ΕΝΩ οι διαδικασίες για την ολοκλήρωση μεταβίβασης του Νεωρίου από τον Όμιλο Ταβουλάρη στην ΟΝΕΧ του Πάνου Ξενοκώστα βρίσκονται σε εξέλιξη, διάχυτη είναι η εντύπωση πως το ναυπηγείο δέχεται μια πολεμική, είτε υπόγεια είτε υπέργεια, από κύκλους οι οποίοι εξ αρχής δεν έβλεπαν με καλό μάτι τη συνέχιση της λειτουργίας του.

ΑΝ και είναι πλέον γεγονός και πέραν πάσης αμφισβήτησης ότι, στις 5 Νοεμβρίου 2019, καταληκτική ημερομηνία ολοκλήρωσης των διαδικασιών μεταβίβασης, τα πάντα θα έχουν τελειώσει και το Νεώριο θα γυρίσει σελίδα, προσδοκώντας σε κάτι καλύτερο από εκείνο που υπήρχε, οι… τρικλοποδιές ούτε έλειψαν ούτε πρόκειται να λείψουν.

ΜΙΑ από τις τελευταίες ήταν η καταγγελία στις 15 Μαΐου 2019 στο Λιμεναρχείο Σύρου για εκτεταμένη ρύπανση στο λιμάνι, με αποτέλεσμα ο λιμενάρχης Γιάννης Βαμβακούσης να προβεί στις προβλεπόμενες εκ του νόμου ενέργειες, διαβιβάζοντας όλη τη σχετική αλληλογραφία στον Εισαγγελέα Πρωτοδικών.

ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ, η Διεύθυνση Υγείας της Περιφέρειας, σε συνεργασία με το Λιμεναρχείο, διενέργησε δειγματοληψία από τον θαλάσσιο χώρο του λιμανιού και την έστειλε στο Χημείο του Κράτους και συγκεκριμένα στη Χημική Υπηρεσία της Ρόδου για έλεγχο, ώστε να τεκμηριωθεί απόλυτα αν όντως υπήρξε ή όχι ρύπανση ιδιαιτέρως επιβαρυντική για το περιβάλλον.

ΜΑΘΑΜΕ, λοιπόν, ότι η Χημική Υπηρεσία της Ρόδου απάντησε και η απάντηση ήταν πως τα ύδατα ήταν εξαιρετικής ποιότητας. Μάλιστα, εξαιρετικής. Ούτε καλής ούτε πολύ καλής. Εξαιρετικής!

ΑΥΤΟ σημαίνει πως το ναυπηγείο, με τον τρόπο που λειτουργεί σήμερα δεν αποτελεί κίνδυνο για το περιβάλλον του νησιού και δεν συντρέχει λόγος να γίνει… πάρκινγκ για να προστατευτεί η υγεία μας.

ΟΤΑΝ σε άλλες ευρωπαϊκές (και όχι μόνο) χώρες τα ναυπηγεία γίνονται τουριστικά αξιοθέατα, με τους ντόπιους να τα προβάλλουν ως ένα αναπόσπαστο κομμάτι της κληρονομιάς τους, εδώ υπάρχουν κάποιοι που τα θεωρούν πληγή για τον τόπο και προσπαθούν να τα εξαφανίσουν, προκειμένου να μας προφυλάξουν από τις επιπτώσεις της λειτουργίας τους.

ΜΙΑ μερίδα αυτών εξακολουθεί να τάσσεται υπέρμαχος της τουριστικής βιομηχανίας και εξακολουθεί να υπεραμύνεται της εκδοχής «δεν νοείται τουρισμός και ναυπηγείο», οπότε το ανάθεμα πρέπει να πέσει στο ναυπηγείο για να βρει ο τόπος το δρόμο του.

ΕΘΕΛΟΤΥΦΛΟΥΝ, καθώς δεν τους δίδαξε τίποτα η καθίζηση του τουριστικού προϊόντος όχι μόνο στη Σύρο (που έπαθε πανωλεθρία τα τελευταία χρόνια), αλλά σε όλη την Ελλάδα, εξαιτίας της ανέλιξης άλλων τουριστικών προορισμών (ιδιαίτερα της Τουρκίας) που μας έβαλαν στο περιθώριο και ψαχνόμαστε να βρούμε τις αιτίες που δήθεν δεν τις γνωρίζουμε.

ΑΣ μην μιλήσουμε για τον τουρισμό κρουαζιέρας. Αυτός κι αν έφερε χρήμα με… ουρά στο νησί, όταν οι επιβάτες των κρουαζιερόπλοιων έτρεχαν στα Τζάμπο να ψωνίσουν, αγνοώντας συστηματικά την τοπική αγορά.

ΚΑΙ ενώ μέχρι το τέλος του 2018 είχαν επισκευαστεί στο Νεώριο 106 πλοία (με προοπτική μόνο το 2020 να φτάσουν τα 150), εξακολουθούσαν οι υπονομευτές του ναυπηγείου να μιλάνε για «Ξενοκώστα φάντασμα, που ήλθε στη Σύρο να πουλήσει φύκια για μεταξωτές κορδέλες» και για μια εταιρεία ΟΝΕΧ που δεν την ξέρει ούτε η μάνα της!

ΤΩΡΑ, όλοι αυτοί, με τις εξελίξεις να τρέχουν και τις γραφειοκρατικές διαδικασίες να ξεπερνιούνται, προσπαθούν να σπείρουν αμφιβολίες κατά πόσο η ΟΝΕΧ θα είναι σε θέση να εκπληρώσει όλες τις υποχρεώσεις της και τελικά να γίνει καθ’ ολοκληρία κάτοχος της ναυπηγοεπισκευαστικής αυτής μονάδας της Σύρου.

ΕΙΝΑΙ εκείνοι που, εξακολουθητικά, σκάβουν το λάκκο του νησιού θέλοντας να μας πείσουν ότι από το σκάψιμο το δικό τους θα φυτρώσουν τελικά λουλούδια!

ΤΟ δυστύχημα είναι πως υπάρχουν ακόμα και σήμερα άνθρωποι που τους πιστεύουν. Μερικοί, μάλιστα, από αυτούς έχουν ακόμα νωπή τη μνήμη της λίστας του μπακάλη και του μανάβη, την οποία τελευταία ξεχρέωσαν και σήμερα μπορούν να ψωνίζουν τοις μετρητοίς και να κοιμούνται ήσυχοι και να ελπίζουν πως, όπως και να ‘χει, θα ξημερώσουν, μετά την τελευταία υπογραφή της μεταβίβασης του ναυπηγείου, καλύτερες μέρες.