ΠΕΤΟΥΣΑΝ σε μακρινή απόσταση πάνω από το κεφάλι μου σμάρια τρομαγμένα.
ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ πριν είχε ακουστεί μια τουφεκιά και μετά άλλη μια.
ΈΝΑ από αυτά ξαπόστασε πάνω στο σύρμα της ΔΕΗ με μια αίσθηση εύθραυστης ισορροπίας.
ΤΟ επόμενο δειλινό πέρασαν πάλι διασχίζοντας τον καθάριο ουρανό με ένα ομαδικό καταπληκτικό κελάιδισμα.
ΤΑ παρατηρούσα έτσι όπως γοργά διέσχιζαν τον ορίζοντα και το θέαμα της ελευθερίας τους, μου μετέδωσε ένα αίσθημα χαλάρωσης και αισιοδοξίας.
ΑΥΤΟΙ οι χορευτές του ουρανού που δείχνουν με τις απαλές κινήσεις τους στον αιθέρα να συνδέουν τη γη με τον ουρανό μεταδίδοντας ενδείξεις από τον έναν κόσμο στον άλλο, έχουν τόση ομορφιά!
ΤΑ κοίταζα ώρα με τα χρώματά τους στα φτερά και σκεφτόμουν τη σοφία της φύσης!
ΟΡΙΣΜΕΝΑ πέταγαν πολύ ψηλά και πολύ μακριά και άλλα ακουμπούσαν τα λεπτά πόδια τους πάνω στα κλαδιά του δένδρου.
ΈΔΕΙΧΝΑΝ τόσο απροστάτευτα, τόσο ανίδεα για τον κίνδυνο που είχε στήσει καρτέρι..
ΚΟΙΤΑΖΑΝ με ένα βλέμμα ανοιχτό, όμοιο με την αγνή ψυχή τους.
ΠΟΣΑ, αυτό το βλέμμα από εκεί ψηλά, έχει δει! Μόνο το θάνατο δεν έβλεπε, ίσως, που μύριζε στον αέρα.
ΓΙΑ τα πουλιά μια ολόκληρη φιλοσοφία ανέπτυξε ο ρομαντικός φιλόσοφος, ένας από τους μεγάλους Ιταλούς ποιητές του 19ου αιώνα, Τζάκομο Λεοπάρντι.
ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ έναν κόσμο όχι απλώς μη οικείο, όχι απλώς αλλιώτικο, αλλά εντελώς αντιτιθέμενο εκείνου των ανθρώπων και της ανθρώπινης δυστυχίας.
«ΤΑ πουλιά είναι από τη φύση τους τα ευτυχέστερα πλάσματα του κόσμου… αισθάνονται χαρά και ευθυμία περισσότερο από κάθε άλλο πλάσμα.
ΌΧΙ ο άνθρωπος, ο οποίος κομπάζει ότι είναι το τελειότερο πλάσμα της φύσης, αλλά τα πουλιά είναι τα τελειότερα πλάσματα της φύσης.
ΤΑ πουλιά, με εκείνη την αίσθηση ελευθερίας που τα χαρακτηρίζει, υμνούν κάθε στιγμή την ελευθερία που εμείς έχουμε χάσει, και που όσο τούτος ο πολιτισμός προχωρά φαίνεται να γίνεται ολοένα περισσότερο μια απλή επίφαση, μια φενάκη….
ΝΑ τι είναι ένα πουλί: ένας άγγελος, που έπρεπε να τιμάμε και να σεβόμαστε ή να επιθυμούμε την προστασία του.
ΤΑ αρχαιότερα ίχνη μιας συμβολικής σχέσης μεταξύ του ανθρώπου και του πουλιού χρονολογούνται στην ευρωπαϊκή παλαιολιθική περίοδο.
ΣΧΕΤΙΚΗ τοιχογραφία έχουμε ήδη στο σπήλαιο του Λασκώ στη Γαλλία.
