Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί.
Πλάτων

ΔΕΝ είναι πολλοί, αλλά δηλώνουν παρουσία. Ξέρετε.. Μιλώ για εκείνους τους χαρισματικούς ανθρώπους που θα μπουν σ’ ένα χώρο, άγνωστοι μεταξύ αγνώστων και θα φύγουν από εκεί με φίλους και κόσμο έτοιμο να πει τα καλύτερα γι’ αυτούς.

ΕΝΝΟΩ ανθρώπους σαν την Άντζυ Νομικού. Που καταφέρνει με το χαμόγελο και την «καλημέρα» να κερδίσει τους πάντες έχοντας μια αγκαλιά για όλους.

ΤΟ ΞΑΝΑΖΗΣΑ στα παρασκήνια του Θεάτρου Απόλλων μετά το πέρας της θεατρικής παράστασης «Εκτός Ύλης ή ο μονόλογος ενός καθ’ ομολογία παράλογου» του Κώστα Λεϊμονή που ερμήνευσε ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης.

Η ΆΝΤΖΥ ΜΑΣ, είχε αναλάβει την προώθηση του θεατρικού αυτού έργου (για να λέμε την αλήθεια άκουσα να λένε ότι «είναι η ψυχή της παράστασης») το οποίο «σάρωσε» τον περασμένο χειμώνα στην Αθήνα. Το μετέφερε στη δική μας θεατρική σκηνή με την βοήθεια του Χρήστου Πανοηλία και σκοπό- εκτός από την πνευματική ανάταση – μέρος των εσόδων να διατεθούν για τη στήριξη του κληροδοτήματος Δον Ιωάννη Στεφάνου.

ΜΕ εμφανή τα σημάδια της κόπωσης, δίπλα στους συνεργάτες της, με μειλίχιο βλέμμα, πλατύ χαμόγελο και εκπέμπουσα καλοσύνη είχε ένα φιλί για όλους και ένα καλό λόγο.

ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΦΟΡΑ μου θύμισε, πόσο πολύτιμη είναι ως άνθρωπος και ως συμπατριώτισσα αφού ανήκει στους ευγενείς εκείνους χαρακτήρες που έχουν τρόπο ζωής τον προσανατολισμό τους στο αποτέλεσμα, αθόρυβα και με αποστάσεις από ανούσιες κοινωνικές εμφανίσεις.

Η ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΗ ΆΝΤΖΥ λοιπόν της ανιδιοτελούς προσφοράς, μας έφερε αντιμέτωπους με ένα έργο τόσο επίκαιρο όσο ποτέ όχι μόνο για τις εκρηκτικές του αλήθειες περί πολιτικής αλλά και τις αντίστοιχες πικρές μικρές ή μεγάλες αλήθειες του καθενός από μας μέσα από το δικό του προσωπικό «σύμπαν»

ΔΕΝ θα σταθώ στην εξαιρετική ερμηνεία του Γεράσιμου Σκιαδαρέση, άλλωστε γι’ αυτήν έγραψαν ειδικοί και με βαρύτητα κριτικής, θα αναφέρω όμως την ευρηματικότητα, της με συριανές ρίζες σκηνοθέτιδας του έργου Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, η οποία με έξυπνα τεχνάσματα μας έκανε ως θεατές, μέρος της παράστασης. Θα υπογραμμίσω κυρίως την διαχρονική «αξία» των τεκταινομένων στην πολιτική σκηνή του τόπου.

ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ κανείς, βλέποντας το ξέσπασμα ειλικρίνειας για όσα ως πολιτικός ο ίδιος ο πρωταγωνιστής και οι όμοιοί του έπραξαν βουτηγμένοι στη διαφθορά, να μην ανατρέξει στον απλοϊκό Μαυρογιαλούρο και την κινηματογραφική ταινία «Υπάρχει και Φιλότιμο»

ΜΕ άλλο ύφος γραφής, αυτό των Αλέκου Σακελλάριου – Χρήστου Γιαννακόπουλου, και άλλη ερμηνεία, αυτήν του Λάμπρου Κωνσταντάρα ο οποίος κατάφερε να κάνει τον Μαυρογιαλούρο μέρος της πολιτικής ορολογίας στην Ελλάδα, αλλά με τόση ομοιότητα επί της ουσίας.

