ΘΑ μπορούσε να βραβευτεί την ημέρα της Γυναίκας! Αλλά ποτέ δεν είναι αργά…

ΤΩΡΑ που τα φώτα της δημοσιότητας χαμήλωσαν και η χρυσόσκονη της επικαιρότητας ξεθώριασε, ήλθε η ώρα να πούμε αλήθειες.

ΤΕΤΟΙΕΣ που ίσως ποτέ μέχρι τώρα δεν είπαμε. Γιατί η δασκάλα του σχολείου των Αρκιών Μαρία Τσιαλέρα κατάφερε μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια να κάνει γνωστή τη ζωή των 35 κατοίκων.

ΈΝΑ νησί με ερειπωμένο σχολείο όπου ο μοναδικός μαθητής ζώντας μέσα στη μούχλα και την υγρασία φοράει συνέχεια το μπουφάν του τουρτουρίζοντας ενώ η ίδια «δέχεται» σοβάδες στο κρεβάτι της που πέφτουν από την οροφή(!).

 ΈΝΑ νησί χωρίς γιατρό, χωρίς καταστήματα, με κατοίκους κτηνοτρόφους των οποίων τα παιδιά είναι καταδικασμένα να μείνουν με γνώσεις του δημοτικού.

Η ιστορία της γενναίας Μαρίας της οποίας τον μοναχικό -γεμάτο πρωτογονισμό-  δρόμο,  ελάχιστοι δάσκαλοι ακολουθούν, μας γυρίζει 200 χρόνια πίσω.

Η σπάνια αυτή γυναίκα με αφοπλιστική ειλικρίνεια δηλώνει ότι με απόλυτη συνείδηση επέλεξε να υπηρετήσει μόνιμα στους Αρκιούς έχοντας στο βιογραφικό της 17 χρόνια υπηρεσίας σε ακριτικά νησιά.(!)

ΜΕ παρρησία στον δίκαιο και άνισο αγώνα της ενάντια στο κράτος- θεριό αντιτάσσει την αξία και τα ιδανικά της.

ΒΑΖΕΙ μπροστά την ιδιωτική πρωτοβουλία γιατί «με το κράτος χαΐρι δεν βλέπεις» δημιουργώντας μια Επιτροπή Ακριτικών Νησίδων από όλων των επαγγελμάτων ανθρώπους και  με οικονομική ευχέρεια, αποσκοπώντας  όλοι μαζί να φέρουν μια οικογένεια πολύτεκνη να κατοικήσει στους Αρκιούς δίνοντας κίνητρα για να μην κλείσει το σχολείο.

ΠΑΡΑΠΟΝΕΙΤΑΙ για την κραυγαλέα ολιγωρία κράτους και πολιτικών που καταχρώνται ιδιωτικές πρωτοβουλίες και «κλέβουν» τις ιδέες ως δικές τους.

ΘΕΩΡΕΙ ότι η Ακαδημία Αθηνών που την βράβευσε «έπραξε το αυτονόητο» σχολιάζοντας ότι υπάρχει «μεγάλος φθόνος στο συνάφι των εκπαιδευτικών»

Η συνομιλία μας ήταν χειμαρρώδης. Ακόμη στα αυτιά μου αντηχεί η έκκλησή της για γιατρό και η προσπάθειά της μαζί με τους κατοίκους να εξοπλίσουν το ιατρείο γι’ αυτό και στην ιστοσελίδα του σχολείου γράφει:

«Η προσπάθεια δεν θα σταματήσει ποτέμέχρι να σταματήσει η αδικία, η άνιση μεταχείριση και η απίστευτη εγκατάλειψη που βιώνουν… από τότε που θυμούνται τον εαυτό τους, όλοι αυτοί οι τιμημένοι Ακρίτες του Αρχιπελάγους»

 

ΜΕ μοναδική ευφράδεια μου είπε:

«Είμαι μόνιμη εκπαιδευτικός στο νομό Δωδεκανήσου. Χτίσαμε ένα σπιτάκι  στους Λειψούς εκεί όπου υπηρέτησα 4 χρόνια στο δημοτικό σχολείο. Το 2017 έκανα αίτηση απόσπασης. Στην αίτηση είχα 20 επιλογές και διάλεξα την πρώτη που είναι το σχολείο των Αρκιών. Πάντα το ονειρευόμουν. Το είχα ανακοινώσει στο σύζυγο. Ότι εγώ επιτέλους θα υπηρετήσω εκεί. Με στήριξε πάρα πολύ αλλά στη διάρκεια της πρώτης χρονιάς έπαθε κατάθλιψη γιατί μπορεί και ένα μήνα να μην επέστρεφα στους Λειψούς και ήταν πολύ μόνος..