ΚΑΙ στον χριστιανισμό το Άγιο Πνεύμα εμφανίζεται «εν είδει περιστεράς». .
ΚΟΙΤΑΞΤΕ επίσης με πόση μαστοριά και με πόση λεπτότητα έκανε η φύση τη δουλειά της.
ΘΕΛΗΣΕ τα πουλιά να είναι από τη φύση τους τραγουδιστάδες της γης και όπως έκανε τα λουλούδια να υπάρχουν με σκοπό την ευχαρίστηση της όσφρησης, έτσι θέλησε τα πουλιά να φροντίζουν για την τέρψη της ακοής.
ΤΩΡΑ, προκειμένου να ακούγεται καλά η φωνή τους, τι έκανε; Τα έκανε να έχουν φτερά, ώστε το τραγούδι τους, έτσι όπως έρχεται από ψηλά, να σκορπίζεται σε μεγάλη έκταση.
ΑΥΤΟΣ ο συνδυασμός πετάγματος και τραγουδιού δεν είναι ασφαλώς τυχαίος.
ΚΑΙ γι’ αυτό η φωνή τους μάς τέρπει περισσότερο από εκείνη των άλλων ζώων… γιατί έχουν ρητά οριστεί για την τέρψη της ακοής. …
«ΕΝΙΟΤΕ η δράση του συγγραφέα, του καλλιτέχνη ή του στοχαστή παρομοιάστηκε με εκείνη των πουλιών, αυτών των φτωχών ζώων που χάρισαν στον άνθρωπο το πέταγμα, την επιτηδειότητα να ξεφεύγει από την πεζή και σκληρή πραγματικότητα σε αναζήτηση νέων οριζόντων.
Η ικανότητα να πετάς είναι η ικανότητα-δυνατότητα να ζεις σε μια διάσταση βαθύτατα διαφορετική από τη γήινη.
ΤΑ πουλιά με το πέταγμά τους είχαν καταστεί ανέκαθεν σύμβολα αυτεξούσιας κίνησης προς τη φυγή και την εξερεύνηση, αγγίζοντας τις ψυχές όλων των ευαίσθητων ανθρώπων.
ΣΤΑ Άνθη του κακού, του Μπωντλαίρ, συναντάμε το πουλί ως σύμβολο στο ποίημα «Άλμπατρος» γράφει ο συγγραφέας Παναγιώτης Τσιαμούρας.
«Ο Μπωντλαίρ είχε παρομοιάσει τη μορφή του ποιητή μ’ εκείνη του άλμπατρος, του επιβλητικού πουλιού το οποίο στην ξηρά κινείται αδέξια και άχαρα, γιατί το εμποδίζουν τα φτερά του, ενώ στον ουρανό αποκτά ευγένεια και μεγαλοπρέπεια, όντας ικανό να πετάξει προς άγνωστους τόπους…»
ΜΕΓΑΛΟΣ πρόλογος για να πω ότι είναι εύκολο να διαπιστώσει κανείς πόσα προβλήματα προξενεί στα πουλιά ο άνθρωπος.
ΤΙ να πρωτο-υπενθυμίσω; Το ότι εξαιτίας κάποιας προσωπικής ικανοποίησης τα φυλακίζουμε σε κλουβιά;
ΓΙΑ τις ομαδικές οργανωμένες δολοφονίες κάθε χρόνο με τις ευλογίες της πολιτείας, (για το κυνήγι ο λόγος που εννοείται ότι πρόκειται για οικολογική και φυσιολατρική δραστηριότητα;) ή για τις λεγόμενες άρες ή για τις ιταλικές γιορτές των πουλιών που έχουν ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων παγκοσμίως;
ΑΥΤΗΝ την εποχή οι τουφεκιές και το κυνήγι πρωταγωνιστούν.
