Η φρεσκάδα, η αμεσότητα, η απλότητα, η σεμνότητα ηθοποιού, σε κάνει να βρεις το θέατρο, να «δεις» να απολαύσεις το έργο. Δεν είναι απλά σημαντικό να «μπει» ο ηθοποιός στο ρόλο του, το σημαντικό είναι να «βολευτεί» να νιώσει άνετα μέσα στο ρόλο του, να βρει μέσα εκεί τον «καθημερινό» εαυτό του, ή έναν άλλο εαυτό του που θα ήθελε. Ένα απλό συμπαθητικό άνθρωπο της καθημερινότητας όπως όμως τον βλέπουν τα μάτια της ψυχής του. Με συμπάθεια. Ο ηθοποιός πρέπει να αγαπήσει το ρόλο του, να τον αγκαλιάσει. Γιατί είναι δύσκολο να αποτυπώσει την πραγματικότητα, την φοβάται, την «αρνείται» έτσι κι αλλιώς, έστω κι αν την αποδέχεται, ίσως κι αυτός να είναι ένας λόγος που θέλει να παίξει το ρόλο του. Στην ουσία θέλει να «βγει» απ’ αυτή με την ευκαιρία της γνωριμίας του με τον ήρωα του. Έχει την ευκαιρία να τον αγαπήσει κι αυτόν και τον εαυτό του μέσα στην ασχήμια αυτής πραγματικότητας μέσα στην οποία ζει. Και «πλάθει» το ρόλο του με σεβασμό και τον «πλησιάζει» φιλότιμα, προσεκτικά, βήμα-βήμα να τον «βρει…» και να τον «δείξει» και στους άλλους, στο κοινό του. Μήπως δείχνοντας την «ομορφιά» της ζωής, δείχνουμε καλύτερα την ασχήμια της; Χαίρομαι τους ηθοποιούς που «αγαπούν» τον εαυτό τους και το ρόλο τους, ή εάν ακόμα κι αν δεν αγαπούν τον εαυτό τους, όταν αγαπήσουν το ρόλο τους, καταφέρνουν να αγαπήσουν  και τον εαυτό τους! Αυτό διαπιστώνω. Φαίνεται αυτό. Ο ηθοποιός «κολυμπά» επάνω στη σκηνή ελεύθερος, χωρίς φανερό άγχος, με σιγουριά, βέβαιος ότι αυτό που κάνει είναι αληθινό, δικό του. Ο σκηνοθέτης έχει σοβαρή δουλειά. Να «βγάλει» κάθε ρόλος την αλήθεια του, χωρίς υπερβολή- η υπερβολή είναι ο θάνατος του ρόλου! Χρησιμοποιεί το δυναμικό του ταιριάζοντας σωστά τους ρόλους ώστε ο ερμηνευτής- ηθοποιός να μπορέσει να «πιστέψει» στον εαυτό του και στο ρόλο του για να βγάλει την ουσία του προσεγγίζοντας τον άδολα, τρυφερά, χαλαρά χωρίς την παραμικρή πίεση, με αφοσίωση, αυταπάρνηση, ενσυναίσθηση. Έτσι μπορεί να βγει η ουσία του ρόλου, με καλοπροαίρετη προσέγγιση, απόλυτη συνειδητότητα του ποιος είναι ο χαρακτήρας που θα υποδυθεί, ήσυχα, όχι καχύποπτα, όχι χωρίς πίστη, τρυφερά, χωρίς πίεση, χαλαρά, αβίαστα. Πράγμα πολύ δύσκολο… Το θέατρο μεταδίδει συναισθήματα, τα συναισθήματα του ηθοποιού, είναι τώρα πια τα συναισθήματα του προσώπου που υποδύεται. Η πλήρης ταύτιση με τα συναισθήματα του ήρωα- ρόλου είναι το ζητούμενο. Δεν χρειάζεται κανενός είδους πίεση κατά την παράσταση, όχι ότι δεν υπάρχει στη διάρκεια της προσπάθειας. Δεν είναι και εύκολη η προσπάθεια. Η πίεση όμως στη διάρκεια της παράστασης κάνει ανεπανόρθωτη ζημιά στο αποτέλεσμα.  Δε φτάνει αυτή στη ζωή μας… (;) Κάποιος είπε… «Στο θέατρο δεν πρέπει να δείχνουμε τη ζωή όπως είναι… Ούτε όπως θα έπρεπε να είναι… Στο θέατρο φανερώνουμε τα όνειρα μας…» Όπως έχω καταλάβει και οι μεγάλοι- οι σπουδαίοι εννοώ- ακόμα ηθοποιοί- πόσο μάλλον οι ερασιτέχνες- βγάζουν μια ήπιας μορφής ένταση ακόμα και στους θλιβερούς, βαριούς- πώς να το πω- ρόλους,  που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα, απέχει πολύ αυτή η ηπιότητα από την υπερβολή της καθημερινής ασυγκράτητης τρέλας μας στους δύσκολους ρόλους της ζωής, της πραγματικότητας!

