Με  άρωμα Μικρασίας γέμισε το θέατρο Απόλλων την περασμένη Κυριακή στο θέατρο Απόλλων με αφορμή  τον φετινό εορτασμό της Ημέρας της Γυναίκας καθώς τόσο το τιμώμενο πρόσωπο, λουκουμοποιός Ντίνα Συκουτρή όσο και η κεντρική ομιλήτρια δημοσιογράφος και εκδότρια της εφημερίδας μας Λίτσα Χαραλάμπους είναι Μικρασιάτισες  ενώ η ορχήστρα άφησε έντονα ακούσματα από τραγούδια της Ιωνικής γης.

Με τη φράση «Ας μη μιλήσουμε για την ψυχή. Εγώ το σώμα γνωρίζω. Και νομίζω αυτό έχει γράψει και τα ποιήματα, αυτό προδίδει, αυτό έχει κάνει τους φόνους, αυτό αφοσιώνεται. Αυτό. Όλα τα κάνει το σώμα. Με λίγη βοήθεια αυτού που λέγεται νους…»  της ελληνίδας ποιήτριας Κικής Δημουλά – η οποία πρόσφατα έφυγε από κοντά μας –   καθόρισε εξ αρχής το στίγμα της ομιλίας της Λίτσας Χαραλάμπους.

«Σήμερα παγκόσμια ημέρα εορτασμού  της Γυναίκας αφιερώνουμε αυτή την ταπεινή ομιλία στις πολυβραβευμένες ελληνίδες γυναίκες (Κική Δημουλά – Άλκη Ζέη)  που ο θάνατός τους χαρακτηρίζεται εθνική απώλεια.» είπε χαρακτηριστικά.

Σε μια αναδρομή ως προς την θέση της Γυναίκας στην ανδροκρατούμενη κοινωνία στο διάβα των αιώνων,  η κ. Χαραλάμπους υπογράμμισε  ότι τα τελευταία χρόνια τα πράγματα έχουν μεταβληθεί και η θέση της γυναίκας έχει αλλάξει πάνω στην κοινωνική σκακιέρα, καθώς με δεδομένο ότι εργάζεται και είναι πλέον ανεξάρτητη οικονομικά δεν διστάζει να διεκδικήσει όλα όσα θέλει: «Οι γυναίκες στον Δυτικό κόσμο είναι αλήθεια έχουν κάνει τεράστιους βηματισμούς  σε όλους τους τομείς για την ισονομία, αλλά οι γυναίκες στον υπόλοιπο, βιώνουν πρωτόγονες καταστάσεις. Η πραγματικότητα θέλει 1 δις γυναίκες έναντι 450 εκ. ανδρών να ζουν στην απόλυτη φτώχεια» είπε χαρακτηριστικά.

Μνημονεύοντας επώνυμες και ανώνυμες γυναίκες – οι οποίες  αν και υπέστησαν τα πάνδεινα στις πατρίδες τους δεν το έβαλαν κάτω και υπό αντίξοες συνθήκες αγωνίστηκαν στην εδραίωση των δικαιωμάτων τους –  τόνισε ότι η 8η του Μάρτη αποτελεί καμπανάκι υπενθύμισης πως ο κόσμος αυτός παραμένει διαστρεβλωμένος  αλλά και παράδειγμα τού τι μπορεί να επιτύχει ο άνθρωπος που δεν καταθέτει  μοιρολατρικά τα όπλα του.

Αναφέρθηκε επίσης σε  σπουδαίες γυναίκες, οι οποίες δρώντας “μπροστά από την εποχή τους”, ξεχώρισαν, διέπρεψαν, κυριάρχησαν, εντυπωσίασαν, έγιναν αντικείμενο λατρείας,  αποθεώθηκαν και τελικά έγιναν σύμβολα.

Η Σιμόν Ντε Μποβουάρ, η  CocoChanel, η Μαρία Κιουρί, η Ίντιρα Γκάντι και η  Μητέρα Τερέζα, ήταν μοναχά μερικές από αυτές,  όπως είπε τονίζοντας  πως δεν έλειψαν και από την Χώρα μας οι γυναίκες που άφησαν βαθύ το αποτύπωμά τους τόσο στο πολιτικό όσο και στο πολιτιστικό γίγνεσθαι , όπως η Ειρήνη Παππά, Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, η Μαρία Κάλλας, η Κατίνα Παξινού, η Μελίνα Μερκούρη και φυσικά η γυναίκα που το  όνομά της έγινε σύμβολο αναφοράς γενναιότητας και πατριωτισμού και παράδειγμα προς μίμηση, ειδικά  στη σημερινή περίοδο  που η Ελλάδα αντιμετωπίζει  Τουρκικές προκλήσεις : «Μια γυναίκα με πρόσωπο  τσαλακωμένο από τις αντιξοότητες, με ένα κορμί ζαρωμένο από τα χρόνια και τη δύσκολη ζωή, αλλά με βλέμμα πεντακάθαρο και καρδιά αγνή. Την κυρά της Ρω, ή κατά κόσμον Δέσποινα Αχλαδιώτη, η οποία ύψωνε κάθε μέρα για 40 χρόνια την ελληνική σημαία μια ανάσα από τα τουρκικά παράλια ζώντας σε μια μικρή βραχονησίδα που ήταν το σπίτι της σε ένα μέρος άγονο, αφιλόξενο, που μόνο λίγο χορτάρι φύτρωνε στο χώμα» είπε συγκινημένη, καταχειροκροτούμενη από τους παρισταμένους.