ΜΑΣ ξυπνούν τα μπαμ και μπουμ, και τα σκυλιά της περιοχής που γαβγίζουν ομαδικά όταν τα άλλα των κυνηγών ανεβαίνουν σε απόσταση μικρή από τα σπίτια στο βουνό.
ΤΟΥΣ βλέπουμε με το τουφέκι πότε στον ώμο και πότε έτοιμοι για φόνο να περιτριγυρίζουν με το χρώμα των ρούχων τους να μη ξεχωρίζει από το λαδί της φύσης.
ΑΔΙΑΦΟΡΟΙ αν προκαλούν αναστάτωση από τα χαράματα.
ΠΟΣΕΣ φορές γίνονται αναφορές για λαβωμένα πουλάκια πεσμένα στο έδαφος ή κάλυκες σε αυλές σπιτιών!
ΠΟΣΕΣ φορές έχουν δει το φως της δημοσιότητας βάρβαρες συμπεριφορές με κυνηγούς οι οποίοι όταν προστάξουν τα σκυλιά τους να τους ακολουθήσουν και αυτά δεν υπακούουν, οι.. αφέντες φωνάζουν, απειλούν, βλαστημούν με κοσμητικά επίθετα και όταν πλέον αυτά ακινητοποιούνται, τα κτυπούν με μανία!
ΈΧΩ διαβάσει για τους κανόνες που διέπουν το κυνήγι.
ΕΙΝΑΙ αλήθεια ότι αυτό, δεν αποτελεί μέγιστο πρόβλημα για την άγρια ζωή η οποία καταπονείται κυρίως από το χάσιμο των βιοτόπων εξαιτίας της οικιστικής ανάπτυξης και των κλιματικών αλλαγών.
ΤΟ πρόβλημα εδώ, αφορά στην παραβατική συμπεριφορά των κυνηγών.
ΜΠΟΡΕΙ να είμαι αντίθετη με τη θανάτωση κάθε ζωντανού οργανισμού χωρίς λόγο και εφόσον πια δεν υπάρχουν λόγοι βιοπορισμού όπως στην αρχαιότητα αλλά το κυνήγι, αποδεικνύεται ότι γίνεται αποκλειστικά και μόνο για «διασκέδαση» των κυνηγών.
Ο λεγόμενος «Ιπποτικός Κώδικας του Κυνηγού» συμβουλεύει μεταξύ άλλων:
«ΜΑΖΕΨΕ τους άδειους κάλυκες, βοηθάς το περιβάλλον και επιπλέον δεν γίνεται ενοχλητική η δράση σου σε άλλους χρήστες»
«ΝΑ σέβεσαι πάντοτε το θήραμα».
«ΑΠΟΤΕΛΕΙΩΣΕ το πληγωμένο θήραμα με τον πιο ανώδυνο τρόπο. Η θριαμβευτική επίδειξη (λ.χ. στο καπό του αυτοκινήτου) αποτελεί ασέβεια προς το νεκρό θήραμα και συμπεριφορά προκλητική που δεν συνάδει στον Έλληνα κυνηγό».
«ΜΗΝ πυροβολείς όταν δεν είσαι βέβαιος ότι μπορείς να περισυλλέξεις το χτυπημένο θήραμα».
«ΜΗΝ πυροβολείς σε μακρινές αποστάσεις, το πολύ-πολύ να τραυματίσεις το θήραμα, ενώ αυτό θα υποφέρει».
«ΑΝΑΖΗΤΗΣΕ συστηματικά το πληγωμένο ή το νεκρό θήραμα. Μην αφήνεις να γίνει βορά των αρπάγων».
«ΣΕΒΑΣΟΥ αυτούς που σε υποδέχονται στη γη τους. Μην περιφρονείς την περιουσία του άλλου».
«ΜΗΝ ξεχνάς να ξανακλείνεις τους φράκτες, μην τρομάζεις τα οικόσιτα ζώα».
«ΣΕΒΑΣΟΥ τις καλλιέργειες».
