ΕΙΝΑΙ βέβαιο ότι δε ζήτησε δημόσια συγγνώμη γιατί της το επέβαλλαν. Το έπραξε, κυρίως, γιατί ο χαρακτήρας και η αγωγή της «το απαιτούσε».

 ΓΙΑ όσους την ξέρουν από μικρό παιδί, αυτή η κίνηση δεν έκανε καμία εντύπωση.

Ο λόγος για την  Εντεταλμένη του Δήμου σε θέματα παιδείας, Ειρήνη Δράκου με αφορμή την ανταλλαγή Δελτίων Τύπου μεταξύ εκείνης και εκπαιδευτικών και γονέων του Ειδικού Νηπιαγωγείου Ερμούπολης σχετικά με τη στέγασή του .

ΩΣ Δημοτική σύμβουλος, μόλις δυο μηνών, παραδέχτηκε ότι οι δηλώσεις της για τα όσα τής καταλόγιζε ο Σύλλογος «Δικαίωμα», σχετικά με τη φιλοξενία του Ειδικού Νηπιαγωγείου, οφείλονταν  σε υπερβολικές  πληροφορίες που της δόθηκαν και ως εκ τούτου  χρησιμοποίησε ατυχείς φράσεις.

ΕΤΣΙ απάντησε , ζητώντας  συγγνώμη για την ταραχή που δημιουργήθηκε, με την υπογράμμιση ότι  είναι στη διάθεση των Συλλόγων Γονέων και Εκπαιδευτικών του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου -όποτε την καλέσουν- ώστε να γνωριστούν και να συνεργαστούν για εκπαιδευτικά θέματα του Σχολείου τους.

ΕΔΩ, η λατινική φράση mea culpa αποδίδεται στην ελληνική γλώσσα ως αποδοχή: «λάθος μου», το οποίο ομολογείται δημόσια.

Η καταξιωμένη εκπαιδευτικός Ειρήνη Δράκου αναμφισβήτητα έχει αφήσει τα στίγμα της στον τομέα της παιδείας στο νησί μας.

ΜΙΑ παρουσία με χαμηλών τόνων δυναμισμό και αξιοζήλευτο βιογραφικό: Πτυχίο Αγγλικής Φιλολογίας, πτυχίο Φιλοσοφικής Σχολής με ειδίκευση στην Παιδαγωγική, συνεχείς επιμορφώσεις σε θέματα Δημόσιου management και διοίκησης και Διοίκησης Ανθρώπινου Παράγοντα, υλοποίηση Ευρωπαϊκών προγραμμάτων σε σχολεία της Ισπανίας και της Ιρλανδίας, θητεία στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση σε σχολεία της Κομοτηνής, Ιωαννίνων και Σύρου ως Καθηγήτρια Αγγλικής γλώσσας.

ΑΚΟΜΗ, προϊσταμένη Εκπαιδευτικών Θεμάτων στη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Κυκλάδων, Διευθύντρια του 1ου Λυκείου Σύρου και του Γενικού Λυκείου Σύρου επί 20 συνεχόμενα χρόνια. Συμμετείχε σε ευρωπαϊκά προγράμματα παιδείας (Δανία Κύπρο), συνέδρια και σεμινάρια ως σύνεδρος και ως εισηγήτρια.

ΕΝΑΣ άνθρωπος γεννημένος για να προσφέρει στα παιδιά και στον πολιτισμό.

ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ του Συλλόγου Φίλων του Βιομηχανικού Μουσείου, πρόεδρος και αργότερα μέλος του Θεατρικού Πολιτιστικού Ομίλου Σύρου «Απόλλων», μέλος του Λυκείου των Ελληνίδων, του Συλλόγου Κατ’ Οίκον Νοσηλείας, των Πεζοπόρων Σύρου..

ΕΝΑΣ δοτικός, ευαίσθητος χαρακτήρας με μακρόχρονη πορεία στα κοινά του τόπου.

ΕΠΟΜΕΝΩΣ δεν είχε πρόβλημα να προβεί σε μια γενναία πράξη.

ΒΑΣΙΚΑ γιατί δεν είναι πολιτικός αλλά εκπαιδευτικός και αυτό που την ενδιαφέρει είναι να προσφέρει στον τομέα που ανέλαβε.

Η αλήθεια είναι πως εκείνος που παραδέχεται δημόσια το λάθος του, έχει πράξει ένα αξιέπαινο κατόρθωμα, επειδή νίκησε τον εγωισμό του.

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ψυχικό μεγαλείο και ηθική υπεροχή. Φανερώνει σεβασμό  προς τους συνανθρώπους του.

ΜΟΙΡΑΙΑ, λοιπόν, η πράξη της κ. Δράκου συζητήθηκε ευρέως τις τελευταίες μέρες και έγινε αφορμή σύγκρισης με συμπεριφορές των δύο συναδέλφων της πρώην και νυν αντιδημάρχων (Θ. Μενδρινού – Α. Λεονταρίτη) που θέλουν να λένε ότι υπηρετούν τον πολιτισμό.

