Με βαφτίσια ξεκίνησε η φετινή αναγνωστική χρονιά για την Λέσχη Ανάγνωσης Ερμούπολης, καθώς στην πρώτη συνάντηση παλαιών και νέων μελών στην αίθουσα της Παιδικής Βιβλιοθήκης Ερμούπολης, την Παρασκευή 27 Σεπτεμβρίου, αποφασίστηκε ομόφωνα να δοθεί σε αυτήν το όνομα του Συριανού ποιητή, συγγραφέα και στιχουργού Μάνου Ελευθερίου.

Εξάλλου και η πρώτη αυτή  συνάντηση, της 14ης κατά σειρά αναγνωστικής περιόδου, ήταν  αφιερωμένη στον μεγάλο Συριανό, τον «δικό μας Μάνο» με τα μέλη της Λέσχης να συνομολογούν ότι η ανάγνωση των βιβλίων του καθίσταται δύσκολη υπόθεση, αφενός λόγω  των πολλαπλών μηνυμάτων που εμπεριέχουν  και αφετέρου γιατί η πραγματικότητα και η φαντασία συγχέεται σε τέτοιο βαθμό ώστε ο αναγνώστης δεν είναι σε θέση να ξεχωρίσει το ρεαλιστικό από το προϊόν μυθοπλασίας. Μάλιστα οι απόψεις τους συνέκλιναν και στο ότι σε αυτά αντικατοπτρίζεται ένα κομμάτι του ίδιου του Μάνου, καθώς και στο ότι το ποιητικό και στιχουργικό του έργο παρασάγγας διαφέρει από το συγγραφικό.

Για την 14χρονη διαδρομή της Λέσχης Ανάγνωσης Ερμούπολης  μιλά στο «Λ» ο  συντονιστής της Παναγιώτης Λίτσας, τονίζοντας πως το μόνο βέβαιο είναι πως όσο υπάρχουν άνθρωποι στην πόλη και το νησί που τους αρέσει το διάβασμα και το βιβλίο, η Λέσχη Ανάγνωσης θα συνεχίζει απρόσκοπτα τη δημιουργική της πορεία.

«Είμαστε σε λειτουργία από το 2007 και χωρίς να έχουμε σταματήσει καθόλου συνεχίζουμε με αμείωτο ενδιαφέρον» λέει χαρακτηριστικά και προσθέτει: « Παρά την επέλαση των υπολογιστών και των τάμπλετ διατηρείται ένας σταθερός αριθμός μελών. Γράφονται κάθε φορά 17 έως 20 άτομα, αλλά σταθερά έρχονται σε κάθε συνάντηση 14 έως 15 άτομα σίγουρα. Είναι ένας καλός αριθμός αυτός. Μεγαλύτερος δυσκολεύει στο να γίνει μια καλή συζήτηση».

Τον ρωτάμε με ποιο τρόπο γίνεται η επιλογή των βιβλίων πάνω στο οποία συζητούν  στις συναντήσεις τους: «Έχουμε καθιερώσει τα τελευταία χρόνια, ένα ή δύο μέλη να κάνουν μια έρευνα στα βιβλία που έχουν στη βιβλιοθήκη της ή σε κάποια άλλα που κυκλοφορούν, και αυτά εισηγούνται πριν φτάσουμε στη συνάντηση ο καθένας από δύο βιβλία. Στη συνέχεια, έχοντας υπ’ όψη τι προτείνουν αυτά τα μέλη, τα ‘χουν ψάξει κι οι υπόλοιποι βλέποντας κριτικές και βλέποντας η ιστορία πως είναι, επιλέγουν επιτόπου» απαντά, υπογραμμίζοντας ότι από τις πολύ νεαρές ηλικίες δεν υπάρχει ενδιαφέρον συμμετοχής στην Λέσχη Ανάγνωσης.

Συνεχίζοντας κάνει γνωστό ότι στους στόχους που έχουν θέσει για την φετινή χρονιά είναι να οργανώσουν κάποιες τιμητικές εκδηλώσεις για τον Μάνο Ελευθερίου: «Ξεκινάμε συμβολικά τη φετινή χρονιά αναφερόμενοι στον Μάνο Ελευθερίου. Τώρα, αν στη συνέχεια κάνουμε κάτι άλλο αυτό θα το συζητήσουμε όλοι μαζί και θα αποφασίσουμε τι άλλο μπορούμε να κάνουμε για το Μάνο. Όμως κάποιες δραστηριότητες επετειακά και ειδικότερα στον μήνα των γενεθλίων ή στον μήνα που πέθανε, τον Ιούλιο, μπορούμε κάτι να κάνουμε. Ο στόχος μας είναι να συνεχίσουμε με ενδιαφέρον να διαβάζουμε βιβλία και να συζητάμε για αυτά».