«ΚΟΝΤΑ σε κατοικημένες περιοχές, να συμμορφώνεσαι με τους κανόνες καλής συμπεριφοράς και ασφάλειας και να σέβεσαι όσο γίνεται περισσότερο την ησυχία των κατοίκων»… κλπ
ΑΥΤΟ που πρέπει να κατευθύνει τον κυνηγό σε ορθή συμπεριφορά είναι η υπευθυνότητα και το φιλότιμο.
ΕΙΝΑΙ βέβαιο ότι πολλοί από τους κανόνες αυτούς δεν τηρούνται.
ΤΟ κάθε φρικιαστικό περιστατικό βίαιης κακοποίησης ζώου παραπέμπει στον Girard, που πιστεύει ότι «υπάρχει ένα είδος ακόρεστης βίας στις ανθρώπινες κοινωνίες, η οποία αποφορτίζεται βρίσκοντας ένα υποκατάστατο του πλάσματος που προκαλεί την οργή, ένα εξιλαστήριο θύμα που είναι ευάλωτο και προσιτό».
ΕΝ προκειμένω τα πουλιά και τα σκυλιά.
ΜΗ ξεχνάμε ότι μια άγρια πράξη σε ένα ζώο αποτελεί σίγουρα σημάδι ότι αυτός ο άνθρωπος μπορεί να συμπεριφερθεί το ίδιο σκαιά σε συνάνθρωπό του και ένας τόπος θεωρείται πολιτισμένος από το πώς συμπεριφέρεται στα «απροστάτευτα» πλάσματα όπως είναι τα ζώα.
ΣΤΗΝ Αρχαία Αθήνα του 427 π.Χ. υπήρχε σεβασμός για τα σκυλιά.
Ο Πλάτων αποκαλούσε το σκύλο, φιλόσοφο.
ΣΗΜΕΡΑ η νοοτροπία πολιτισμού στους σκύλους είναι εγκληματική, όπως αυτή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
ΕΙΝΑΙ σημάδι σοβαρής ηθικής και πολιτιστικής παρακμής.
ΓΙΑ το θέμα του κυνηγιού έχω γράψει πολλές φορές.
ΚΑΙ άλλες τόσες θυμάμαι την απάντηση των κυνηγών όταν τους ρωτούν «Γιατί είστε κυνηγός;»
ΑΠΑΝΤΟΥΝ ως γνωστόν ότι είναι κυνηγοί γιατί ευχαριστιούνται να απολαμβάνουν τη φύση, τη συντροφικότητα κ.α.
ΌΜΩΣ έχουν συνειδητοποιήσει τα πιθανά βαθύτερα κίνητρα αυτού του χόμπι, αφού, εκτός από τις απαντήσεις περί απόλαυσης, το κυνήγι εμπεριέχει και τον μεθοδικό θάνατο άλλων πλασμάτων της φύσης, και μάλιστα με τρόπο δυσανάλογο και αναίτιο;
ΤΙ αισθάνεται ένας κυνηγός, όταν καρτερά πουλιά τα οποία δεν αντιλαμβάνονται τον θανάσιμο κίνδυνο που καραδοκεί λίγα μέτρα μακριά τους;
ΔΙΣΤΑΖΟΥΝ για το αν πρέπει να πυροβολήσουν;
ΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ότι από τα σκάγια της σύγχρονης καραμπίνας τους ένα ποσοστό των πουλιών δεν πεθαίνουν αμέσως και πως αν δεν ανιχνευτούν από τα σκυλιά τους ή δεν τα βρουν οι ίδιοι, αργοπεθαίνουν αβοήθητα με μαρτυρικό θάνατο;
ΑΝ πρόκειται για τη χαρά της φύσης και της παρέας, τότε γιατί αντί της καραμπίνας δεν οργανώνουν ένα ωραιότατο πικ- νικ μαζί με τους φίλους τους;
ΩΣΤΟΣΟ φαίνεται ότι το κυνήγι το χαρακτηρίζει μια σημαντική ανακολουθία και ασάφεια που έχει να κάνει, από τη μία, με την φυσιολατρία και, από την άλλη, με μια επιθετική ικανοποίηση για θανάτωση.
