Δηλώνει παιδί έξι ετών. Και  έχει απόλυτο δίκιο. Αυτό ακριβώς είναι. Ένα  μικρό στην ψυχή «παιδί» που χαίρεται να διδάσκει και να ψυχαγωγεί τα άλλα παιδιά που της εμπιστεύονται οι γονείς.

Ο λόγος για την εκπαιδευτικό Λίτσα Παππά, της οποίας η ενασχόληση με πολιτιστικά – εκπαιδευτικά δρώμενα, το τελευταίο διάστημα είναι ιδιαίτερα έντονη.  Συνεργάζεται με το Λύκειο Ελληνίδων Σύρου, επιθυμία της είναι να παίξει μουσική σε καφετέριες, ενώ χαίρεται να μετέχει αλλά και να διοργανώνει η ίδια δράσεις που απευθύνονται κυρίως σε παιδιά, όλων των ηλικιών. Δεν κρύβει, λοιπόν, ότι  απόλαυσε αφάνταστα την πρόσφατη  συναυλία του Φοίβου Δεληβοριά  με τα παιδικά τραγούδια στο θέατρο «Απόλλων».

Το γιατί την έλκουν τα παραμύθια και το πώς αποφάσισε να ασχοληθεί με αυτά, μας το εξηγεί η ίδια στη συνέντευξη που παραχώρησε στο «Λ» : «Γενικά, μ’ αρέσει η Λογοτεχνία πάρα πολύ, αλλά και η ενασχόληση με τους λαϊκούς μύθους της Ελλάδας, και όχι μόνο.  Θέλω να ανακαλύψουμε την ομορφιά των λαϊκών μέσων και παραμυθιών  απ’ όλο τον κόσμο, ψάχνοντας τα κοινά σημεία. Αυτό το συνδέω  με τη Λογοτεχνία γιατί οι συγγραφείς,  έχοντας ως παρακαταθήκη και κληρονομιά τους μύθους, έγραψαν τους δικούς τους μύθους από κει και πέρα. Θέλω, λοιπόν, αυτή τη μαγεία του λόγου, που ένα παρακλάδι είναι η αφήγηση, να γίνει πιο οικεία και στα παιδιά».

Όπως λέει, αυτό το εφαρμόζει στα σχολεία που υπηρετεί, υπογραμμίζοντας ότι στη βούλησή της για ένα μεγαλύτερο «άνοιγμα» βρήκε συμπαραστάτη της το Λύκειο Ελληνίδων, το οποίο της διαθέτει την αίθουσα του για την αφήγηση παραμυθιών.

Το γεγονός ότι τα μαθήματα που κάνει δεν είναι υποχρεωτικά αποπνέουν μια οικειότητα στο παιδί, το οποίο αφενός συμμετέχει πιο εύκολα  και αφετέρου αφομοιώνει καλύτερα τις αφηγήσεις: «Θέλω να συμμετέχουν τα παιδιά διαβάζοντας κι εκείνα αποσπάσματα που τους αρέσουν, πάντα βέβαια με γνώμονα ένα θεματικό αντικείμενο. Αλλά και πηγαίνοντας τα ίδια στη μυθοπλασία  σιγά-σιγά».

Αν και μέχρι στιγμής δεν έχει ασχοληθεί με τη συγγραφή κάποιου παραμυθιού, δεν κρύβει  ότι θα ήθελε να το επιχειρήσει κάποια στιγμή: «Όταν φτάσω στα 80, ίσως το κάνω», λέει χαμογελώντας, και συνεχίζει διευκρινίζοντας ότι το αντικείμενο που θα της κέντριζε  την φαντασία για να ξεκινήσει κάτι τέτοιο είναι η έννοια της αποδοχής της διαφορετικότητας. «Είναι κάτι που πραγματικά θέλω να δουλέψουμε, και σαν κοινωνία αυτό» τονίζει, σημειώνοντας  ότι – δια μέσου των παραμυθιών -μπορεί να πει κανείς πολλές αλήθειες.

Καταλήγοντας, η κα Παππά υπογραμμίζει ότι οι τέχνες και η αγάπη μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους, κάνοντας σαφές ότι η ενασχόληση της με αυτά θα είναι  διαχρονική και αδιάλειπτη.