ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ να φορούσατε μια μάσκα και να προσπαθούσατε να αναγνωρίσετε διάφορα αντικείμενα με την αφή. ‘H να παραβρισκόσαστε σε ένα δείπνο. Ή να σας έδιναν το άσπρο μπαστούνι και να σας άφηναν να κυκλοφορήσετε στο δρόμο.

ΑΝ δεν σας έπιανε πανικός, θα αναρωτιόσαστε πώς ένας τυφλός μπορεί να προχωρά ανάμεσα σε εμπόδια, να διαχειρίζεται χρήματα, να αντιμετωπίζει την καθημερινότητα του.

ΤΟ Σωματείο Ατόμων με Προβλήματα Όρασης Νομού Κυκλάδων «ΑΡΩΓΗ» σε μια σπάνια -για τον τόπο- εκδήλωση θα παρουσιάσει τον τρόπο εκπαίδευσης ενός σκύλου οδηγού για ανθρώπους με οπτική αναπηρία.

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΕΣ  θα εξηγήσουν πώς εκπαιδεύεται ένας σκύλος οδηγός και  εθελοντές τυφλοί θα παρουσιάσουν με βιωματικό τρόπο τα οφέλη του.

ΘΑ είναι μια εκδήλωση ευγενικής γροθιάς στο στομάχι,  όσο μπορεί μια γροθιά να είναι ευγενική.

ΓΙΑΤΙ, ναι!  Σε απόσταση αναπνοής, γνωστοί μας άνθρωποι  ή ζουν ερμητικά κλειστοί στα σπίτια τους ή κυκλοφορούν δειλά στους δρόμους. Όμως υπάρχουν! Και  προσπαθούν  να ενθαρρύνουν «συμπάσχοντες» να ενωθούν μαζί τους, και να μας κάνουν αισθητή την παρουσία τους .

Η Στήλη υποκλίνεται στον αγώνα τους με ένα αφιέρωμα.

ΟΜΟΛΟΓΏ  ότι η χειμαρρώδης εξομολόγηση  της συμπολίτισσάς μας κ. Α.Π για τον τυφλό σύζυγό της, μού προκάλεσε  θαυμασμό και δέος!

«Αν κάποιος αρρωστήσει βαριά σε ένα σπίτι, τότε αρρωσταίνει όλη η οικογένεια. Η εγγονή μου που είναι  5 χρόνων γνώρισε τον παππού της τυφλό. Ο άντρας μου όταν θέλει να δει αν ψηλώσανε τα εγγόνια του, τα χαϊδεύει, για να δει το ύψος τους.. Ο μεγάλος επειδή είναι 5η δημοτικού δεν πηγαίνει, και ο παππούς, του φωνάζει. « Έλα Γιάννη. Ο παππούς θέλει να σε χαϊδέψει και να σε δει με τα μάτια της καρδιάς»!

Την τελευταία φορά ζωγράφιζε η εγγονή μου κάτι για μένα. Της λέει ο παππούς: «Μπορείς να  ζωγραφίσεις και για μένα;»… Ξέρεις παππού; Θα σου κάνω κάτι με πλαστελίνη» ή τον συμβουλεύει: «Παππού μη κατέβεις αυτά τα σκαλιά γιατί είναι επικίνδυνα. Δώσε μου το χέρι σου». Φανταστείτε να κρατά τον παππού και να κατεβαίνουν τα σκαλιά οδηγούμενος από την 5χρονη….!

Αν δεν σου παρουσιαστεί το πρόβλημα δεν μπορείς να το καταλάβεις. Στην αρχή ξεχνούσα πράγματα. Άφηνα τον κουβά τού σφουγγαρίσματος στη μέση τού δωματίου και το έπαιρνα είδηση όταν γέμιζε το πάτωμα νερά… 

Το ζήτημα είναι ότι όταν βλέπεις κάποιον να κρατά ένα λευκό μπαστούνι, δεν τον ρωτάς: «Αλήθεια δε βλέπεις;» Ε, αλήθεια δε βλέπει. Ποιος άνθρωπος που βλέπει θα έπαιρνε για πλάκα ένα μπαστούνι… 

Έχει αντιμετωπίσει άσχημες συμπεριφορές. Μια φορά περνούσε από ένα στενό και είπε σε κάποιον άλλο που περνούσε παράλληλα. «Να περάσω γιατί δε βλέπω;» και του απάντησε αυτός. «Αφού είσαι στραβός  γιατί δε κάθεσαι σπίτι σου