Η Λέσχη Ανάγνωση Ερμούπολης δεν διαθέτει δικό της χώρο. Τι περισσότερες φορές τα μέλη της συναντώνται στον φιλόξενο χώρο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης, ενίοτε της Παιδικής, και άλλες σε καφέ της πόλης. Ωστόσο, όπως τονίζει ο κ. Λίτσας, απαντώντας σε σχετικό ερώτημα, δεν υπάρχει ως σκέψη η εκ μέρους τους πρόθεση να ζητήσουν την παραχώρηση κάποιου χώρου που θα χρησιμεύσει ως μόνιμη στέγη, από τον Δήμο: «Όχι, δεν έχουμε σκεφτεί κάτι τέτοιο και δεν νομίζω ότι θα βοηθούσε κάτι ιδιαίτερα αυτό» απαντά, και διευκρινίζει τους λόγους: «Το βλέπουμε όλο αυτό παρεϊστικα. Μας αρέσει να καθίσουμε είτε στην Βιβλιοθήκη, είτε στο καφέ και πίνοντας τον καφέ να συζητάμε χωρίς να είναι κάτι το επίσημο που γίνεται τυπικά».

Εκτιμά μάλιστα ότι το μεγαλύτερο επίτευγμα της Λέσχης Ανάγνωσης της Σύρου  είναι ότι παραμένει ενεργή για τόσα  χρόνια, όταν άλλες Λέσχες που ξεκίνησαν την ίδια περίοδο με αυτήν – το 2006-07 –  σύντομα σταμάτησαν  και διέκοψαν τις δραστηριότητές τους, υπογραμμίζοντας ότι  δύο-τρία μέλη  παραμένουν στη Λέσχη από την ίδρυσή της.

Στο σημείο αυτό εκφράζει την αισιοδοξία του ότι το βιβλίο τελικά θα νικήσει την Τεχνολογία: «Αυτό φαίνεται μέχρι τώρα. Αντιστέκεται. Θα επιβιώσει. Υπάρχουν οι εραστές του βιβλίου, όχι απλώς της ιστορίας» λέει χαρακτηριστικά, εξηγώντας τους λόγους που το καθιστούν μοναδικό σε αντίθεση με την ψυχρή οθόνη ενός υπολογιστή: « Η ομορφιά του έγκειται στο να το ανοίγεις και μα μυρίζεις το άρωμα του χαρτιού. Αυτό δεν το έχει το τάμπλετ ή όποια άλλη οθόνη. Ικανοποιεί όλες σχεδόν τις αισθήσεις , αν εξαιρέσουμε τη γεύση. Την όραση, την ακοή, την αφή με το γύρισμα των φύλλων, την όσφρηση. Δηλαδή το βιβλίο ικανοποιεί αυτές τις τέσσερις αισθήσεις που δεν μπορεί η οποιαδήποτε οθόνη. Παλιότερα μου άρεσε η ιεροτελεστία, όταν τα βιβλία κυκλοφορούσαν με τις σελίδες ενωμένες, να παίρνω τον χαρτοκόπτη και να τις ανοίγω.  Στην βιβλιοθήκη μου διατηρώ κάποια βιβλία που μου είχε δώσει ο παππούς μου. Δεν ξέρω που τα είχε βρει. Ήταν κλασικά εικονογραφημένα τα οποία είχε καθίσει και τα είχε δέσει ο ίδιος δε τόμο. Μού είχε δώσει επίσης ένα ακόμη, τα «ποιήματα του Σουρή» που είχαν εκδοθεί το 1883».

Στο ερώτημα τέλος κατά πόσον  θεωρεί ότι μια αντικατάσταση μελλοντικά  των σχολικών  βιβλίων με την ηλεκτρονική τους έκδοση θα αλλάξει τον τρόπο σκέψης των παιδιών, κάνει σαφές ότι κάτι τέτοιο θα ήταν  υπερβολή: «Γιατί τα παιδιά έτσι κι αλλιώς σήμερα στη ζωή τους χρησιμοποιούν οθόνες, τάμπλετ ή κινητά. Το να τους βάλουμε και το βιβλίο του σχολείου να το διαβάζουν ηλεκτρονικά δεν το θεωρώ ορθό. Μπορεί να επικαλούνται λόγους οικονομίας, όμως δεν θα πρέπει να ξεχνάμε και τις ανάγκες του παιδιού και το πόσο θα το βοηθούσε πραγματικά ή όχι».