ΣΥΡΟΣ 8-3-2020 Ο εορτασμός της Ημέρας της Γυναίκας στο θέατρο Απόλλων

Geplaatst door Logotypos.gr op Zondag 8 maart 2020

Από την αναφορά της δεν θα μπορούσε φυσικά να λείπει  το τιμώμενο πρόσωπο της βραδιάς: «Όταν με ενημέρωσε  ο Μπάμπης Κουλούρας για τη βράβευση της Ντίνας Συκουτρή- με δεδομένη την απόλυτη επιτυχία της στην ένταξη του συριανού λουκουμιού στον εθνικό κατάλογο άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς και γνωρίζοντας τον μοναχικό της αγώνα – του απάντησα χωρίς δεύτερη σκέψη «Μπράβο»!

Η Ντίνα μας έκανε  υπερήφανους ως νησί. Της αξίζει ο σημερινός έπαινος ως  γυναίκα, ως θυγατέρα, ως μητέρα, ως σύζυγος ως επαγγελματίας και ως Μικρασιάτισσα. Σήμερα μέσα από την βράβευση αυτή τιμάται και η Μικρασιατική καταγωγή μας. Η ικανότητα που είχαν οι πρόγονοί μας να υμνούν τη σοφία της επιμονής στο στόχο. Να έχουν ανήσυχο πνεύμα, να είναι αεικίνητοι και κυρίως πατριώτες. Και η Ντίνα ως πατριώτισσα  δεν έπαψε ποτέ να δηλώνει παρουσία στα δρώμενα της γενέτειρας. Ποτέ δεν έπαψε  να είναι μια αγωνίστρια της προόδου και των γραμμάτων» τόνισε.

Καταλήγοντας,  αφού διάβασε το ποίημα της Κικής Δημουλά: «Σημείο Αναγνωρίσεως»,  είπε ότι η Ελλάδα παραμένει η χειρότερη χώρα της Ε.Ε.  αφού αναδείχτηκε για ακόμη μία φορά τελευταία στα θέματα ισότητας φύλου, σημειώνοντας ότι σύμφωνα με στοιχεία  εκτιμάται ότι θα χρειαστούν άλλα 170 χρόνια μέχρι να υπάρξει οικονομική ισότητα ανάμεσα στους άνδρες και τις γυναίκες.

Η εξαιρετική αυτή πολυποίκιλη εκδήλωση  διοργανώθηκε με πρωτοστατούντα όπως κάθε χρόνο τον Πολιτιστικό Σύλλογο Άνω Σύρου, (με πρόεδρο τον Μπάμπη Κουλούρα) και τη συνδρομή του Λυκείου των Ελληνίδων Σύρου, του Συλλόγου Μικρασιατών Ερμούπολης, του Συλλόγου Γυναικών Σύρου, του Συλλόγου Γυναικών Ναυτικών Σύρου «Άγκυρα» και με την υποστήριξη του Δήμου Σύρου – Ερμούπολης.

Στο ίδιο μήκος  με αυτό της ομιλίας της κας Χαραλάμπους κυμάνθηκαν και οι τοποθετήσεις των εκπροσώπων των Συλλόγων:

«Την Ντίνα και την Λίτσα τις συνδέει η μικρασιάτικη καταγωγή τους, το πείσμα, η δημιουργικότητα και η δίψα της προσφοράς  προς την εκ γενετής πατρίδας τους. Ευτυχής συγκυρία  να συναντηθούν απόψε εδώ, στον εορτασμό μιας ιδιαίτερης ημέρας. Η μια για να αναπτύξει το νόημά της  με τον άψογο  δημοσιογραφικό της λόγο και η άλλη ακολουθώντας  το στρωμένο με λουκουμόσκονη  μοναχικό της δρόμο που ανεβάζει το τοπικό μας προϊόν στης κορυφή της άυλης Πολιτιστικής μας κληρονομιάς» Είπε η πρόεδρος του Λυκείου των Ελληνίδων Σύρου Χριστίνα Λιγοψυχάκη.

Από την πλευρά του το μέλος του δ.σ. του Συλλόγου Μικρασιατών Ερμούπολης Χρήστος Τσαούσογλου ανέφερε τη συγκινητική ιστορία της δωρεάς μιας εικόνας της κ. Συκουτρή στη Στέγη Μικρασιατικής Μνήμης όπου ένας φίλος Τούρκος του πατέρα της τέσσερα χρόνια μετά την Μικρασιατική καταστροφή επέστρεψε στη Σύρο την αγαπημένη του βάρκα όπου στα δίχτυα ψαρέματος είχε βάλει όλες τις εικόνες του πατρικού του σπιτιού. «Η Ντίνα εξακολουθεί  να χρησιμοποιεί στα χάλκινα καζάνια της την παραδοσιακή συνταγή που έφερε ο πατέρας της, ο κυρ Γιώργος, από τα μικρασιατικά παράλια, όταν ήρθε στη Σύρο διωγμένος και κατατρεγμένος από την φλεγόμενη Σμύρνη» κατέληξε.

«Η 8η Μαΐου είναι μια μέρα που πρέπει να μας θυμίζει  έναν συνεχή – καθημερινό αγώνα, που συνεχίζεται αδιάκοπος  σε όλη τη Υφήλιο για το προφανές και  το αυτονόητο.  Ότι δεν μπορούμε δηλαδή  να μιλάμε για ισότητα όταν το μισό της  δεν απολαμβάνει τον σεβασμό που του πρέπει».  είπε στον χαιρετισμό της μεταξύ άλλων η πρόεδρος  του Συλλόγου Γυναικών Σύρου Ειρήνη Μερεμέτη.