Δεν έχω πάει ούτε για ένα καφέ στις γειτόνισσες που είναι έξω από το σχολείο και το έχουν παράπονο αλλά δουλεύω συνεχώς όλες τις ώρες για το σχολείο και το νησί που το νοιώθω δικό μου. Από την αρχή μιλούσα σε πρώτο πληθυντικό. «Το νησάκι μας», «το σχολείο μας» γιατί μέχρι πρότινος υπήρχε μια κακοδαιμονία σχετικά με την εγκατάλειψη της σχολικής μονάδας και τους συναδέλφους που ερχόντουσαν  εδώ και έλεγαν ότι είναι πολύ δύσκολα.

Για να το καταφέρω άδειασα το μυαλό μου από κάθε σκέψη σχετικά με φόβο μήπως πάθω κάτι που δεν υπάρχει γιατρός.  Είπα στον εαυτό μου αφού τα καταφέρνουν οι 35 κάτοικοι των Αρκιών θα τα καταφέρω κι εγώ

Περνάνε πολύ δύσκολα οι 7 μήνες αλλά από τον Απρίλιο μέχρι τέλη Νοεμβρίου είναι πολύ ωραία με τους τουρίστες, με τον σκαφάτο τουρισμό, τις μουσικές, τα ταβερνάκια.

Εκμεταλλεύτηκα αυτή την  κατάσταση και έκανα διδακτική σύσκεψη σε κότερο.  Κάναμε φοβερή δουλειά  με τον μαθητή μου. Επί δυόμιση ώρες έδειξα τις μηχανές, τις κρύπτες του κότερου, πώς αποθηκεύουν το νερό, πώς ανοίγουν τα πανιά, κάναμε τιμόνι κλπ…. είχαμε πολλές δράσεις με διαρκή έκθεση φωτογραφίας.

Πέρασε από το σχολείο μας όλη η Ευρώπη. Είχαμε τετράδιο εντυπώσεων από Βέλγιο, Ιταλία, Γαλλία, Ελβετία Αγγλία, Ισλανδία. Ιρλανδία, Αυστραλία…. μιλάμε τους βάλαμε τα γυαλιά. 

Τους καλοδεχόμαστε με κεράσματα και έχουμε πολύ καλούς φίλους που μας υποσχέθηκαν ότι θα έλθουν και φέτος. 

Παλεύω εδώ και 8 μήνες να τοποθετηθεί ένα μόνιμος γιατρός στο νησί. Αυτό είναι το Α και το Ω. Αυτοί οι άνθρωποι – όσοι έχουν απομείνει- δε θυμούνται από την  κατοχή  και μετά να έχει έλθει ποτέ ένας γιατρός εδώ στο νησί.  Είναι στο έλεος του Θεού. Είναι τραγικό.  Έχω ερευνήσει πολύ την υπόθεση και τα πάντα οδηγούν στο δήμο Πάτμου.

Για την ερείπωση του σχολείου έχει συγκεκριμένα στοιχεία: Υπήρχε πάνω από δυο χρόνια από την Περιφέρεια Ν. Αιγαίου εγκεκριμένο κονδύλι 15.000 ευρώ, όμως ο δήμαρχος κωλυσιεργούσε..  ήλθε το Ιούνιο του 2018 με έναν πολιτικό μηχανικό κατέγραψαν τα πάντα και δεν έγιναν οι εργασίες  με αποτέλεσμα  να επιστρέψει το έργο στην Περιφέρεια. Τώρα λένε ότι θα υπογραφεί  αλλά ήδη φτάσαμε στο χειρότερο σημείο. Είμαστε με το μικρό Χρήστο μέσα στην υγρασία. Το αγοράκι μου δεν έχει βγάλει το μπουφάν του από το πρωί μέχρι το μεσημέρι που σχολά.

Έχουν μουχλιάσει οι τοίχοι και πριν 10 μέρες έπεσε και ένα τεράστιο κομμάτι  από την οροφή στο δωμάτιο του εκπαιδευτικού (είμαι στο ίδιο κτήριο με το σχολείο) πάνω στο κρεβάτι μου…. Με έπιασαν τα κλάματα…

Η ιδέα να μείνει εδώ μια πολύτεκνη οικογένεια  για να μη κλείσει το σχολείο είναι ιδέα της Επιτροπής Ακριτικών Νησίδων που αποτελείται από την ίδια,  από εκπαιδευτικούς, ομογενείς του εξωτερικού, καπετάνιους , αστροφυσικους κλπ. .

