ΤΟΥΣ ΕΙΔΑΜΕ να πέφτουν στη θάλασσα εν μέσω χειμώνα και φρικάραμε.

ΆΛΛΟΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΝ να τα βάλουν ολομόναχοι με το κατεστημένο όπως ο Ποπολάρος με τους βαρόνους: «Αστον παιδί μου. Είναι θεόμουρλος».

-ΑΥΤΟΣ Ο ΠΙΝΑΚΑΣ τι παριστάνει;
– Πού να ξέρω; Πώς να μπω στο μυαλό του Νταλί;

-ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ο Καζαντζάκης δεν ήξερε ότι όταν «τα βάλει» με την εκκλησία θα τον αφορίσουν;

-ΓΙΑΤΙ, ΜΗΠΩΣ ο μαρκήσιος ντε Σαντ με τον αχαλίνωτο πόθο, ήταν «στα καλά του»;

-ΞΕΧΑΣΕΣ ΤΗΝ ΤΡΕΛΑ του Γεωργίου Βιζυηνού στο «Αι συνέπειαι της παλιάς ιστορίας», όπου η νεαρή πρωταγωνίστρια φτάνει στην τρέλα λόγω ερωτικής απογοήτευσης ή τον Καμπούρογλου στο «Ο τρελός της Αθήνας», που ο ήρωας παλαβώνει γιατί τον «πρόδωσε» η αγαπημένη του;

-ΜΗ ΤΥΧΟΝ ήταν φυσιολογικός ο Βαν Γκογκ, που αγκαλιάζεται σφιχτά με τη δημιουργία σε ένα σκηνικό κακοποίησης, θανάτου και αυτοκαταστροφής ή ξεχνάμε τη τρέλα της δημιουργίας του Νίτσε («να λέει κανείς τη σοφία του με τρόπο που να ηχεί σαν τρέλα!») και την χωρίς φθόγγους κραυγή του Αρτώ;

-ΗΤΑΝ «σοβαροί» οι λεγόμενοι σήμερα ήρωες της επανάστασης του 1821 που ξεσηκώθηκαν για τη λευτεριά του Γένους;

-ΜΗ μου πεις ότι ο Καβάφης ήταν σε «νορμάλ» κατάσταση όταν έγραφε:
Το γήρασμα του σώματος και της μορφής μου
είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι.
Δεν έχω εγκαρτέρησι καμιά.
Εις σε προστρέχω Τέχνη της Ποιήσεως,
που κάπως ξέρεις από φάρμακα•
νάρκης του άλγους δοκιμές, εν Φαντασία και Λόγω.
Είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι…
Τα φάρμακα σου φέρε Τέχνη της Ποιήσεως,
που κάμνουνε – για λίγο – να μη νοιώθεται η πληγή.

ΜΕ ΑΥΤΗ τη «λογική» και ο Ιβάνοβιτς Ποπρίτσιν που είναι ένας δημοσιοϋπαλληλάκος κι έχει γύρω του κομπιναδόρους, νεόπλουτους, φαντασμένους (πρωτόοοτυπο!) τους οποίους μοναχικά οικτίρει, σημαίνει πως πάσχει από μονομανία που εκδηλωνόταν αργά λόγω της χρόνιας κατάθλιψής του;

-ΑΠΟ ΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΟΥΣ ο κόσμος γεμάτος. Μια ματιά αρκεί για να δεις μάτια βουτηγμένα στη δυστυχία και συμπεριφορές ιδιαίτερες.

-ΆΡΑ Ο ΠΟΠΡΙΤΣΙΝ δεν είναι τρελός. Απλά βρίσκεται σ’ ένα άλλο επίπεδο ελεύθερης αντίληψης του κόσμου; Και γι’ αυτό ευθύνεται ο Νικολάι Γκόγκολ που τον βάζει να γράψει και ημερολόγιο.

-ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΦΟΡΑ του Ποπρίτσιν – ο οποίος εργάζεται σε μια θέση που μισεί, που κάνει θελήματα για τον διευθυντή, που διορθώνει πένες, που ασφυκτιά περιχαρακωμένος, και που επιπλέον έχει ερωτευθεί την κόρη του διευθυντή του η οποία τον κοροϊδεύει όπως άλλωστε και όλοι γύρω του- με πολλούς ανθρώπους κυκλικά μας;

ΑΠΛΑ, είναι ένας τρελός φτωχός. Η διαφοροποίησή του με ένα τρελό κοινωνικού κύρους είναι, κατά τον πολυγραφότατο Μιχαήλ Μητσάκη, ότι ο υψηλά ιστάμενος απασχολεί περισσότερο την κοινωνία «…ο έμπορος πρότερον, ιδιοκτήτης καταστήματος, εκ των πλέον μάλιστα νοημόνων και ευπορούντων…»

ΌΠΩΣ συμβαίνει ανά τους αιώνες, όταν ο τρελός αντιδρά με διαφορετικό τρόπο στην κοινωνία, η κοινωνία επίσης αντιδρά με τρόπο διαφορετικό απέναντί του. Δηλαδή είναι αμοιβαίες οι διαφοροποιημένες συμπεριφορές. Τον καθρέπτη όπως τον βλέπεις, σε κοιτά.

ΙΔΟΥ οι ωραίοι τρελοί! Με τρέλα δημιουργίας που κάνει θαύματα!

ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΩ την χαρακτηριστική περίπτωση του Αίαντα στην τραγωδία του Σοφοκλή, όπου η παλαβομάρα πάει σύννεφο» «… Κι αυτός που πριν ένα καιρό/ τον έστειλες σωστό θεριό/ μες στου πολέμου τις αντάρες / τώρα στη μοναξιά του νου του βόσκει / σπαράζοντας των φίλων την καρδιά…»

ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΕΙ Η ΛΑΪΚΗ ΠΑΡΟΙΜΙΑ; «Οι τρελοί είναι αυτοί που αλλάζουν τον κόσμο» Δηλαδή όπου «τρελός» υποδηλώνεται το παράτολμο.

ΆΡΑΓΕ, αν θέλεις να ζεις έντονα, να ερωτεύεσαι, να γίνεσαι αποδεκτός από την κοινωνία, να έχεις φίλους, να διεκδικείς το δίκαιο σ’ ένα κόσμο άδικο, καταλήγεις τρελός; Πρέπει να ζήσεις μέσα στη κόλαση της μοναξιάς για να απελευθερωθείς αν η κοινωνία δε σε άφησε να απολαύσεις σωματικά και ψυχικά αγαθά ;

ΣΚΕΨΕΙΣ.. ΛΟΓΙΑ, περίεργοι συνειρμοί, και μια διάχυτη κατάθλιψη με εμμονές ενοχής, αναξιότητας, πεσιμισμού και πικρού γέλιου ήταν διάχυτα στο κοινό του θεάτρου Απόλλων πριν λίγες μέρες με τον μονόλογο του Γκόγκολ στο έργο «Το ημερολόγιο ενός τρελού».

ΓΙΑΤΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ότι αυτή η παράσταση έμοιαζε με συνεδρία στο κρεβάτι του ψυχαναλυτή.

ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ παρέλαυνε ένας κοινωνικά αποκλεισμένος, αλλά σταδιακά επικίνδυνος, και εν τέλει στιγματισμένος τρελός. Εκεί όπου μπορείς να ακούσεις κάθε λογής σκέψη και μέσα από τη μοναξιά της παράνοιας να βρεις σκόρπια κοινά σημεία, να δώσεις ένα άλλοθι στον άνθρωπο που παρακολουθείς και στο τέλος να πεις ότι μέσα σ αυτόν τον περίπλοκο νου κατοικεί το ακαταλόγιστο. Όμως κατοικεί;

ΣΙΓΟΥΡΑ είναι μια γενναία απόφαση για τον Δημήτρη Γιώτη η επιλογή του ημερολογίου ενός τρελού, από τα αγαπημένα ηθοποιών και κοινού.

ΔΙΟΛΟΥ ΤΥΧΑΙΟ ότι το δύσκολο κοινό της Σύρου ανταποκρίθηκε σε σχέση με άλλες θεατρικές – εξ Αθηνών – παραστάσεις όπου οι ηθοποιοί έπαιξαν μπροστά σε 50 ανθρώπους, μιας και το θέατρο Απόλλων γίνεται διέξοδο για πολλούς καλλιτέχνες οι οποίοι περιοδεύουν ανά την Ελλάδα χαρίζοντας την ποιότητα του επαγγελματία του είδους.