Ευτυχώς γιατί αλλιώς δεν θα μπορούσαμε να το δούμε το θέατρο. Θα γελοιοποιούταν το καθετί μέσα στην υπερβολή, θα ήταν «αφύσικο» τη στιγμή που ο θεατής γνωρίζει ότι αυτό που βλέπει είναι «ψέμα» Ευτυχώς… κι αυτό, για εκείνον είναι το ανακουφιστικό. Τον σώζει από την αλήθεια, τη στιγμή που παρακολουθεί, ίσως τον «σώσει» κι όταν αργότερα το σκεφτεί σε σχέση με τις αλήθειες που λέει ο ίδιος στον εαυτό του, αν δεν έχει τη γενναιότητα- νομίζω ότι  οι πιο πολλοί το αποφεύγουν- να το κάνει τη στιγμή εκείνη που παρακολουθεί, ταυτόχρονα να διαπιστώνει. Το θέμα είναι πόσο βαθιά διαπιστώνει…  Βλέπω ηθοποιούς με «ενσυναίσθηση» στον «άνθρωπο- ήρωα-ρόλο» τους, καταφέρνουν μ’ αυτό τον τρόπο να υπάρχει και γι’ αυτό να φανερώνεται η αγάπη τους γι’ αυτούς-συμπαθούν ακόμα κι αυτούς! Τους ανθρώπινους χαρακτήρες των ρόλων τους, όποιοι κι αν είναι. Άλλωστε ουδείς τέλειος! Ύστερα πώς να μην κάνουν τον θεατή να τους αγαπήσει; Στόχος ενός συγγραφέα όταν γράφει ένα μυθιστόρημα, ένα διήγημα, νομίζω πως πρέπει να είναι να αγαπηθεί ο ήρωας του, χωρίς ωραιοποιήσεις αλλά λέγοντας του την αλήθεια με τέτοιο τρόπο ώστε να τον αγαπήσει. Το ίδιο κάνει και ο ηθοποιός, και ο σκηνοθέτης- όσο αποκρουστικός, κακός κι αν είναι ο ήρωας, ο χαρακτήρας του. Αν δεν αγαπηθεί ο ρόλος, νομίζω δεν θα ενσαρκωθεί σωστά. Κάτι θα λείπει, κάτι θα χάνεται στο δρόμο. Ζώντας μέσα σε μια ερασιτεχνική θεατρική ομάδα, ζώντας όλες τις πρόβες από κοντά- σαν να ήσουν ηθοποιός- βοηθώντας με διάφορους άλλους τρόπους, παρατηρώντας, βιώνοντας τις αγωνίες και όλη την προετοιμασία αποκομίζεις μια πολύ σπουδαία εμπειρία. Διδάσκεσαι… Μαθαίνεις και καταλαβαίνεις πολλά πολύτιμα για το θέατρο. Το λέω από προσωπική,  πρόσφατη εμπειρία. Το να ζεις τον παλμό, τον κόπο, την αγωνία, την προσπάθεια, τους στόχους, άλλοτε να πετυχαίνονται και άλλοτε όχι, σε διδάσκει πραγματικά πολλά.  Σε φέρνει πιο κοντά στο θέατρο. Το αγαπάς ακόμα πιο πολύ. Κάπως έτσι συνέβη και μ’ εμένα. Το αγαπάω όλο και πιο πολύ. Το πιο ωραίο πράγμα που διαπιστώνω- όταν αυτό πετυχαίνεται- είναι η αγωνία του ηθοποιού να βρει τον «δυνατό» εαυτό του μέσα στο ρόλο του.  Είδα ηθοποιούς που όχι μόνο βρήκαν τον εαυτό τους- αυτό φαίνεται- αλλά και τον ξεπέρασαν! Είναι σπουδαίο να το συναντάς αυτό στο ερασιτεχνικό θέατρο. Το απολαμβάνεις! Νομίζω πως δεν χρειάζεται  ο ηθοποιός να κάνει κάτι παραπάνω απ’ αυτό που είναι, να μιλήσει υπερβολικά, έντονα, αλλά πάρα πολύ απλά, αλλάζοντας , όπου χρειάζεται ύφος- και σε κάθε ατάκα αν χρειαστεί- χωρίς όμως υπερβολή και υπερβάλλοντα ζήλο. Στην απλότητα βρίσκεται όλο το μεγαλείο. Μ’ αυτή τη λογική, τίποτε δεν είναι απλό. Άλλο το απλοϊκό. Ο