Υπάρχει ένα πιλοτικό πρόγραμμα με σκοπό να τριπλασιαστεί ο πληθυσμός.. Λυπάμαι που το λέω αλλά όποιος χρησιμοποιεί την ιδέα μας ως δική του δεν είναι αλήθεια.  Επειδή παραβρέθηκαν πολιτικοί στον αγιασμό που κάναμε, ακούστηκε ότι έγινε για πρώτη φορά αγιασμός στο σχολείο ενώ δεν είναι αλήθεια. Πάντα κάνουμε αγιασμό…

Μάλιστα ο Έπαρχος Περιφερειακής Ενότητας Καλύμνου όταν ήλθε το Λύκειο Ελληνίδων Σύρου στους Αρκιούς, το παρουσίασε  ότι εκείνοι το έφεραν . Παρουσιάζονται σαν δημιουργοί των ιδεών.  Εμείς δεν ασχολούμαστε με το κράτος. Από την κατοχή και μετά δεν έχει δώσει σημασία σ’ αυτό το νησί. Όταν βρούμε την οικογένεια βασιζόμαστε στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Για να συνεχιστεί το εκπαιδευτικό έργο εμείς θα δώσουμε κίνητρα. Πληρωμένο ενοίκιο, πληρωμένη ΔΕΗ, διατροφή, συν 500- 600 ευρώ στο χέρι. Βασιζόμαστε σε επιχειρηματίες, βιομηχάνους, Έλληνες που ζουν στο εξωτερικό με ισχυρά οικονομικά μέσα μακριά από το κράτος».

Για τη βράβευσή της θα πει:  «Το βραβείο που πήρα από την Ακαδημία Αθηνών ήταν κατόπιν έρευνας του εκπαιδευτικού μου έργου. Υπηρετούσα επί 17 χρόνια στα Ακριτικά νησιά και η αφορμή ήταν επειδή ζήτησα να τοποθετηθώ στους Αρκιούς μόνιμα. Αυτό δεν έχει γίνει ποτέ στα χρονικά του σχολείου.

Στην αρχή δεν ήθελα την βράβευση. Θεωρούσα αυτονόητο ο εκπαιδευτικός να τοποθετηθεί και στην εσχατιά της Ελλάδας. Δεν το ήθελα, γιατί υπάρχει και ο μεγάλος φθόνος στο σινάφι των εκπαιδευτικών. Οι συνάδελφοι όταν έμαθαν ότι δήλωσα τους Αρκιούς , με λυπόντουσαν. Μετά, όταν διαδίδετο ότι εδώ γίνεται πολύ καλή δουλειά, άρχισαν να απομακρύνονται. Από πέρυσι που έφτιαξα το προφίλ τού σχολείου δεν έβαλαν ούτε μια καρδούλα, ούτε ένα λάικ για τις αναρτήσεις με τις  παρελάσεις… και μετά την βράβευσή μου, έχασα και τους υπόλοιπους που μου είχαν απομείνει.

Στα δάκτυλα του ενός χεριού είναι οι φίλοι   μου.. Ακόμη και μια ιστοσελίδα πολύ γνωστή που είναι όργανο  των Αναπληρωτών Εκπαιδευτικών δημοσιεύοντας τη βράβευση έγραφε ότι δασκάλα αναπληρώτρια που υπηρέτησε στους Αρκιούς βραβεύτηκε και έβαλαν φωτογραφία της προηγούμενης αναπληρώτριας συναδέλφου.

Εγώ όταν πήρα το βραβείο και με ρώτησαν σχετικά, είπα ότι παίρνω το βραβείο για όλους τους συναδέλφους που υπηρέτησαν στα Δωδεκάνησα και δίνουν τη ψυχή τους σ’ αυτόν τον αγώνα.

Να ξέρετε ότι έχουμε πάρα πολλούς φίλους από τη Σύρο. Μας έχουν στηρίξει πολύ.  Είμαστε μια αγκαλιά όλοι..

Γιατί επέλεξες να ζήσεις στους Αρκιούς; Τη ρωτώ: «Γιατί βγαίνει από μέσα μου. Γιατί το θέλω. Γιατί αισθάνομαι υπέροχα» μου απάντησε αποστομωτικά και με παρέπεμψε σε γυναίκα – σύμβολο που επάξια κερδίζει το σεβασμό μας και μια τιμητική θέση στην ιστορική μας μνήμη εν έτει 2019 και σε μια Ελλάδα που μας γυρίζει αιώνες πίσω!