ΌΣΟΝ αφορά στο ηθικό μέρος του κυνηγιού, θεωρώ πως ούτε οι ίδιοι οι κυνηγοί είναι σε θέση να απαντήσουν με πειθώ σε ένα τέτοιο ερώτημα.
Η πολύπλοκη σχέση ανθρώπου-φύσης-ζώων διακρίνεται και από την αντίφαση πολλών από εμάς που, ενώ αποποιούμαστε μετά βδελυγμίας την ιδέα του κυνηγιού, εντούτοις τρώμε ευχαρίστως κρέας…
ΣΤΗΝ θεωρία του ο Λεοπάρντι υποστηρίζει ότι «τα πουλιά είναι τα μοναδικά πλάσματα που μοιράζονται με τους ανθρώπους το προνόμιο του γέλιου.
ΤΟ πουλί αφότου βγει από το αυγό του και μέχρι να πεθάνει, με εξαίρεση τα διαλείμματα του ύπνου, δεν στέκεται ούτε για μια στιγμή…
ΥΠΑΡΧΕΙ σοβαρός λόγος που τα πουλιά είναι και παρουσιάζονται περισσότερο ευτυχή σε σχέση με τα λοιπά ζωντανά.
ΔΙΟΤΙ πραγματικά, εκ φύσεως είναι περισσότερο επιδεκτικά στη χαρά και στην ευτυχία. Πρωτίστως, φαίνεται να μην υπόκεινται στην πλήξη.
ΑΛΛΑΖΟΥΝ κάθε τόσο τόπο, περνούν από μια χώρα στην άλλη όσο και αν είναι μακρινή, από τα κατώτατα στρώματα του αέρα πετούν στα υψηλότερα, σε μικρό χρονικό διάστημα και με ευκολία αξιοσημείωτη· βλέπουν και δοκιμάζουν ατέλειωτα και απείρως διαφορετικά πράγματα στη ζωή τους· ασκούν συνεχώς το σώμα τους· είναι γεμάτα με ζωή εξωτερική…
ΕΛΑΧΙΣΤΑ κοντοστέκονται στο ίδιο σημείο· πηγαινοέρχονται συνεχώς δίχως κανένα λόγο· και καμιά φορά χρησιμοποιούν το πέταγμα ως ευχαρίστηση…
ΑΚΟΜΗ και στο σύντομο χρονικό διάστημα κατά το οποίο στέκονται σε ένα μέρος, δεν τα βλέπεις ποτέ να παραμένουν πραγματικά ακίνητα· διαρκώς τριγυρνούν εδώ κι εκεί, διαρκώς περιστρέφονται, πεταρίζουν, σωριάζονται, στριφογυρίζουν…
Ο άνθρωπος και όλα τα υπόλοιπα ζώα, με εξαίρεση τις περιπτώσεις όπου πρέπει να αναζητήσουν την τροφή, ή όταν απειλούνται, το μόνο που κάνουν είναι να τεμπελιάζουν….
Τα πουλιά είναι ανώτερα και ως προς τα εσωτερικά και ως προς τα εξωτερικά γνωρίσματα, έχουν δυνατή και καθαρή ψυχή, πιο ανεπτυγμένες τόσο την ακοή όσο και την όραση».
ΤΕΛΙΚΑ, μετά από τόσα χρόνια η σύγχρονη επιστήμη τον δικαιώνει, καθώς πρόσφατες έρευνες θέλουν τα πουλιά ευφυέστερα από πολλά είδη θηλαστικών.