ελληνικός κινηματογράφος ίσως έχει μάθει σε πολλούς ερασιτέχνες ένα είδος ηθοποιίας «καβγατζίδικο» «φωνακλάδικο» που δεν ταιριάζει παντού. Η σοβαρότητα του απέναντι στο ρόλο είναι απαραίτητη. Η ομορφιά του ρόλου είναι η απλότητα. Πώς να το πει κανείς αυτό; Το βλέπει καθαρά όταν βλέπει την απλότητα- το μεγαλείο της- επάνω στη σκηνή. Νομίζω αυτή η απλότητα προϋποθέτει πολύ δουλειά, ίσως εμπειρία, ή μια αποφασιστικής σημασίας διαπίστωση από τον ίδιο, τον ηθοποιό που μπορεί να τον αλλάξει ριζικά ώστε αυτό να το καταλάβει γιατί πολλοί δεν τους είναι εύκολο να το καταλάβουν ή να το εφαρμόσουν. Τότε ο ηθοποιός- πράγμα καθόλου εύκολο όπως είπα- μπορεί να είναι εντελώς ελεύθερος πάνω στη σκηνή χωρίς να τον απασχολεί ο ρόλος του- αφού ταυτίζεται-  και στην τελική φάση να καταφέρνει  να «είναι ένα» με αυτόν.

Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με την παραπάνω διαπίστωση, ότι το απλό δεν είναι ποτέ εύκολο και πρέπει να δουλέψει πολύ! Τότε καταφέρνει να αγαπήσει τον ρόλο του, να τον αποδεχτεί, να τον λατρέψει, αφού τον σκέφτεται όλες τις ώρες, κι όταν έρθει η στιγμή να τον δείξει στο κοινό του να μην νοιάζεται καν, την ώρα που παίζει, τι εντύπωση θα κάνει, αν θα παίξει καλά… αλλά να «ξέρει» τι είναι ο χαρακτήρας αυτός που τόσο καλά έμαθε τόσον καιρό, και δούλεψε, και ασχολήθηκε μαζί του… όχι να μάθει μόνο τα λόγια, αυτά, με τη συνεχή επανάληψη, άλλος ευκολότερα, άλλος δυσκολότερα, τα μαθαίνει ο καθένας, αλλά να «μάθει» το ποιος είναι αυτός που υποδύεται! Αυτό θέλει να δει ο θεατής… έναν ελεύθερο άνθρωπο επάνω στην σκηνή που ξέρει να μεταφέρει πιστά το χαρακτήρα που έπλασε πρώτος ο συγγραφέας! Ο θεατής θέλει να δει τον εαυτό του τον ίδιο επάνω στην σκηνή, θα ήθελε να είναι εκεί… να είναι ο ήρωας του έργου, να είναι στη θέση του ηθοποιού και να παίζει, να ζει κι αυτός το μεγαλείο της ελευθερίας του ηθοποιού που ίσως δεν μπορεί αλλιώς να ζήσει. «Συμπάσχει» ο θεατής και αυτό ζητά.  Σε παραστάσεις με δυνατά μηνύματα βοηθάει το καλό κείμενο φυσικά, αλλά η ένταση, η αλήθεια του ρόλου έρχεται μέσα από την απλότητα, την ελεύθερη, καμιά φορά αυτοσχεδιαστική κίνηση, το δυναμισμό, την πίστη του ηθοποιού, την πειθώ του πάνω στη σκηνή. Είναι σαν τον καλό αθλητή που έχει πίστη, δίνει τον καλύτερο εαυτό του, έχει φροντίσει πριν  για τη σωστή διατροφή του, την προπόνηση, την ξεκούραση, την αισιόδοξη χαλαρή διάθεσή  που ενισχύει την πίστη του στον στόχο που έχει βάλει κι αποδίδει… τον καταφέρνει γιατί έχει δουλέψει πολύ σκληρά –πράγμα που απαιτείται για κάθε στόχο- κι όταν τον καταφέρνει, όλοι τον χειροκροτούν και τον χαίρονται γιατί- όχι τυχαία-  πέτυχε το στόχο του!