Και  η πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών Ναυτικών Σύρου «Άγκυρα»  Φραγκίσκα Μηλιού τόνισε «θα εστιάσω στις γυναίκες  που δεν ξέρουν τι πάει να πει φεμινισμός αλλά έχουν πάντα τον τρόπο να επιβάλλουν τη δική τους ηθική. Μιλώ για τις γυναίκες που αντί για καπνογόνα και ασπίδες  έχουν στα χέρια τους παραδοσιακά εδέσματα και φαγητά και μ’ ένα πλατύ χαμόγελο τονώνουν το ηθικό όλων εκείνων που έχουν επωμιστεί το βάρος της φύλαξης των συνόρων. Μιλώ για τις γυναίκες που κρατάνε ψηλά τις αξίες, τις αρχές μέσα απ’ αυτές τις δοκιμασίες που περνά ο τόπος μας τελευταία. Οι γυναίκες αυτές δεν κάνουν εκπτώσεις ούτε στην ανθρωπιά, ούτε στην αλληλεγγύη»

Το πέρας των ομιλιών ακολούθησε λιτή τελετή επιβράβευσης της κ. Ντίνας Συκουτρή – Ανδρειωμένου για την πολυσχιδή δράση της στο πολιτιστικό γίγνεσθαι του νησιού, με την ίδια – παραλαμβάνοντας την τιμητική διάκριση και μια ανθοδέσμη – εμφανώς συγκινημένη να δηλώνει: «Αυτοί οι καιροί δεν μας επιτρέπουν να βλέπουμε μόνον την όμορφη – ανέμελη πλευρά στολισμένη με λουλούδια. Αγωνιζόμαστε, σαν μάνες, σύζυγοι, σύντροφοι, αδελφές και κόρες, για το αύριο που δεν είναι πάντα δεδομένο… Θέλω να αναφέρω ότι η Ερμούπολη  και η Σύρα ήταν πάντα πρωτοπόρες. Θα αναφέρω ελάχιστα ονόματα γυναικών που σε δύσκολους καιρούς και με ελάχιστα μέσα φώτισαν το γυναικείο πρόσωπό της, Η Ζαχαρούλα Γεωργιάδου, η Πολυκρήτη Κουντούρη, η Φλώρα Ζαφειροπούλου, η Κατίνα Λορέντζου, η Γεωργία Πλουμιστού, η Ελευθερία και η Δέσποινα Δημητριάδου, η Ανδριανή Καρτάκη η Άννα Βενιέρη, η Φλώρα Μπαρμπέτα, η Ελένη Ξοχάκη, η Κατίνα Παπαδάμ, η Αθηνούλη Πισία, Η Λούλα Λοϊζου, η Βιργινία Κατσιμαντή, η Ελευθερία Ζαράνη, οι κυρίες του Φιλοπτώχου Ταμείου της Κοιμήσεως κ.α. Περιορίζομαι μόνο στις συριανές γιατί ακούστηκαν τα άλλα ονόματα. Ήταν αυτές που έκαναν την γυναίκα να ξεχωρίζει. Η κάθε μια στον τομέα της, κι όλες μαζί μέσα στην Κοινωνία. Θα αναφέρω μόνο μια γυναίκα από το παρελθόν. Σαν σήμερα, 8 Μαρτίου, η 415 μ.χ. μεγάλη φιλόσοφος και αστρονόμος Υπατία η Αλεξανδρινή δολοφονήθηκε υπερασπιζόμενη τα πιστεύω της και την επιστήμη της. Μια επιστήμη  που τα επιτεύγματά της ακόμη δεν έχουν ξεπεραστεί. Η αξιοπρέπεια της την έκανε να λάμπει μέχρι σήμερα και για πάντα».

Η κ. Συκουτρή επέλεξε να ολοκληρώσει τον χαιρετισμό της δανειζόμενη τα λόγια ενός άνδρα, του δικού μας Μάνου Ελευθερίου από το βιβλίο του «Τα όρια του μύθου» του 1978 και συγκεκριμένα από το ποίημα «Η Γυναίκα είναι πάντα Ουρανός».  «Θα ‘ταν γυναίκες κάποτε το άγριο νερό, συλλογίζεται, κι ο ουρανός θα ήταν η αγάπη του. Αλλιώς δεν εξηγούνται τόσα αστέρια» απήγγειλε, υπογραμμίζοντας ότι ο Μάνος σε αυτό του το ποίημα τοποθέτησε τις γυναίκες εκεί που δεν υπάρχουν σύνορα.

Αξίζει να αναφερθεί ότι καθοριστική ήταν η συμβολή του Μπάμπη Κουλούρα ως οικοδεσπότη, της Νικολέτας Ρούσσου  η οποία ανέγνωσε το βιογραφικό της τιμηθείσας, καθώς και της χορωδίας του Συλλόγου Μικρασιατών Ερμούπολης και μουσικού σχήματος από ντόπιους καλλιτέχνες αποτελούμενο από τους Νίκο Απέργη, Ευάγγελο Αραγιάννη,  Απόστολο Μάρη, Γεωργία Λίτσα, Άννα Ρολογά, Γιώργο Φρέρη, Μάκη Τσιώλη, Δημήτρη Μαραγκό, Γεωργία Γαβρίλογλου, Γιώργο Κουμούλα σε ένα πρόγραμμα με  σκοπούς και τραγούδια από την Μικρά Ασία ενώ η Ρένα Βέργου μαζί με τον Μπάμπη Κουλούρα «έκλεισαν» την βραδιά τραγουδώντας ένα τραγούδι για την γυναίκα.

