Ο Εθνικός μας Ύμνος εκτός από τα «καλά» του, ειδικά στους πρώτους στίχους,  σταχυολογώ τους πιο κάτω στίχους, που με παρακίνησαν να σχολιάσω στιχουργικώς και εγώ=

+====
Το θηρίο π’ ανανογιέται πως του λείπουν τα μικρά,
περιορίζεται, πετιέται, αίμα ανθρώπινο διψά•
τρέχει, τρέχει όλα τα δάση, τα λαγκάδια, τα βουνά,
κι όπου φθάσει, όπου περάσει, φρίκη, θάνατος, ερμιά•
………….
Η Διχόνοια που βαστάει ένα σκήπτρο η δολερή
καθενός χαμογελάει, «πάρ’ το», λέγοντας, «και συ».

Κειο το σκήπτρο που σας δείχνει έχει αλήθεια ωραία θωριά•
μην το πιάστε, γιατί ρίχνει εισέ δάκρυα θλιβερά.
…..
Από στόμα οπού φθονάει, παλληκάρια, ας μην πωθεί,
πως το χέρι σας κτυπάει του αδελφού την κεφαλή.
Μην ειπούν στο στοχασμό τους τα ξένη έθνη αληθινά:
«Εάν μισούνται ανάμεσό τους δεν τους πρέπει ελευθεριά

====

Τα «Σκέλεθρα» κι’ο «Εθνικός Ύμνος»

Περάσανε σκλαβιάς αιώνες
με αίματος λαού αγώνες
και της Ελευθερίας
o Εθνικός γεννήθηκε ο Ύμνος.

Μ’αυτόν ντύθηκαν λαού οι λεγεώνες
μαζί τα «Σκέλεθρα» ,απατεώνες,
που με πνεύμα πονηρίας
αραθυμιάς ζητούσαν νάρθει ο ύπνος.

Δεν περάσαν δύο αιώνες,
κρατήθηκαν οι Παρθενώνες,
μετά «απατηλής» ευημερίας
που πιότερη μέθη έφερε, απ’ότι ο οίνος

Κι’όταν «το Σκέλεθρο το κλήμα χάνει» ,
στον Εθνικο το Υμνο της Ανεξαρτησίας
αγκάθινο περνά στεφάνι
κι από τους στίχους του, της Αθανασίας
«άγγελους ολέθρου» (με φορο-λόγους) φτιάχνει.

Άπραγος ο λαός ωσάν Εβραίος
το «Υμνο» βλέπει το Σταυρό να αίρει
στου Γολγοθά το δρόμο.
Σαν θεατής, ακροατής μοιραίος
γυμνώνεται κι’ αλλίμον ας ξέρει
σπαθί στου εχθρού τον ώμο
μπορεί να μπήγει, από του Ύμνου του το κλέος.

Ο Εθνικός ο Ύμνος έχει στίχους μετρημένους

Κι’ακαρτέρει κι’ ακαρτέρει,
στο λαό πέφτουν του ολέθρου όλα τα βέλη
κι’ αφού τελειώνουνε του Υμνου οι στίχοι, νίκη
ζητά ο Σκελετοθίασος από τη «Δύση που ανήκει»,
γιατί για να κερδίσει χρειάζεται και δεκανίκι,
με σιγουριά το λαό να μεταφέρει
καταμεσής στους σκοτωμένους .
………………………………………………
Επίμετρον..
Εμπρός σηκωθείτε ..
από τους καναπέδες
στους δρόμους όλοι βγείτε
δίχως τους Νες-Καφέδες.

Γένοιτο

Νίκος Σαλίβερος