Ένα άλλο πολύ σημαντικό που διαπίστωσα αυτές τις μέρες βλέποντας θέατρο είναι το πόσο ωραία και ουσιαστική είναι η επικοινωνία με το κοινό! Ο θεατής «συμπάσχει» είπαμε, «δίνεται και γίνεται ένα»  με τον κάθε ρόλο σαν το μικρό παιδί που εύκολα πιστεύει αυτό που βλέπει και δημιουργεί γύρω του μια ψευδή πραγματικότητα. Πείθεται, κλαίει εύκολα, λυπάται, χαίρεται πάρα πολύ, τρομάζει, υποφέρει, γελά, αλλά αντιλαμβάνεται όμως πλήρως και τα «οφ δι ρέκορντ» τα πραγματικά συναισθήματα του ηθοποιού επάνω στη σκηνή-τον ψυχολογεί- εισπράττει τη σιγουριά του, εισπράττει τη χαρά του, και το πόσο έχει δουλέψει, έστω και αν αυτά  κρατιούνται κρυφά, «φαίνονται» όλα! Κάποιος είπε η σκηνή είναι ένας τεράστιος μεγεθυντικός φακός… (!)» δεν μπορεί να κρυφτεί τίποτε. Είχε δίκιο… Καθετί που «ευχαριστιέται» ο ήρωας, το ευχαριστιέται κι ο θεατής, καθετί που «παθαίνει» ο ηθοποιός- ήρωας, είτε σαν ηθοποιός, είτε σαν ήρωας του έργου, το παθαίνει κι ο θεατής! Μεταδίδεται. Αυτή είναι μαγεία του θεάτρου. Μπορεί να μεταδώσει τα πάντα. Αυτό πρέπει να το έχει υπόψη του ο ηθοποιός και να σκέφτεται «τώρα, εγώ είμαι αυτός ,κι αυτός, κι ο ήρωας, κι ο εαυτός μου, φαίνονται και τα δύο, και ότι είμαι ‘γίνεται’ ο κάθε θεατής. Ας τον κάνω να νιώσει, ας το νιώσω πρώτα πολύ καλά εγώ αυτό που κάνω, αυτό που είμαι, ας το ξέρω καλά και όχι λίγο, όλο αυτό- όχι προχειροδουλειά δηλαδή- για να το νιώσει κι εκείνος!» Αυτό νομίζω σαν διαπίστωση γεννά έναν υπέροχο σεβασμό μέσα στην ψυχή του ηθοποιού για το κοινό του. Για μένα… «η συνταγή της επιτυχίας» (!)