Την εκδήλωσε τίμησαν με την παρουσία τους: Εκπρόσωποι της Ορθόδοξης και της Καθολικής Εκκλησίας,η αντιδήμαρχος Πολιτισμού Αλίκη Λεονταρίτη, ο αντιπεριφερειάρχης Συγκοινωνιών-Μεταφορών Κυκλάδων Μάρκος Δαδάος και εκπρόσωποι φορέων.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της ομιλίας της κας Χαραλάμπους:

ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ ΓΥΝΑΙΚΑΣ 8 ΜΑΡΤΙΟΥ 2020 ΘΕΑΤΡΟ ΑΠΟΛΛΩΝ

Αφανή χρυσά επιχρίσματα

Καλησπέρα σας

«Ας μη μιλήσουμε για την ψυχή. Εγώ το σώμα γνωρίζω. Και νομίζω αυτό έχει γράψει και τα ποιήματα, αυτό προδίδει, αυτό έχει κάνει τους φόνους, αυτό αφοσιώνεται. Αυτό. Όλα τα κάνει το σώμα. Με λίγη βοήθεια αυτού που λέγεται νους… Ξέρετε, έχω βρει κάτι που με ενθουσιάζει και θα το λέω παντού και πάντα. Μπορώ να πω ό,τι θέλω, όσο τολμηρό ή αποτυχημένο και αν είναι. Πάντα όμως θα λέω στο τέλος «δεν πειράζει, μισή ντροπή δική μου, μισή του θανάτου. Αυτή είναι η απαλλαγή και η αθώωσή μου», αυτό  είχε δηλώσει σε μια συνέντευξη της η Κική Δημουλά για τον θάνατο για τον οποίο  τελευταία μιλούσε πολύ. Την αναμέτρησή μαζί του αν και δεν παρέλειπε να αστειεύεται λέγοντας ότι αφού καπνίζει τόσο πολύ, τελικά μάλλον δεν τον φοβάται όσο νομίζει. Μιλούσε για τον θάνατο χορταστικά με ένα τσιγάρο στο χέρι, με μεγάλες λέξεις και φράσεις και εν τέλει έμοιαζε μάλλον να τον περιπαίζει, ομολογώντας ότι το μόνο που δεν έχει καταλάβει ως τώρα από τη ζωή είναι γιατί πεθαίνουμε… Η Κική Δημουλά, η γυναίκα που επί δεκαετίες έγραφε ποίηση, αυτή που θεωρείται η μεγαλύτερη σύγχρονη ποιήτρια και που  αγαπήθηκε από όλους σε απόλυτο βαθμό, εκείνη για την οποία είχαν πει ότι η ποίηση «ήταν σαν ένα κερί σε καταργημένο ξωκλήσι» έφυγε από κοντά μας πριν από 15 ημέρες . Μια Γυναίκα που όχι μόνο δόξασε την Ελλάδα και καθόρισε το τοπίο της ποίησης  αλλά που πάνω της είχε επενδύσει η  πατρίδα μας την προσδοκία –και λαχτάρα- για ένα ακόμα Νόμπελ Ποίησης. Σημειώστε ότι από τους 116 τιμηθέντες Νόμπελ Ποίησης- μεταξύ αυτών ο  Γ. ΣΕΦΈΡΗΣ  και ο ΟΔ. ΕΛΥΤΗΣ- μέχρι το 2019 μόνον οι 15 ήταν γυναίκες

Ωστόσο πριν από 9 μέρες χάσαμε μια ακόμη μεγάλη γυναικεία μορφή στο χώρο της λογοτεχνίας. Την πιο σημαντική Ελληνίδα συγγραφέα παιδικής και εφηβικής λογοτεχνίας Άλκη Ζέη. Μια γυναίκα διεθνώς αναγνωρισμένη, πολυβραβευμένη τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και προτείνονται επίσης για ανάγνωση και για μελέτη στα σχολεία του εξωτερικού. Τα σημερινά παιδιά έχουν πλέον την ευκαιρία να γνωρίσουν κείμενά της και μέσα στα σχολικά τους βιβλία,  είναι ανθολογημένα έργα της. Το Καπλάνι της βιτρίνας, το πρώτο της μυθιστόρημα, υπήρξε έργο – σταθμός για την ελληνική παιδική λογοτεχνία και θεωρείται πλέον ένα κλασικό έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας για παιδιά, με συνεχείς επανεκδόσεις από το 1963 που πρωτοκυκλοφόρησε στην Ελλάδα και πολλές μεταφράσεις και διακρίσεις στο εξωτερικό.. Δικό της έργο και «Ο ψεύτης παππούς». Η Άλκη Ζέη αποτελεί πρέσβειρα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας στο εξωτερικό.

Σήμερα παγκόσμια ημέρα εορτασμού  της Γυναίκας αφιερώνουμε αυτή την ταπεινή ομιλία στις πολυβραβευμένες αυτές Ελληνίδες γυναίκες που ο θάνατός τους χαρακτηρίζεται εθνική απώλεια.

