Mία από τις πλέον κεντρικές οδούς, αυτή του Γεωργίου Σουρή (από τον ΟΤΕ έως την Περιφέρεια) έχει το μαύρο της (κυριολεκτικά, όχι μεταφορικά) το χάλι, με τη μαυρίλα από τα τηγανέλαια να έχει μεταμορφώσει τις λευκές πλάκες σε μαύρες.

Μια εικόνα οικτρή, την οποία ο Γεώργιος Σουρής σίγουρα θα διακωμωδούσε με την καυστική πένα του, βλέποντας την αλλαγή χρώματος στην πλακόστρωτη οδό: «Κανένα χρώμα δεν της ταιριάζει/ και τώρ᾿ ακόμα βαφὲς αλλάζει».

Αλλά για ποιον θα τα έλεγε και ποιος θα τα άκουγε, όταν στην Ερμούπολη η κώφωση των πολλών αποτελεί τον κανόνα και όχι την εξαίρεση;