«Δεν είναι όμως εύκολη η αλήθεια που έχει ακουμπήσει πάνω στο ψέμα» είναι δύσκολο να ειπωθούν οι αλήθειες στο θέατρο- όχι τόσο δύσκολο όταν έχουμε ένα καλό κείμενο, τότε οι αλήθειες είναι ξεκάθαρες για ένα κοφτερό μυαλό- όμως είναι δύσκολο να είναι πειστικός ο ηθοποιός. Θέλει καρδιά μεγάλη, αγάπη μεγάλη… «ειλικρίνεια μέσα στο ψέμα του ρόλου» Την ειλικρίνεια την χρειάζεται ο ηθοποιός, όσο και το ψέμα: λέει «αυτός είμαι ο ασήμαντος μπροστά σου για να σου πω μια αλήθεια… την αλήθεια που ξέρεις ίσως… αλλά με άλλο τρόπο θα σου την πω εγώ, θα σ’ αγκαλιάσω, θα σου κρατήσω το χέρι… να τη δούμε μαζί(!) τι λες…» Δεν υπάρχουν λόγια να πει κανείς τι συναισθήματα γεννά μια καλή παράσταση, πόση τρυφερότητα και αγάπη για τη ζωή, για τους ανθρώπους φανερώνει… Η κακή παράσταση είναι ακόμη πολύ μακριά- αγνές οι προθέσεις, αλλά δεν αρκούν- η μάλλον «σκοντάφτουν» στο τι εντύπωση θα κάνει το έργο… Όλοι ποθούν το αποτέλεσμα. Αυτό όμως χτίζεται λιθαράκι- λιθαράκι, χρειάζεται και ήθος! Είναι λάθος αυτό… να νοιάζεται κανείς μόνο για την εντύπωση χωρίς να την αξίζει. Όταν γίνεται αυτοσκοπός, είναι λάθος. Τότε, ηθοποιός δεν «γίνεται» κανείς, δεν «είναι…» όταν δεν είναι έτοιμος να βγάλει την αλήθεια του και την αγάπη του για τον θεατή. Στόχος δεν είναι να εντυπωσιάσει- σε κάθε τέχνη συμβαίνει αυτό- στόχος του είναι να τον ευχαριστήσει, να τον κάνει να χαρεί, να τον απελευθερώσει. Το μυαλό του εκεί, καθώς είναι ακίνητος και τον παρακολουθεί, στόχος  του είναι να τον κάνει να ταξιδέψει, να τον συγκινήσει… μέσα από συναισθήματα που τα «ζει» μαζί του. Αυτός νομίζω πρέπει να είναι ο στόχος κάθε τέχνης. Να αγγίξει με τρόπο μαγικό… να συνεπάρει… νου, ψυχή και καρδιά!

Και το χρώμα! Αχ, αυτό το χρώμα… Το χρώμα στη φωνή, οι απλές, οι καθημερινές, όχι οι σύνθετες εναλλαγές των χρωμάτων της- όπως πολλές φορές ο ερασιτέχνης επιδιώκει- χρειάζονται γλυκά, ήρεμα, με αυτοσυγκέντρωση, χωρίς υπερβολή, τα απλά χρώματα… Αυτό το χρώμα αλλάζει το ύφος ανάλογα με το συναίσθημα που θα νιώσει εκείνη την ώρα ο ήρωας- ηθοποιός-θεατής. Τα δικά του συναισθήματα, ο ηθοποιός τα έχει ξεχάσει ή τα έχει καλά κρυμμένα. Τώρα είναι ένας άλλος… (!) Τα δικά του συναισθήματα εκείνη τη στιγμή τα ξεχνά, γι’ αυτό είναι άλλωστε πάνω στην σκηνή… για να ξεχάσει… Εκείνη τη στιγμή δεν έχουν καμιά σημασία, μόνο τα συναισθήματα που προκαλεί ο ρόλος του, έχουν σημασία… Σ’ αυτά εστιάζει όλη την προσοχή του «αφού τα έχει γνωρίσει καλά, τα έχει κάνει δικά του, τα έχει αναγνωρίσει, τα έχει ξεκαθαρίσει μέσα του πολύ καλά. Τότε έχει καταφέρει να είναι ένας άλλος, έτσι απλά. Αλλά καθόλου εύκολα. Αν δεν ξεχάσει ποιος είναι, τι νιώθει, δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση ανάλαφρα να παίξει. Τέτοιους ηθοποιούς που «ξεχνάνε ποιοι είναι» και ταυτίζονται με τους ρόλους τους πάντα τους θαυμάζουμε γιατί μας κάνουν να ξεχνάμε κι εμείς τους εαυτούς μας και να ταξιδεύουμε επάνω στη σκηνή και να ανακαλύπτουμε εκείνες τις πλευρές τους που δεν ξέρουμε… Έχουν τη γενναιότητα να αφήνουν εντελώς τον εαυτό τους στην άκρη, να τα βρίσκουν τόσο καλά μαζί του, με τον ρόλο τους, σαν να ήταν οι ίδιοι,  «είναι» κάποιοι άλλοι! Ανάλαφρα, ελεύθερα, αβίαστα! Τότε  βρίσκω το θέατρο. Και νομίζω πως όλοι το καταλαβαίνουμε όταν το βρίσκουμε… όταν ακούμε καλά κείμενα, όταν τα ακούμε από «καλά» στόματα, ελεύθερα λόγια, ελεύθερα ειπωμένα, χωρίς εντάσεις-εννοώ το φώναγμα- χωρίς ανασφάλειες- εννοώ την έννοια του «να αρέσουμε» χωρίς υπερβολές! Κι όταν ακούμε ατάκες συνδυασμένες με ωραίες, ανάλογου ύφους μουσικές, αντιπροσωπευτικές των συναισθημάτων που γεννούν οι ρόλοι, οι συγκρούσεις, η πλοκή, είναι το θαύμα! Για μένα η μουσική είναι τόσο σημαντική στο έργο, όσο και το κείμενο. Δεν είναι απλό πράγμα η μουσική επένδυση, γεννά συναισθήματα… Απαιτεί κόπο και δουλειά και αυτό και φροντίδα, όπως όλα.