Κυρίες και κύριοι

ΑΝ ΣΚΕΦΤΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ότι πέρασαν 216 χρόνια (χωρίς να υπολογίσουμε ότι το έναυσμα, είχε δοθεί αιώνες πριν, με τη Λυσιστράτη με τη Λυσιστράτη να είναι επικεφαλής μιας ιδιαίτερης φεμινιστικής απεργίας για να τελειώσει ο πόλεμος των ανδρών)  από τότε που έγινε η πρώτη γυναικεία απεργία  στην πόλη Ουόρτσεστερ το 1804 από τις εργάτριες που κατασκεύαζαν γάντια, για να φτάσουμε στην  απεργία των υφαντριών στο Ντόβερ, το 1828 που είχε 100%  επιτυχία, θα απογοητευτεί από τη θέση της γυναίκας σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Είναι αλήθεια ότι με το πέρασμα του χρόνου η εικόνα της γυναίκας έχει αλλάξει.  Παλαιότερα λόγω του ότι ήταν υποχρεωμένη να παραμένει στο σπίτι και να ασχολείται με την ανατροφή των παιδιών και με τις δουλειές  του σπιτιού οι προσωπικές της ανάγκες έμπαιναν σε δεύτερη μοίρα. Έτσι ο άντρας είχε τη μεγαλύτερη ισχύ από οικονομικής άποψης και όχι μόνο.

Τα τελευταία χρόνια  οι καταστάσεις  έχουν αλλάξει  και η θέση της γυναίκας έχει  φέρει ανατροπές  πάνω στην κοινωνική σκακιέρα.  Η γυναίκα πλέον εργάζεται, βγάζει τα δικά της χρήματα και δεν φοβάται να διεκδικήσει όλα όσα θέλει. Οι αλλαγές αυτές καταγράφονται καλύτερα στο θέμα του γάμου. Τα τελευταία χρόνια παντρεύονται σε όλο και μεγαλύτερη ηλικία και η οικογένεια μπαίνει σε δεύτερη μοίρα αφού δίνει προτεραιότητα στην επαγγελματική καταξίωση και την οικονομική ανεξαρτησία.

Όσον αφορά στον άντρα, κάποτε στέκεται αμήχανος μπροστά στον νέο προφίλ της ανεξάρτητης και δυναμικής γυναίκας.

Συχνά βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με την εικόνα που κυριαρχούσε στο παρελθόν όπου ήταν ο κυρίαρχος του παιχνιδιού.

Μιλάμε για λεπτές ισορροπίες  αφού συχνά οι σύζυγοι βρίσκονται σε ανταγωνιστική θέση.

Ένα ακόμη παράδειγμα αποτελεί το γεγονός ότι η γυναίκα αποφασίζει πολύ πιο εύκολα για το διαζύγιο σε σχέση με το παρελθόν.

Είναι πλέον οικονομικά ανεξάρτητη και δε διστάζει να ρισκάρει, παρά το κόστος.

Η σύγχρονη γυναίκα πρέπει να ανταποκριθεί σε πολλαπλούς ρόλους. Στο ρόλο της συζύγου, της μητέρας, της εργαζόμενης γυναίκας, της καλής νοικοκυράς. Στην προσπάθειά της να ανταποκριθεί σε όλα αυτά και να είναι «σωστή», συχνά πιέζεται, αγχώνεται, εξαντλείται.

Φυσικά καθοριστικό ρόλο σε κάθε περίπτωση διαδραματίζει και ο σύζυγος, ο οποίος θα πρέπει να τη βοηθά, να τη στηρίζει και να μην πάψει ποτέ να την κάνει να αισθάνεται ότι είναι σημαντική γι’ αυτόν.

Κυρίες και Κύριοι

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ στον Δυτικό κόσμο είναι αλήθεια έχουν κάνει τεράστιους βηματισμούς  σε όλους τους τομείς για την ισονομία, αλλά οι γυναίκες στον υπόλοιπο, βιώνουν πρωτόγονες καταστάσεις.

Η πραγματικότητα θέλει 1 δις γυναίκες έναντι 450 εκ. ανδρών να ζουν στην απόλυτη φτώχεια.

ΈΤΣΙ, η «Ημέρα της Γυναίκας» υπάρχει για να θυμίζει όχι μόνο τις ράφτρες στα κάτεργα της Νέας Υόρκης αλλά και την νεαρή κοπέλα από τη Μαυριτανία που  έγινε σκλάβα στα 5 της. Τη μέρα φρόντιζε τα ζώα. Τη νύχτα τη βίαζε ο αφέντης της.

ΜΑΣ ΘΥΜΙΖΕΙ τα 6.000 κορίτσια που υπόκεινται καθημερινά σε κλειτοριδοκτομή με βάναυσο τρόπο. Σύμφωνα με στοιχεία 100-140 εκατμ. γυναίκες παγκοσμίως έχουν υποστεί ακρωτηριασμό των γεννητικών τους οργάνων.  Μαμές – κλειτοριδοκτόμοι σε καλύβες χρησιμοποιούν ένα πέτρινο αιχμηρό αντικείμενο χωρίς χρήση αναισθητικών ή αντισηπτικών. Κάποια κορίτσια  χάνουν τη ζωή τους από το σοκ, την αιμορραγία και τις μολύνσεις .

Η 8 ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ  θυμίζει τα 13χρονα κοριτσάκια το ένα στην Αιθιοπία που βιάστηκε και υποχρεώθηκε να παντρευτεί τον βιαστή της, το άλλο στη Μπουρκίνα Φάσο που  εξαναγκάστηκε να παντρευτεί έναν 70χρονο άντρα ο οποίος είχε ήδη πέντε συζύγους αλλά και το 11χρονο κορίτσι της Παραγουάης που έμεινε έγκυος από τον σύντροφο της μητέρας του και οι Αρχές τής απαγόρευσαν να κάνει έκτρωση.

ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ένα μνημόσυνο στη Σάμπα Πακιστάν, που πυροβολήθηκε στο κεφάλι από τον ίδιο της τον πατέρα γιατί παντρεύτηκε τον άντρα που αγαπούσε. Την έβαλε σε μια σακούλα, την βύθισε στο ποτάμι και αφέθηκε ελεύθερος.

ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ  στην Ιαπωνία τις χιλιάδες «γυναίκες ανακούφισης» του πολέμου που χρησιμοποιήθηκαν ως σκλάβες για σεξ όπως και τις γυναίκες θύματα του εμπορίου λευκής σαρκός που συστηματικά εμπορεύονται, κακοποιούνται και εκμεταλλεύονται άνδρες σε μεγάλα «μαγαζιά» με ημερήσιες εισπράξεις πάνω από 20.000 ευρώ.

ΦΥΣΙΚΑ η 8 του Μάρτη, δεν είναι μια ημέρα για να θυμίζει μόνο δεινά και μάρτυρες. Αφήνει να φανούν χαραμάδες φωτός, σιωπηλές και ηχηρές  ηρωίδες του παρόντος.

ΌΠΩΣ ΕΚΕΙΝΕΣ που κουβαλούν  σε μπόγους τα μωρά τους δουλεύοντας στους ορυζώνες ή διασχίζοντας  ποτάμια και πέλαγα- πραγματικές χαρακιές στο σώμα του πλανήτη- πολεμώντας ως την στερνή πνοή τους να τα κρατήσουν ασφαλή. Που στέκονται καρτερικά για ώρες, σε μια ουρά ατέλειωτη, για μια χούφτα φασόλια.

Η 8 ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ φωτίζει και γυναίκες λαμπρές στην ασχήμια του κόσμου όπως την Αφγανή ΣακέναΓιακούμπι που της ανήκει το βραβείο ΓΟΥΑΪΖ  γιατί ίδρυσε το Ινστιτούτο Μάθησης του Αφγανιστάν παρέχοντας εκπαίδευση και ιατρική φροντίδα σε καταυλισμούς Αφγανών προσφύγων στο Πακιστάν βοηθώντας 12 εκατομμύρια ανθρώπους.

ΦΩΤΙΖΕΙ τα Κορίτσια Ρομά από τον Δενδροπόταμο Θεσσαλονίκης που διακρίθηκαν  σε πανελλήνιο διαγωνισμό ρομποτικής!

ΦΩΤΙΖΕΙ την  Πακιστανή έφηβη ΜαλάλαΓιουσαφζάι που αρνήθηκε να εγκαταλείψει το σχολείο. Πήρε βραβείο Νόμπελ Ειρήνης αλλά  φωτίζει και την πρώτη ΓΡΑΦΙΤΙ ΑΡΤΙΣΤ του Αφγανιστάν ΣαμσιάΧασανί που  γίνεται η φωνή των γυναικείων δικαιωμάτων στην Καμπούλ.

ΦΩΤΙΖΕΙ  ακόμη τις Κινέζες φεμινίστριες που στέλνουν χαιρετισμούς από τη φυλακή επειδή σχεδίαζαν καμπάνια ενάντια στην σεξουαλική παρενόχληση στα λεωφορεία.

ΥΠΑΡΧΕΙ και μας θυμίζει την Κύπρια εκπαιδευτικό Άντρια Ζαφειράκου  που κέρδισε το Παγκόσμιο Βραβείο Δασκάλου ως η καλύτερη Δασκάλα του κόσμου αλλά και τις μαθήτριες του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου Τυφλών Καλλιθέας, Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, Μαρία Κατοπόδη και Χριστίνα Λούκο που τιμήθηκαν  με το πρώτο βραβείο στον διεθνή διαγωνισμό ζωγραφικής χαρτών.

ΦΩΤΙΖΕΙ  τις δύο Ελληνίδες ερευνήτριες Φανή Κουκουλή η οποία  ερευνά τη σχιζοφρένεια και Άννα-Μαρία Παππά που ερευνά τα κύτταρα. Κέρδισαν δύο από τις 30 γαλλικές υποτροφίες L’OREAL-UNESCO.

Κυρίες και Κύριοι

Η 8 του ΜΆΡΤΗ  μνημονεύει  βέβαια και σπουδαίες γυναίκες, οι οποίες δρώντας “μπροστά από την εποχή τους”, ξεχώρισαν, διέπρεψαν, κυριάρχησαν, εντυπωσίασαν, έγιναν αντικείμενο λατρείας,  αποθεώθηκαν και αξίζει να θυμόμαστε.

Ορισμένες μόνο από αυτές ενδεικτικά αναφέρω τη γυναίκα σύμβολο του 20ου αιώνα, που τόλμησε μέσα από τη ζωή της να προκαλέσει την κοινωνία και μέσα από το έργο της να αλλάξει την ανθρώπινη σκέψη. Τη Σιμόν Ντε Μποβουάρ.

Την πρώτη και μοναδική πρωθυπουργό της Ινδίας που το όνομά της είναι ταυτισμένο με τη γυναικεία μαχητικότητα Ίντιρα Γκάντι

Την μοναδική από τον χώρο της μόδας που συμπεριλήφθηκε στη λίστα, του περιοδικού Time, με τις 100 πιο ισχυρές προσωπικότητες του 20ου αιώνα CocoChanel.

Ακόμη μια λαμπρή επιστήμονα που έμεινε στην ιστορία για τις καθοριστικές της ανακαλύψεις στην πορεία την ανθρωπότητας, την Μαρία Κιουρί αλλά και την  μοναχή που ταξίδεψε σε όλον τον κόσμο και για περισσότερα από 45 χρόνια, βοήθησε φτωχούς και αρρώστους, με αποτέλεσμα να αγιοποιηθεί .Την Μητέρα Τερέζα.