ΑΛΛΑ ο πολιτισμός είναι έννοια παγιδευτική που παίζει «ακτινογραφικό» ρόλο.

 ΟΣΟ και αν θέλει κανείς να δείξει  ότι έχει κουλτούρα, να φανεί μορφωμένος έστω κοινωνικά, περνά με τον καιρό από την ακτινογραφία του πολιτισμού  ο οποίος αποκαλύπτει  αν είναι «δήθεν» και το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να βαυκαλίζεται με την «τέλεια» εικόνα του εαυτού του.

Η Σύρος έχει βαριά παρακαταθήκη και εμφανέστατα σημάδια κουλτούρας, τόσο, που όσοι έχουν γνωρίσει ημέρες  πολιτισμού Μάρκου Φρέρη, Αντώνη Συρίγου, Νίκου Αλμπανόπουλου – ανθρώπων με εξαιρετικό επίπεδο σπουδών, και επιβράβευσης υψηλής απόδοσης στην κουλτούρα του τόπου-  και βίωσαν ημέρες πολιτισμού Γιώργου Μαραγκού, θλίβονται για το χαμήλωμα του πήχη.

Η πρώην αντιδήμαρχος, παρά το νεαρό της ηλικίας της και παρά τα προσόντα της στον απαιτητικό αυτόν τομέα, ξεχώρισε,  γιατί, πράγματι ήταν μια αχτίδα  στο σκοτάδι του μεσαίωνα της προηγούμενης πενταετίας.

ΤΗΝ έριξαν στα βαθιά και εκείνη κολύμπησε με επιμονή.

ΔΕΝ υπήρξε ρίψασπις. Ακούραστα δούλεψε και έδωσε τον αγώνα της.

ΠΑΛΕΨΕ και ανταμείφθηκε γι’ αυτό με τις ψήφους που έλαβε.

ΔΙΑΚΡΙΘΗΚΕ από τους συναδέλφους της ομάδας της γιατί εκείνοι δεν είχαν όραμα. Άλλες ήταν οι δικές τους προσωπικές επιδιώξεις.

ΕΤΣΙ διακρίθηκε η κ. Μενδρινού. Επειδή μεταξύ τυφλών ήταν η μονόφθαλμος και όχι τόσο για το υψηλό επίπεδο πολιτισμού.

ΘΛΙΒΟΝΤΑΙ όσοι ακούν δηλώσεις της περί ακεραιότητάς της, ενώ  έχουν φτύσει αίμα (για να χρησιμοποιήσω δική της έκφραση) εξαιτίας της απόλυτης μεροληψίας που ένοιωσαν από μέρους της.

ΔΕΝ δικαιούται να ομιλεί για αδικία η κ. Μενδρινού γιατί, ασκώντας  δημόσια κριτική, έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με τα δικά της πεπραγμένα.

Η άσκηση κριτικής είναι μεν απαραίτητη, αλλά θα πρέπει να είναι απολύτως τεκμηριωμένη για να είναι πιστευτή.

ΔΙΟΤΙ, ακεραιότητα σημαίνει να μην κάνεις κακό με τις πράξεις σου στους άλλους ανθρώπους.

ΝΑ είσαι δίκαιος, μιας και η δικαιοσύνη  είναι μεγάλη αρετή και βασικό αξίωμα του ακέραιου ανθρώπου.

ΚΑΙ εκείνη δίκαιη δεν υπήρξε.

ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ με ευλαβική συνέπεια τη γραμμή της παράταξής της αδίκησε ανθρώπους, υποβάθμισε σωματεία.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΕ τα μάλλα στο να δημιουργηθούν στον τόπο επιχειρηματίες δυο ταχυτήτων.

ΑΥΤΟΙ που με τις απευθείας αναθέσεις της, απόκτησαν χρήματα και οι άλλοι που, εξαιτίας της πρόσκαιρης δύναμης της θέση της, πέρασαν δύσκολες μέρες καρατόμησης.

ΤΗΡΗΣΕ σθεναρά τη διαταγή Μαραγκού «οι δικοί μας» να ευνοούνται, οι άλλοι «να αποκλείονται». Και άλλα, εξόχως αντιδημοκρατικά.

ΚΑΘΕ έμφρων αντιλαμβάνεται πόσο τα πράγματα είχαν πάρει κάθετη κλίση για την πολιτική και τον πολιτισμό.

ΑΔΙΚΗΣΕ φορείς οι οποίοι -αν και με ακατάπαυστη πάνω από έναν αιώνα προσφορά στον πολιτισμό- επιδοτήθηκαν με ψιχία, σε σύγκριση με άλλους με λιγότερη προσφορά.