Το σίγουρο είναι ότι η αγάπη υπάρχει, έστω κι αν πολλές φορές το αποτέλεσμα δεν είναι ανάλογο. Στις  Συναντήσεις των Ερασιτεχνικών Θιάσων- αυτές γίνονται εδώ και τριανταένα χρόνια στο Αιγαίο μας, κάθε φορά σε άλλο νησί όπου γίνονται παραστάσεις από ερασιτεχνικούς ομίλους των νησιών μας, τις οποίες παρακολουθεί το κοινό του νησιού που κάθε χρόνο φιλοξενεί τις ομάδες καθώς και οι ίδιοι οι ηθοποιοί που ταξιδεύουν από το νησί τους για να δουν και  να παίξουν! Νιώθω τυχερή που έχω παραβρεθεί και συμμετάσχει με διάφορους τρόπους στην υπέροχη αυτή «εμπειρία θεάτρου» αρκετές φορές. Νομίζω πως όλοι το χαίρονται και προσπαθούν για το καλύτερο. Το σίγουρο είναι ότι όλοι αγαπάμε το θέατρο. Το ότι ηθοποιοί παρακολουθούν ηθοποιούς , βλέπει ο ένας θίασος το έργο του άλλου, το ένα νησί το έργο του άλλου νησιού, είναι πολύ σημαντικό! Είναι όμορφο να βλέπεις ηθοποιούς να χειροκροτούν ηθοποιούς (!) να τους «παραδέχονται» και… το «λάθος» είναι απαραίτητο να γίνει… όχι μόνο αναπόφευκτο,  έτσι προχωράει η τέχνη… «μαθαίνεται» καλύτερα, «κατακτάται» -κάθε προσπάθεια σεβαστή στο ερασιτεχνικό θέατρο- όλοι ξέρουν πόσο δύσκολο είναι το καθετί! Η Συνάντηση και παρουσίαση των έργων έχει σαν στόχο τη δημιουργία σχέσεων αλληλεγγύης μεταξύ των ομάδων και ηθοποιών αλλά και να «διδάξει» τους «θεατές- ηθοποιούς» της… να τους βελτιώσει. Γι’ αυτό και κάθε φορά που ολοκληρώνεται μια μικρή ενότητα έργων που παρουσιάστηκαν μέχρι εκείνη τη στιγμή, γίνεται συζήτηση από τους ηθοποιούς και σκηνοθέτες για τα θετικά και αρνητικά που διαπίστωσαν, καλοπροαίρετη πάντα κριτική που θέλει να βελτιώσει τις προσπάθειες που γίνονται από όλους. Τα νησιά «βλέπουν» θέατρο πολλές φορές καλύτερο κι από επαγγελματικό! Το μόνο σίγουρο. Και φυσικά τονώνεται πολιτιστικά ο τόπος που κάθε φορά φιλοξενεί τη Συνάντηση. Κι ο ένας… μαθαίνει από τα λάθη  του άλλου, εκτός από τα δικά του… ο ένας συμπληρώνει τον άλλο, βάζει τη δική του ψηφίδα σε αυτό που λέγεται Πολιτισμός (!) και το ταξίδι συνεχίζεται… οι σχέσεις, η ζωή, το θέατρο, το όνειρο… η δημιουργία! Το θέατρο λάμπει σαν διαμάντι… (!)

14-11-2019      Μαρία Π.Κρόντη