Για να αναφερθώ και στην πατρίδα μας ενδεικτικά να αναφέρω λίγα ονόματα  σημαντικών Ελληνίδων, που με το έργο και τη ζωή τους αποτέλεσαν -και συνεχίζουν να αποτελούν- εμβληματικές προσωπικότητες της Τέχνης, της Διανόησης και της Πολιτικής.

Ένα μεγάλο ταλέντο, που κέρδισε το 1969το Oscar για την ερμηνεία της στην ταινία «Ζ» του Κώστα Γαβρά,  Ειρήνη Παππά.

Την εμβληματική καθηγήτρια Βυζαντινής Ιστορίας με καταγωγή από τη Μικρά Ασία που θεωρείται μια από τις πιο σύγχρονες προσωπικότητες του ακαδημαϊκού και πνευματικού κόσμου αφού τα βιβλία της αποτελούν σημείο αναφοράς των μελετητών Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ,

Την Ελληνίδα υψίφωνο, που με τη χαρισματική φωνή και την καθηλωτική ερμηνεία της κατάφερε να αναδειχθεί στη μεγαλύτερη ντίβα της όπερας, Μαρία Κάλλας.

Ακόμη την Κατίνα Παξινού που έτυχε παγκόσμιας αναγνώρισης για την ερμηνεία της στο έργο «Για ποιον χτυπά η καμπάνα», όπου κέρδισε το 1944 το Oscar, αλλά και την  Υπουργό Πολιτισμού, βραβευμένη ηθοποιό, παγκόσμιας ακτινοβολίας μια άκρως γοητευτική γυναίκα τη Μελίνα Μερκούρη η οποία έζησε με πάθος, είπε «όχι» σε κάθε σύμβαση και άφησε το στίγμα της για πάντα.

Φυσικά θυμόμαστε και τη γυναίκα που το  όνομά της έγινε σύμβολο αναφοράς γενναιότητας και πατριωτισμού. Μια γυναίκα με πρόσωπο  τσαλακωμένο από τις αντιξοότητες, με ένα κορμί ζαρωμένο από τα χρόνια και τη δύσκολη ζωή, αλλά με βλέμμα πεντακάθαρο και καρδιά αγνή. Την κυρά της Ρω, ή κατά κόσμον Δέσποινα Αχλαδιώτη, η οποία ύψωνε κάθε μέρα για 40 χρόνια την ελληνική σημαία μια ανάσα από τα τουρκικά παράλια ζώντας σε μια μικρή βραχονησίδα που ήταν το σπίτι της σε ένα μέρος άγονο, αφιλόξενο, που μόνο λίγο χορτάρι φύτρωνε στο χώμα.

Η καθεμία από αυτές κατάφερε με την δική της ξεχωριστή προσωπικότητα να επηρεάσει τόσο τη νοοτροπία και τον τρόπο ζωής των κατοίκων της Ελλάδας αλλά και να αναδείξει σε υπέρτατο βαθμό την ελληνική κουλτούρα στις χώρες του εξωτερικού.

Για να έλθω εν συντομία και στα του οίκου μας.

Όταν με ενημέρωσε  ο Μπάμπης Κουλούρας για τη βράβευση της Ντίνας Συκουτρή- με δεδομένη την απόλυτη επιτυχία της στην ένταξη του συριανού λουκουμιού στον εθνικό κατάλογο άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς και γνωρίζοντας τον μοναχικό της αγώνα – του απάντησα χωρίς δεύτερη σκέψη «Μπράβο»!

Η Ντίνα μας έκανε  υπερήφανους ως νησί. Της αξίζει ο σημερινός έπαινος ως  γυναίκα, ως μητέρα, ως σύζυγος ως επαγγελματίας και ως Μικρασιάτισσα. Σήμερα μέσα από την βράβευση αυτή τιμάται και η Μικρασιατική καταγωγή μας.

Η ικανότητα που είχαν οι πρόγονοί μας να υμνούν τη σοφία της επιμονής στο στόχο. Να έχουν ανήσυχο πνεύμα, να είναι αεικίνητοι και κυρίως πατριώτες. Και η Ντίνα ως πατριώτισσα  δεν έπαψε ποτέ να δηλώνει παρουσία στα δρώμενα της γενέτειρας. Ποτέ δεν έπαψε  να είναι μια αγωνίστρια της προόδου και των γραμμάτων

Κυρίες και Κύριοι

ΠΑΡΟΛΑ ΑΥΤΆ η Ελλάδα  παραμένει η χειρότερη χώρα της Ε.Ε.  αφού αναδείχτηκε για ακόμη μία φορά τελευταία στα θέματα ισότητας φύλου.

Σύμφωνα με στοιχεία  εκτιμάται ότι θα χρειαστούν άλλα 170 χρόνια μέχρι να υπάρξει οικονομική ισότητα ανάμεσα στους άνδρες και τις γυναίκες.

Μπορεί να βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα, αλλά σε πολλές χώρες τα δικαιώματα των γυναικών συνεχίζουν να καταπατώνται.

Μισθολογικές ανισότητες, γυναικοκτονίες, υποχρεωτικοί γάμοι: Αυτά είναι μερικά από τα στοιχεία που συναντάμε στη ζωή των γυναικών ανά τον κόσμο σήμερα.

Μόνο 17 επικεφαλής κρατών το 2018 ήταν γυναίκες, σύμφωνα με το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ.

Οι γυναίκες κατέχουν το 18% των υπουργικών θέσεων σε όλον τον κόσμο και το 24% των βουλευτικών.

Η 8Η ΜΑΡΤΙΟΥ λοιπόν δεν είναι γιορτή αλλά υπενθύμιση. Είναι καμπανάκι πως ο κόσμος συνεχίζει να παραμένει διαστρεβλωμένος.

ΘΥΜΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΙΟΥΣ αγώνες που συνεχίζονται αδιάκοποι σε όλο τον πλανήτη, σε χώρους εργασίας και κοινοβούλια, σε άλιαστα υπόγεια και πίσω από τις κουρτίνες.

ΑΓΩΝΕΣ για  το αυτονόητο. Ότι δεν μπορούμε να μιλάμε για ανθρωπότητα όταν το ένα μισό της δεν χαίρει σεβασμού, όταν παντού στα κέντρα λήψης αποφάσεων σιωπηλά και πίσω από προσχήματα καταφανώς βρίσκεται ένα σκαλί χαμηλότερα από εκείνη του άλλου μισού μιας αλήθειας  οικοδομημένης  επί αιώνες από άντρες.

Η «ΗΜΕΡΑ της Γυναίκας» δεν είναι μόνο μια ακόμη επετειακή ημέρα, που προκαλεί ευχές  λουλούδια, δωράκια και αγκαλιές. Είναι και αγώνας ώσπου να πραγματοποιηθεί η αρχή της ίσης αμοιβής για ίσης αξίας εργασία.

ΏΣΠΟΥ η πολιτεία να αναγνωρίσει την προσφορά στα οικογενειακά βάρη ως εργασία άξια θεσμοθετημένης προστασίας. Ώσπου να υπάρξει  συνευθύνη και προσφορά μοιρασμένη ισότιμα, επάξια και ελεύθερα.

Ώσπου να πάψει να είναι ανδροπρεπής μαγκιά η σεξουαλική παρενόχληση και η σύγχρονη βιομηχανία σάρκας.

ΑΥΤΑ  ΕΡΧΕΤΑΙ να μας υπενθυμίσει η 8η Μαρτίου. Και μαζί με αυτά, πως πίσω από κλειστές πόρτες, ψεύτικα χαμόγελα και εικόνες ευτυχίας κάποιοι άντρες δίπλα μας, εξακολουθούν να εκλαμβάνουν την υπομονή ως δικαίωμά τους που οδηγεί στην ενδοοικογενειακή βία.

ΤΕΛΙΚΑ, μια τέτοια ημέρα οι γυναίκες δε γιορτάζουν μόνο τις κερδισμένες μάχες όταν εκατομμύρια ομόφυλές τους γίνονται θυσία  κοινωνικών «εθίμων», πωλούνται, ενοικιάζονται και αγοράζονται από δίκτυα πορνείας.

ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΔΥΝΑΜΗ για να τους αναγνωριστούν ελευθερία, ισότητα, αξίες και πάνω απ’ όλα,  ανθρώπινα δικαιώματα.

Θ α μου επιτρέψετε να κλείσω την ομιλία μου έτσι όπως την άρχισα. Με ένα ποίημα από την γυναίκα εκείνη που μας έμαθε πως ο έρωτας είναι γένους ανυπεράσπιστου, πως η ευτυχία δεν είναι ξεκάθαρη καιρική συνθήκη, πως νυχτώνει στη σωστή ώρα για τον καθένα και πως εκεί που τελειώνουμε εμείς, αρχίζει η θάλασσα.

Η Κική Δημουλά μπορεί να έβαλε οριστικά τελεία, μα οι λέξεις και οι εικόνες της δεν φθείρονται από το χρόνο

«Σημείο Αναγνωρίσεως».

«………
Όλοι σε λένε κατευθείαν άγαλμα,

εγώ σε προσφωνώ γυναίκα κατευθείαν.

Στολίζεις κάποιο πάρκο.

Από μακριά εξαπατάς.

Θαρρεί κανείς πως έχεις ελαφρά ανακαθήσει

να θυμηθείς ένα ωραίο όνειρο που είδες,

πως παίρνεις φόρα να το ζήσεις.

Από κοντά ξεκαθαρίζει το όνειρο:

δεμένα είναι πισθάγκωνα τα χέρια σου

μ’ ένα σκοινί μαρμάρινο

κι η στάση σου είναι η θέλησή σου

κάτι να σε βοηθήσει να ξεφύγεις

την αγωνία του αιχμαλώτου.

Έτσι σε παραγγείλανε στο γλύπτη:

αιχμάλωτη.

Δεν μπορείς

ούτε μια βροχή να ζυγίσεις στο χέρι σου,

ούτε μια ελαφριά μαργαρίτα.

Δεμένα είναι τα χέρια σου.

Και δεν είν’ το μάρμαρο μόνο ο Άργος.

Αν κάτι πήγαινε ν’ αλλάξει

στην πορεία των μαρμάρων,

αν άρχιζαν τ’ αγάλματα αγώνες

για ελευθερίες και ισότητες,

όπως οι δούλοι,

οι νεκροί

και το αίσθημά μας,

εσύ θα πορευόσουνα

μες στην κοσμογονία των μαρμάρων

με δεμένα πάλι τα χέρια, αιχμάλωτη.

Όλοι σε λένε κατευθείαν άγαλμα,

εγώ σε λέω γυναίκα αμέσως.

 Όχι γιατί γυναίκα σε παρέδωσε

στο μάρμαρο ο γλύπτης

κι υπόσχονται οι γοφοί σου

ευγονία αγαλμάτων,

καλή σοδειά ακινησίας.

Για τα δεμένα χέρια σου, που έχεις

όσους πολλούς αιώνες σε γνωρίζω,

σε λέω γυναίκα.

Σε λέω γυναίκα

γιατ’ είσ’ αιχμάλωτη.»

 

Σας ευχαριστώ