 Έτυχε να περιμένει σε στάση λεωφορείου και μια μεγάλη γυναίκα του έπιασε το χέρι και του έβαλε μέσα δυο ευρώ. Ήλθε στο σπίτι σε άσχημη κατάσταση και με ρωτούσε. «Τι φοράω; Θυμίζω άνθρωπο που ζητά ελεημοσύνη;» 

Οι τυφλοί δεν είναι για να τους ελεείς. Απλά είναι τυφλοί. Έχουν αξιοπρέπεια και έχουν δικαίωμα να προχωρούν και να ζουν ελεύθεροι.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα το έχουν οι φροντιστές σε όλες τις αρρώστιες γιατί είναι αυτοί που βάζουν τα «θέλω» και τα «μπορώ» τους πίσω από την ασθένεια. Εγώ ήμουν πολύ ψύχραιμη. Θεωρώ ότι το να  αντιμετωπίζεις κατάματα ένα πρόβλημα είναι η μισή του λύση. Όταν συνέβη αυτό στον άντρα μου, κάθισε κυριολεκτικά στον καναπέ και άρχισε: «Φέρε μου νερό, δε βλέπω.. Φέρε μου παπούτσια, δεν βλέπω».. Τον άφησα μία -δύο μέρες, την τρίτη μέρα του είπα: «Άκουσε. Εσύ έφτασες 60 χρονών και δεν βλέπεις. Άλλοι γεννιούνται τυφλοί και βγάζουν πανεπιστήμια και εργάζονται. Αν δεν πας στο φούρνο λίγα μέτρα πιο κάτω από το σπίτι μας  να φέρεις ψωμί, δεν πρόκειται να φας ψωμί».

Αναγκάστηκε να πάει και δόξα τω θεώ σήμερα πάει με μεγάλη ευκολία.. Κατάφερα να τον κάνω δραστήριο γιατί έτσι ήταν όλη του τη ζωή και μάλιστα τον θαυμάζω γιατί μπορεί να πιάσει το κατσαβίδι και να κάνει δουλειά. Την περασμένη εβδομάδα διόρθωσε όλα τα μπαστούνια  που έχουμε για τις εκδηλώσεις μας και ήταν κατενθουσιασμένος.

Κάποτε, στα παγκάκια, στο λιμεναρχείο, καθόταν, έχοντας ανοιχτό το μπαστούνι του. Πέρασε ένας και του είπε: «Τι ωραίο καλάμι ψαρέματος! Ελαφρύ πρέπει να είναι!»  

 Η κοινωνία, δυστυχώς είναι πίσω. Αυτοί που έφτιαξαν τους δρόμους.. κανείς δεν σκέφτηκε τι φτιάχνει; Πάνω στον οδηγό των τυφλών που προχωράς στην παραλία έχουν βιδώσει τα μαρμάρινα παγκάκια.. Ο άνθρωπος πάει και πέφτει πάνω στα παγκάκια. Δεν υπάρχει φάρδος. Δεν είναι άυλος ο τυφλός. Είναι άνθρωπος που πρέπει να χωράει .

Έχουν ένα τηλεφωνικό θάλαμο στο σημείο που φεύγουν τα πλοία.. προχωράς, το μπαστούνι δεν πιάνει τον τηλεφωνικό θάλαμο και τρως τη μούρη σου.  Και αυτά είναι μόνο στην παραλία….

Στις τράπεζες πώς θα μπει ο τυφλός; Πώς θα πατήσει το μπουτόν;  Τα ΑΤΜ στην «alpha ban» , «eurobank»,  έχουν υποδοχές για τυφλούς αλλά δεν έχει μπει το πρόγραμμα. Οπότε το Σαββατοκύριακο αν χρειαστούν χρήματα δεν μπορούν να σηκώσουν και τις καθημερινές που θέλουν να μπουν στην τράπεζα, δεν μπορούν! Επειδή  ο τόπος είναι μικρός, όταν τους δουν οι υπάλληλοι πάνε και τους ανοίγουν.   Ε, δεν είναι λύση αυτή…

Δηλαδή,  ένα άτομο όταν δεν έχει φροντιστή, δεν μπορεί να ζήσει.

