι πόρτες ορισμένων μνημείων είναι ορθάνοιχτες. Ίσως είναι ο λόγος που έφυγε η μαγεία του χώρου. Τα μάρμαρα των μνημείων είναι σε ετοιμόρροπη κατάσταση. Ένα δυο με υποστυλώματα, ενώ σε άλλα έχουν ήδη πέσει, μαζί με την ψυχή του ιδιοκτήτη τους. Μόνο τα κυπαρίσσια στέκουν αγέρωχα, φύλακες του παρελθόντος και  της κληρονομίας μας.  Μιας κληρονομιάς που είμαι σίγουρη ότι δεν ξέρουμε πώς να διαχειριστούμε, και που καλά θα κάνουμε να γίνουμε ικανοί να την αξίζουμε!

Σκοτωνόμαστε να κάνουμε λέει Branding Destination, και εγώ τρομάρα μου σας μεταφέρω αυτά που έμαθα στην Κύπρο. Σκοτωνόμαστε για να αυξήσουμε τον τουρισμό μας! Να προσλάβουμε Brand Strategist, για να μας βάλει στις μεγάλες τουριστικές αγορές. (Παρεμπιπτόντως, ο άνθρωπος μια χαρά τα είπε). Σκοτωνόμαστε και γράφουμε για τις αλλαγές στις παραλίες μας, μη χτιστεί κάτι παράνομο, και μην φτάσει η τιμή του καφέ σαν να είμαστε στη Μύκονο… Όταν η σκυτάλη μας έχει πέσει και εμείς απλά κοιτάμε.

Αν αναζητήστε στο διαδίκτυο θα βρείτε εκτενείς αναφορές και συνεντεύξεις  για την προσπάθεια της αποκατάστασης και συντήρησης  μαυσωλείων. Δεν αντιλέγω. Λέγω μόνο πια είναι η εικόνα τώρα, και αναρωτιέμαι τι κάναμε εδώ και αρκετά χρόνια.  Και σας κρούω τον κώδωνα του κινδύνου: Άνθρωπος που δεν ενδιαφέρεται και δεν γνωρίζει το παρελθόν του απλά δεν έχει μέλλον. Έτσι δεν είναι μαμά;