ΣΑΝ ΝΑ ΜΗ ΠΕΡΑΣΑΝ 52 ΧΡΟΝΙΑ από τότε που ο υπουργός «Εθνικής Ανασυγκροτήσεως και Περιθάλψεως», (Ανδρέας Μαυρογιαλούρος ) ανίδεος για την κατ’ επανάληψη υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος και υπερτιμολόγηση δημόσιων έργων από κομματικούς παράγοντες, ανίδεος για τις κάκιστες και πρωτόγονες υποδομές και τα προβλήματα του λαού, αποφασίζει από αξιοπρέπεια να παραιτηθεί μόλις τα αντιλαμβάνεται.

ΣΗΜΕΡΑ ο πολυβραβευμένος συγγραφέας Κώστας Λεϊμονής – τον οποίο χειροκροτήσαμε από καρδιάς στη σκηνή του θεάτρου Απόλλων- παρ’ όλο το νεαρό της ηλικίας του, με το «Εκτός Ύλης» απαθανάτισε εύστοχα σαν ένας εμπνευσμένος φωτογράφος με ένα «κλικ- μονόλογο» όλη την αγανάκτηση που οφείλει να εκφράσει ένας διεφθαρμένος πολιτικός σε κάποια στιγμή ειλικρινούς απολογισμού της ζωής του με αποτέλεσμα να παραιτηθεί.

ΘΛΙΒΕΡΗ Η ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΥΡΟΓΙΑΛΟΥΡΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΕΧΟΥΣΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Διότι οι συγγραφείς τότε κατέγραφαν τη διαφθορά και τον πλουτισμό των ολίγων εις βάρος των πολλών αφήνοντας τους υπουργούς «αλώβητους». Στους καιρούς μας, τίποτα δεν έχει μείνει όρθιο.

ΠΡΩΤΑ οι κατέχοντες καίριες θέσεις και μετά τα παπαγαλάκια τους εν χορδοίς και οργάνοις υπεξαιρούν δημόσιο χρήμα και ζουν στην εξαχρείωση. Κοινό σημείο αναφοράς και στις δυο περιπτώσεις ο λαός. Και τότε και τώρα και πάντα έχει ό,τι του αξίζει. Ο απλός- βατός λόγος των Σακελάριου- Γιαννακόπουλου και ο φιλοσοφικός- κοφτερός, του Λεϊμονή «κραυγάζουν» για αυτοκριτική.

ΤΟ ΕΙΧΕ ΠΕΙ ο Ισοκράτης: «Το της πόλεως όλης ήθος, ομοιούται τοις άρχουσιν».- «Το ήθος όλης της πολιτείας είναι το ίδιο με αυτό αυτών που την κυβερνούν».

Η ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση σε κάθε επίπεδο, τοπικό και πανελλήνιο, ανήκει σε όλους. Σε άλλους λιγότερο, σε άλλους περισσότερο. Άπαντες όμως έχουμε υποχρέωση λογοδοσίας απέναντι στους εαυτούς μας και τις επόμενες γενεές. Η οικονομική κρίση που έχει ισοπεδώσει, έννοιες, ιδανικά, φιλίες, οικογένεια, αλληλεγγύη, δοκιμάζει και τις αξίες.

ΚΙ όπως ο πολιτικός που αφυπνίζεται, ταρακουνιέται και συναισθηματικά τσαλακωμένος έρχεται αντιμέτωπος με τα πολλά που κέρδισε και τα περισσότερα που έχασε κατηγορώντας τον εαυτό του και τους συναδέλφους του τόσο για την χρεοκοπία του τόπου, όσο και για την εξαπάτηση του λαού , έτσι και ο λαός πρέπει να «ξυπνήσει». Να συνειδητοποιήσει ότι έχει μερίδιο ευθύνης για την κατάντια αυτή.

ΠΡΑΓΜΑΤΙ ο θεατής εισπράττει αλήθειες που πονάνε, αλήθειες οι οποίες προκαλούν πλείστα όσα ερωτηματικά και διαπιστώσεις που σοκάρουν. Το θλιβερό είναι ότι το έργο παρακολούθησαν και «ντόπιοι» πολιτικοί – πολιτικάντηδες οι οποίοι σχολίαζαν με τέτοιο τρόπο λες και δεν γνώριζαν τίποτα «για το φόνο» ενώ ο τόπος βοά.

ΣΚΟΠΟΣ του θεατρικού αυτού έργου είναι να εμπεδώσει ο κάθε θεατής ότι ο ίδιος αποτελεί την κινητήριο δύναμη για να αποκτήσουν οι πολιτικοί εξουσίες.

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ, ευτυχώς που γράφονται και αποδίδονται θαυμάσια τέτοιοι προβληματισμοί γιατί η αφύπνιση χρειάζεται γροθιά στο στομάχι. Και μια τέτοια είναι το «Εκτός ύλης»