ΚΡΙΜΑ, που έλαμψαν δια της απουσίας τους ερασιτέχνες ηθοποιοί!

ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ ΤΟΥ ΓΚΟΓΚΟΛ, που είναι πιο επίκαιρο από ποτέ, ερμήνευσαν ηθοποιοί όπως οι: Δημήτρης Χορν, Κώστας Καράς, Πέτρος Φυσούν, Θύμιος Καρακατσάνης, Βασίλης Μαυρομάτης, Στάθης Ψάλτης ο καθένας με τη δική του ερμηνεία. Για τον τελευταίο θεωρώ ότι απέδειξε το αστείρευτο ταλέντο του μιας και ως ηθοποιό κωμικών ταινιών αδυνατούσα να τον παρακολουθήσω.

ΩΣΤΟΣΟ ένας επαναπροσδιορισμός με φρέσκια ματιά ήταν η απόδοση του ήρωα από τον Δημήτρη Γιώτη ο οποίος έδωσε μία και μοναδική παράσταση εδώ, ενώ παίζεται επί τρία χρόνια σε διάφορα μέρη και έπεται συνέχεια.

ΕΝΑΜΙΣΗ ΧΡΟΝΟ δούλευε ο ηθοποιός τον ρόλο αυτό επιτυγχάνοντας με άνεση να περάσει τα μηνύματα του «τρελού». Απέδωσε με ποιότητα τον αβάσταχτο πόνο ενός δυστυχισμένου που χάνει τα λογικά του και θυσιάζεται στο βωμό μιας τρομακτικής μοναξιάς.

ΜΙΑ ΩΡΑ ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ, ήταν αρκετή για να αποκαλυφθεί η συναρπαστική πορεία προς την τρέλα. Πορεία με απίστευτη δύναμη έτσι όπως ακριβώς την έζησε ο συγγραφέας, που από την παράνοια έφτασε στο θάνατο, στην ίδια ηλικία του ήρωά του Ποπρίτσιν.

ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ της εφηβείας μου ήταν- το έχω ξαναγράψει- η δημοτική μας βιβλιοθήκη. Ανάμεσα στα βιβλία των Ρώσων κλασικών, κάπου στην πρώτη Λυκείου μετά τους Αδελφούς Καραμαζώφ, διάβασα το μικρό αυτό διήγημα το οποίο με είχε επηρεάσει για τον προσδιορισμό ταυτότητας, καταγωγής, χρημάτων, εργασίας και έρωτα . Ήταν πικρό, δραματικό με σάτιρα για τα τεκταινόμενα της εποχής του. Αλλά μήπως η εποχή του, απέχει από τη δική μας;

ΌΠΩΣ ΕΚΕΙΝΟΣ που είχε πλείστα όσα κωμικοτραγικά σημεία απομακρυνόμενος από τον τόπο και το χρόνο για να παρατηρήσει τον κόσμο μέσα από έναν τραγέλαφο, έτσι και πολλοί από εμάς με τα σημερινά δρώμενα μιλάμε για μία κωμωδία του βίου μας.

ΕΝ ΟΛΙΓΟΙΣ αυτός ο ήρωας πνιγμένος από τις σκέψεις του δεν αποτελεί ούτε επί των ημερών μας, ξεχωριστή περίπτωση.

ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ από όλους μας. Γιατί αν αφήσουμε ελεύθερα τα «θέλω» μας είναι βέβαιο ότι θα διαπιστώσουμε πως ζούμε με την ασάλευτη διαχρονία του «πρέπει» των εποχών. Διαφορετικά, «ξεφεύγουμε».

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ θα μπορούσε, να είναι στη θέση του. Εξαρτάται από τον βαθμό της τρέλας. Μη φτάσει στο σημείο να λένε: «Μην τον ακούτε, είναι τρελός». Γιατί υπάρχουν και οι… άλλοι που καιροφυλακτούν να περάσουν το μήνυμα να μην αξιοποιείται ο λόγος του.

ΤΡΕΛΑ, ΛΟΙΠΟΝ, δημιουργική, με μέτρο.

ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΝΙΡΒΑΝΑ ο οποίος στο διήγημά του «Ένας τρελός» υποστηρίζει ότι οι…. γνωστικοί έχουν την ανάγκη της τρέλας σου «δια να αισθανθούν την υπεροχήν της αρτιότητάς των»..