ΑΥΤΟ εννοεί όταν δηλώνει «πως πάντα λειτουργεί κατά συνείδηση;»

ΠΩΣ λοιπόν να μην εκπλήσσεται κανείς όταν την ακούει να διαμαρτύρεται «για αδικία προς το πρόσωπό της», επειδή δεν έγινε αποδεκτή η πρότασή της να αλλάξει η ώρα συμβουλίων της επιτροπής πολιτισμού στην οποία συμμετείχε;

ΑΠΛΑ, πήρε μια γεύση τι σημαίνει να μη θέλουν να συνεργαστούν μαζί σου και να βρίσκουν διάφορες δικαιολογίες έτσι ώστε να αυτό-εκτοπιστείς. Αυτό δηλαδή που έπραττε και εκείνη.

ΤΙ εννοεί, άραγε, όταν αναφέρεται σε συνεργασίες, όταν επί των ημερών της η Επιτροπή Πολιτισμού -για πρώτη φορά στα χρονικά του νησιού- αποτελείτο από τρία άτομα «το εξής ένα»- ο εαυτός της-  ενώ η σημερινή αποτελείται από έντεκα;

ΕΞΑΛΛΟΥ,  αφού  θεωρεί εξίσου σημαντική τη θέση τής απλής δημοτικής συμβούλου με εκείνη της αντιδημάρχου, γιατί να τύχει ιδιαίτερης μεταχείρισης με οποιαδήποτε άλλο μέλος;

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, εξ αρχής η συνεργασία των δυο αντιδημάρχων – της πρώην κ. Μενδρινού και της νυν κ. Λεονταρίτη – έδειχνε ότι  θα εκτυλισσόταν  σε αγώνα Σούμο. . Σε διάφορες φάσεις.

ΓΙΑΤΙ από την άλλη πλευρά η πορεία προς τον πολιτισμό ξεκίνησε χωρίς αυτογνωσία με μεγαλειώδες ύφος, πομπώδεις δηλώσεις και φυσική συνέπεια το γνωστό αποτέλεσμα,  μιας και αμφότερες αρνούντο να αντιληφθούν ότι οι ίδιες είναι η αιτία.

ΕΤΣΙ λοιπόν, την ίδια στιγμή που ο πολιτισμός του νησιού βιώνει κοκορομαχίες επικράτησης, δημιουργώντας σοβαρότατο πρόβλημα ποιότητας του δημοσίου λόγου και διαλόγου, η κ. Δράκου σεμνά ζητά δημόσια συγγνώμη, προσκαλώντας σε διάλογο τους φορείς του αντικειμένου της.

ΛΑΘΗ κάνουμε όλοι. Όλοι κάνουμε λανθασμένες εκτιμήσεις στην οικογενειακή μας ζωή, στην δουλειά μας, στην εκπαίδευση,  στην πολιτική, στην εκτίμηση των ανθρώπων, στην κοινωνική συμβίωση.

ΚΑΝΟΥΜΕ λάθη ασήμαντα, ασυγχώρητα, μεγάλα, μικρά και φυσικά είτε τα παραδεχόμαστε είτε όχι,  πάντα τα πληρώνουμε.

ΟΛΕΣ οι πράξεις έχουν συνέπειες, τα λόγια πονάνε, η αδιαφορία σημαδεύει, η αχαριστία πληγώνει , η αγάπη δεν αναγνωρίζεται πάντα και το πέρασμα του χρόνου απαλύνει τις πληγές.

ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ μεγάλη δύναμη  να χαλιναγωγήσει κανείς το «εγώ» του και να παραδεχτεί το λάθος του.

ΓΝΩΡΙΖΕΙ, άραγε, η κ. Μενδρινού τη μεγάλη ισχύ τής μεταμέλειας;

ΜΗΠΩΣ, αντί να παρουσιάζεται ως θύμα, με ευθύτητα, να ζητήσει συγγνώμη από όσους η ίδια αδίκησε, αφού  ήσυχη συνείδηση έχει αυτός που λέει: «Αναλαμβάνω την ευθύνη για όσες τυχόν βλάβες έχω προκαλέσει»;

ΓΝΩΡΙΖΕΙ, άραγε, η κ. Λεονταρίτη  το κύρος της συγγνώμης;

ΜΗΠΩΣ θα έπρεπε, αντί να επιδίδεται σε ακροβατικές πιρουέτες, να ζητήσει με μετριοφροσύνη συγγνώμη από την παράταξή της, στην οποία προκάλεσε τόσο πρόωρα  αναστάτωση,  τη στιγμή που θα έπρεπε να ασχολείται με τα σοβαρά προβλήματα του Δήμου;

Η συγγνώμη ρίχνει τα τείχη των όποιων αντιθέσεων, χτίζει γέφυρες επικοινωνίας.

ΠΟΤΕ δεν είναι αργά για όσους θέλουν να υπηρετήσουν το κοινό καλό.

ΕΤΣΙ γράφεται η ιστορία του καθενός που θέλει να αφήσει το αποτύπωμά του στον πολιτισμό, διδασκόμενος και από πράξεις άλλων που δεν τον υπηρετούν επίσημα.

ΟΛΟΙ δικαιούνται μια δεύτερη ευκαιρία!