Σε κανένα πεζοδρόμιο δεν μπορεί να περπατήσει…στις γειτονιές με τίποτα.. Ακόμη και κάποιες χειρολαβές δεν ακολουθούν τα σκαλιά…

Ο Δήμος για να φτιάξει τέτοιες κατασκευές θα έπρεπε να έχει ένα τυφλό ως σύμβουλο.  Η κατάσταση είναι δραματική

 Ο κόσμος προσπαθεί να βοηθήσει, απλώς δεν ξέρουν πώς. Όταν φωνάξεις δίπλα του επειδή δε σε βλέπει, τρομάζει. Πρέπει να τον αγγίξεις και μετά να του μιλήσεις.  

Όταν δε βλέπεις, δεν ακούς κιόλας. Δεν προσανατολίζεσαι γιατί δεν έχεις οπτικό πεδίο. Αυτά τα δυο δουλεύουν ταυτόχρονα .

Εδώ, δεν έχουμε την ευχέρεια  να μάθει ο τυφλός να χρησιμοποιεί το μπαστούνι... Δεν υπάρχουν σεμινάρια για να βοηθηθεί και ο φροντιστής. ..

Ο άντρας μου έκανε να πάρει απόφαση ότι άρχισε να τυφλώνεται 8 χρόνια! Σήμερα έχει 100% τυφλότητα με σφραγίδα  του ΚΕΠΑ…

Αναπτύσσει άλλες αισθήσεις. Ο περίγυρός μας έχει συνηθίσει.

Τον έμαθα να ζητά. π.χ.  πρώτα όταν έμπαινε στο μίνι μπας κανένας δε σηκωνόταν.. Του ενός πονούσε το πόδι, ο άλλος ήταν κουρασμένος, και κανείς δεν ήταν πρόθυμος ενώ υπάρχουν θέσεις για ΑΜΕΑ.  Όταν ο άλλος δεν είναι ευγενικός πρέπει να του το επιβάλλεις.  Οπότε ζητούσα να σηκωθεί για να καθίσει ο άντρας μου. Στην αρχή καβγαδίζαμε. Τώρα όλοι ξέρουν. Όταν μπει στο μίνι μπας κάποιος θα σηκωθεί και θα του πει. «Περάστε. Εδώ είναι η θέση σας».

Τον έμαθα να διεκδικεί τα δικαιώματά του γιατί αυτά τον διευκολύνουν στη ζωή του.

 Έτυχε να πάμε σε γιατρό. Περιμέναμε τη σειρά μας. Μπαίνει μέσα βιαστική μια γυναίκα και του λέει: «Θα μου δώσεις τη σειρά σου γιατί εσύ, δεν βλέπεις που δε βλέπεις, οπότε δεν έχεις τι να κάνεις». Της απαντώ . «Αν μας το είχατε ζητήσει ευγενικά μπορεί να σας τη δίναμε. Τώρα θα μπείτε με τη σειρά σας»..

Δηλαδή πατάς πάνω στο πρόβλημα του άλλου για να προχωρήσειςΠόσο πληγώνεις αυτόν τον άνθρωπο που του λες ότι δε βλέπει! Το ξέρει ότι δεν βλέπει  αλλά ποιος σου είπε ότι ο χρόνος του , σου ανήκει;

Όταν έχεις το φως σου έχεις όλα τα καλά του θεού. Όταν αρχίσεις να χάνεις το φως σου χάνεις πολλά από τα κεκτημένα. Περιορίζεσαι .. αποφεύγεις τον κόσμο .. σού μιλάει και δεν τον βλέπεις  .. οι άνθρωποι που χάνουν το φως τους ντρέπονται για την αρρώστια τους, λες κι έχουν κάνει έγκλημα..»

ΔΕ ΝΟΜΙΖΕΤΕ επιτέλους ότι είναι καιρός να αναρωτηθούμε τι χρώμα να έχει το σκοτάδι;

ΠΩΣ αυτοί οι άνθρωποι κατόρθωσαν να φτάσουν τη ζωή τους στα μέτρα της ψυχής τους;

ΚΑΙ ΑΝ ΙΣΧΥΕΙ ότι « οι ανάγκες κάνουν τους ήρωες» δε θα πρέπει να δούμε με άλλα μάτια αυτούς τους ήρωες, έτσι ώστε, η κάθε μέρα τους- μέσα στη νύχτα τους – να τελειώνει με ένα χαμόγελο ηρεμίας;