ΤΑ πουλιά θεωρούνται σήμα κατατεθέν της χαράς της ζωής, ακριβώς γιατί αυτή η ικανότητά τους για τραγούδι και η ζωντάνια τους αποτελούν τα χαρακτηριστικά γνωρίσματά τους.
ΑΥΤΗ τη στιγμή τα σπουργίτια στη βεράντα μου τιτιβίζουν αμέριμνα.
ΈΧΟΥΝ μια βραδινή φλυαρία, μια απίστευτη λογοδιάρροια πριν από τον ύπνο.
ΌΠΩΣ κάθε βράδυ ένα-ένα θα φύγει, θα επιλέξει το κλαδάκι του και θα κουρνιάσει στη λιλιπούτια σιωπή του.
ΜΟΥ είναι δύσκολο να καταγράψω την ευχαρίστηση μου όταν ρίχνω ψίχουλα στη βεράντα και πλέον χωρίς να με φοβούνται πλησιάζουν να φάνε ανεπηρέαστα.
ΠΡΙΝ το καταφέρω αυτό, αν και πεινασμένα, περνούσαν βιαστικά, άρπαζαν ένα ψίχουλο έτρωγαν καχύποπτα και πετούσαν στην παραμικρή μου κίνηση.
ΤΩΡΑ τσιμπολογάνε ήρεμα και όταν τα πλησιάσω για να συμπληρώσω την τροφή τους πετούν χαμηλά λίγο παραπέρα και περιμένουν.
ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ δεν ξέρω, τί είναι πιο αθώο από ένα πουλάκι. Σίγουρα ο κυνηγός που τα σκοτώνει δεν είναι το λιγότερο αθώο πλάσμα στην πλάση.
ΒΛΕΠΕΤΕ, αντίθετα με μας, είναι προγραμματισμένα ν’ αγαπούν.
ΌΛΑ αυτά μου θυμίζουν την κινηματογραφική ταινία, το σενάριο της οποίας βασίστηκε στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Μιγέλ Ντελίμπες, το οποίο κυκλοφορεί στα ελληνικά με τον τίτλο «Αθώοι Άγιοι» που αποτέλεσε μία από τις μεγαλύτερες διεθνείς επιτυχίες του ισπανικού κινηματογράφου, ενώ απέσπασε την ιδιαίτερη μνεία καθώς και το βραβείο ανδρικού ρόλου για τους δύο πρωταγωνιστές στο Φεστιβάλ Κανών.
ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για μια πενταμελή οικογένεια χωρικών που δουλεύει για λογαριασμό ενός τσιφλικά και ζει σ’ ένα φτωχικό σπίτι στο κτήμα του.
ΜΕ την οικογένεια έρχεται να συμβιώσει και ο διανοητικά καθυστερημένος αδερφός της γυναίκας, ο Αθαρίας.
Η μοναδική έγνοια του Αθαρίας είναι η φροντίδα ενός μικρού πουλιού.
Η τραγωδία ξεκινά όταν ένα από τα αφεντικά της οικογένειας σκοτώνει στο κυνήγι το πουλάκι που φροντίζει ο Αθαρίας.
ΕΝ τέλει η ζωή είναι μία και αδιαίρετη.
ΟΛΟΙ είμαστε πλάσματα του ίδιου Θεού.
ΔΕΝ είναι άλλο ο άνθρωπος και άλλο το ζώο.
ΑΥΤΟΣ που ακολουθεί μια τέτοια λογική, εύκολα λέει: Άλλος ο λευκός, άλλος ο κίτρινος, άλλος ο μαύρος.
ΚΑΙ αυτός που σκοτώνει πουλιά, συνηθίζει στην ηδονή της σκανδάλης.
ΑΣΠΑΖΟΜΑΙ απόλυτα τον Μίλαν Κούντερα που πιστεύει ότι «η πραγματική ηθική δοκιμασία της ανθρωπότητας… είναι οι σχέσεις μας με αυτούς που βρίσκονται στο έλεος μας: Τα ζώα».
