Καλώς τους, καλώς ήρθατε όσοι επιστρέψατε από την μικρή απόδραση των εορταστικών διακοπών. Καλώς σας βρίσκω με τη σειρά μου, όλες τις αναγνώστριες και τους αναγνώστες της στήλης. Να υποθέσω ότι ξεκουραστήκατε; Μάλλον ναι. Το γράφω διότι οι πληροφορίες μου λένε ότι στη Σύρο κινήθηκε πολύ το δρομολόγιο κρεβάτι – καναπές (τηλεόραση) – κουζίνα (λιχουδιές) – καναπές (τηλεόραση) – κρεβάτι. Κάποιοι το ονόμασαν «πιζάμα πάρτι».

της Φλώρας Μπαρμπέτα

Μεταξύ μας ακολούθησα αυτό το δρομολόγιο και δεν σας κρύβω ότι είχε μεγάλη επιτυχία!  Εξάλλου το σπίτι είναι  ζεστό και όμορφο τέτοια εποχή. Φυσικά δεν λείπουν οι κίνδυνοι οι οποίοι  κρύβονται μέσα στην κουζίνα, μυρίζουν υπέροχα και είναι τυλιγμένοι με ζάχαρη άχνη ή μπόλικο μέλι και καρύδια. Στη στήλη μας τείνει να γίνει παράδοση πια, η αναφορά κάθε τέτοια εποχή στη ζυγαριά. Εμάς στο σπίτι μας η δική μας χάλασε (επιτέλους!). Εσάς; Τώρα που φάγαμε όλους τους πειρασμούς, πριν αρχίσει ο αγώνας δρόμου για τις πίτες προτείνω να ανεβείτε. Γιατί πώς να το κάνουμε στην επόμενη στροφή θα μυρίσει άνοιξη …

Το σημερινό πρώτο άρθρο της χρονιάς δεν αναφέρεται στον τουρισμό. Το σημερινό άρθρο αναφέρεται στον πολιτισμό. Μηηην χαίρεστε, δεν πάει το μυαλό σας. Θα σας στεναχωρήσω. Η αφορμή για το άρθρο αυτό μου δόθηκε πριν από 4 ή 5 εβδομάδες. Δεν έγραψα τότε διότι ήμουν οργισμένη, και με πλοηγό τον θυμό συνήθως κάνεις πράγματα για τα οποία μετανιώνεις. Επίσης η περίοδος ήταν γιορτινή και δεν ήθελα να χαλάσω την ατμόσφαιρα κανενός. Τώρα απλά δεν υπάρχει δικαιολογία. Κυρίες και κύριοι αναφέρομαι στη ΒΙΑ στα ΖΩΑ.

Στην περιοχή του Αγίου Νικολάου αναπαράχθηκαν πάπιες. Ναι, ναι πάπιες. Είναι ιδιαίτερα φιλικές και εξοικειωμένες με την ανθρώπινη παρουσία, κολυμπούν ανάμεσα στους λουόμενους, φωτογραφίζονται, (με σκέρτσο θα έλεγα) και αποτελούν την ατραξιόν της περιοχής. Ένα θέμα που θα πρέπει να εξεταστεί με προσοχή καθώς ο καιρός θα ανοίγει, αφορά τη καθαριότητά τους. Πιστεύω όμως ότι με συνεργασία και εθελοντισμό θα βρεθεί λύση. Κατά τα άλλα τα κορίτσια μας δεν ενοχλούν κανέναν. Αντίθετα είναι μια ωραία εικόνα στο αστικό τοπίο.

Στα μέσα του Δεκεμβρίου, Σάββατο βράδυ, γύρω στις 10 μ.μ. άκουσα μεγάλη αναταραχή στα πουλιά. Ανοίγω το παράθυρο και βλέπω την παρακάτω εικόνα. Τα πουλιά ΚΟΙΜΟΝΤΟΥΣΑΝ στα βραχάκια που εξέχουν από τη θάλασσα κοντά στα σκαλιά του  θερινού κέντρο «Αστέρια» για εμάς τους παλιούς, «Ciel» για τους νέους. Τέσσερις νεαροί κουκουλοφόροι λιθοβολούσαν τα ζώα, ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΤΟΥΣ επαναλαμβάνω,  για να σπάσουν πλάκα. Ο πετροβολισμός διήρκησε για δυο τρια λεπτά. Φώναξα, τσίριξα από το παράθυρο μου και οι πιτσιρικάδες το έβαλαν στα πόδια. Πλησιάζοντας την περιοχή μου και από τον τρόπο που κινήθηκαν βεβαιώθηκα ότι επρόκειτο για νεαρά άτομα.

Αναρωτιέμαι η επιστήμη της ψυχολογίας πως εξηγεί την επίθεση σε ένα ζώο που «κοιμάται»; Πως το χαρακτηρίζει ένας απλός νους, ένα απλό άτομο; Είναι ανήθικο και άνανδρο να χτυπάς κάποιον στον ύπνο! Αν βρίσκεσαι σε άμυνα σε σχέση με ένα ζώο που σου επιτίθεται να το καταλάβω. Αλλά στα καλά καθούμενα να χτυπάς πάπιες; Η δική μου λογική εξηγεί τη συμπεριφορά αυτή με τρόπο απλό. Σπάω πλάκα με τον ΑΔΥΝΑΜΟ. Εκείνο το βράδυ ήταν ένα κοιμώμενο ζώο, κάποια άλλη στιγμή θα είναι ένα αδύναμο παιδί ή ένας αδύναμος ηλικιωμένος. Αλήθεια αυτοί οι    νεαροί θα έσπαγαν πλάκα αν λιθοβολούσαν  ένα λιοντάρι στην Αφρική; Εμείς που εδώ ασχολούμαστε με τον τουρισμό γνωρίζουμε πολύ καλά πως ένα τέτοιο ταξίδι στις μέρες μας δεν είναι ακατόρθωτο να γίνει.

Η στήλη στηρίζει τα ζώα και όσο η γράφουσα μεγαλώνει γίνεται όλο πιο ευαίσθητη όπως όλοι οι φυσιολογικοί άνθρωποι. Σκεφτείτε την καταστροφή στην Αυστραλία όταν ένα εκατομμύριο ζώα κάηκαν. Σε δέκα χρόνια θα έχουν αποτυπωθεί οι συνέπειες από την απουσία τους στην καθημερινή ζωή των Αυστραλών. Σκεφτείτε όμως και κάτι άλλο. Αν δεν αλλάξουμε νοοτροπία και  συμπεριφορά απέναντι στο ζωικό βασίλειο, τα παιδιά που θα γεννηθούν το 2020 όταν θα πάνε πρώτη γυμνασίου δεν θα γνωρίζουν ποιο ζώο παράγει το γάλα που θα πίνουν, γιατί απλά δεν θα υπάρχουν αγελάδες! Αφήστε τα κορίτσια μας να ζήσουν!!! Είναι θέμα πολιτισμού και σεβασμού.