ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ συμπολίτες μας, τραγικές ιστορικές μνήμες, κατάνυξη, δέος, βουρκωμένα μάτια που τρεμόπαιζαν στο θάμπος του κεριού, μοιρολόγια με μπροστάρηδες τα ιερά και όσιά μας.

ΌΛΑ γέμιζαν τον αέρα με λιβάνι, καημό, θυμό…

 ΉΤΑΝ όλοι εκεί.

 ΓΙΑΤΙ ποιος θα μπορούσε  να μην υποκλιθεί στην εκδήλωση για τα 100 χρόνια  από τη Γενοκτονία των Ποντίων;

ΤΗ δεύτερη μεγαλύτερη γενοκτονία του 20ου αιώνα. Εκείνους τους αδικοχαμένους Έλληνες που μαρτύρησαν στη γη του Πόντου «…γι’ αυτούς που δεν πρόλαβαν να μιλήσουν και κουβέντα να διεκδικήσουν..»

ΤΟ τσουνάμι  της εκλογικής περιόδου απλά συντέλεσε στην καθυστέρηση του δικού μας κεριού  στους  353.000 Έλληνες που εξολοθρεύτηκαν το 1919, σε μια από τις πιο εγκληματικές πράξεις κατά της ανθρωπότητας στη σύγχρονη ιστορία .

ΓΙΑΤΙ, όχι μόνο κανείς δεν πρέπει να ξεχάσει,  αλλά οφείλει να το περάσει και στις επόμενες γενεές να μάθουν γι’ αυτά τα 100 χρόνια μνήμης ανέσπερης.

Η ΣΥΡΟΣ – προσφυγονήσι  με καταγραφές υπερηφάνειας, προόδου και πολιτισμού-  τίμησε τη γενοκτονία των Ποντίων που αποτελεί μια από τις μαύρες σελίδες της ιστορίας μας με επιμνημόσυνη Δέηση, κατάθεση στεφάνων στο Εθνικό Ηρώο μπροστά στον Ι.Ν. Αγίου Νικολάου  και με πομπή που ξεκίνησε  από το κτήριο της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας στο λιμάνι της Ερμούπολης και πρωτοπόρο την εικόνα της Παναγίας Σουμελά συνοδευόμενη με δάδες, κεριά και ομιλίες.

«ΚΙ ΕΙΜΑΣΤΕ περήφανοι κάθε φορά που φοράμε την παραδοσιακή ποντιακή ενδυμασία. Κάθε φορά που ανεβάζουμε από τα πόδια τη ζίπκα και που περνούμε το φυλαχτό του Αη Γιώργη στο λαιμό.   

ΌΛΟΙ οι Σύλλογοι Ποντίων ενεργούν υπέρ της διατήρησης και διάδοσης της πλούσιας και ανεξάντλητης ποντιακής παράδοσης.  

ΈΤΣΙ μέσα από την εκμάθηση των υπέροχων ποντιακών χορών, το προσκύνημα στην Παναγία Σουμελά, τη συγγραφή επιστημονικών μελετών για την ποντιακή ιστορία, τη συγκέντρωση υλικού και την καταγραφή μαρτυριών από την καταστροφή, μέσα από το αξιέπαινο έργο της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών, την ίδρυση από την περασμένη χρονιά έδρας ποντιακών σπουδών στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, τη διδασκαλία της ποντιακής διαλέκτου, αλλά κυρίως μέσα από τον συνεχή αγώνα για τη διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας, το μόνο σίγουρο είναι ένα: Ο ΠΟΝΤΟΣ ΖΕΙ» είπε μεταξύ άλλων ο εξαιρετικός πρόεδρος του Συλλόγου Ποντίων και Βορειοελλαδιτών Σύρου Μάνος Τελώνης κατά τη διάρκεια εκφώνησης του πανηγυρικού τής ημέρας.

ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΩΡΑ σε ολόκληρη την Ελλάδα, την  Κύπρο, την  Ευρώπη: «Θρακιώτες και Πόντιοι τίμησαν τη Γενοκτονία των Ποντίων στις Βρυξέλλες»,  την Αμερική: « Τις εκδηλώσεις μνήμης για τα 100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Ποντίων διοργάνωσε η Παμποντιακή Ομοσπονδία ΗΠΑ και Καναδά σε συνεργασία με τους τοπικούς ποντιακούς συλλόγους «Κομνηνοί» Νέας Υόρκης και «Πόντος» του Νόργουοκ», την Αυστραλία, την Αρμενία, τη Σουηδία, τη Ρωσία: «Με αφορμή τη συμπλήρωση των 100 χρόνων από τη Γενοκτονία των Ποντίων εγκαινιάστηκε ένα μεγάλο μνημείο στην πόλη Εσεντουκί κοντά στην Σταυρούπολη της Ρωσίας, έχοντας χαραγμένη στη βάση του την φράση «Δεν ξεχνάμε» στα ελληνικά και στα ρωσικά με τη  συμμετοχή επτά χιλιάδων  Ελλήνων και φιλελλήνων»…

ΟΙ ποντιακοί χοροί και η στιγμή που πόντιοι εύζωνες αντικαθιστούσαν τους Τσολιάδες κατά την διάρκεια  αλλαγής της Προεδρικής Φρουράς, με τη βουλή το βράδυ να έχει φωτιστεί με κόκκινο και μαύρο χρώμα, είχαν γίνει viral στο διαδίκτυο.

VIRAL στο διαδίκτυο έγινε και η προβολή τής «πιο τρομακτικής νύχτας στη Γενοκτονία των Ποντίων: Η Σφαγή Των Νηπίων Της Σάντας»  όπου μια μάνα διηγείται ότι κάποιος φώναξε όσες είχαν μικρά παιδιά να βγουν έξω από τη σπηλιά που κρυβόντουσαν την νύχτα της 10ης προς 11η Σεπτεμβρίου 1921 και επειδή «αι γυναίκες των δεν μπορούσαν να σταματήσουν τας φωνάς των παιδιών τους, και μη θέλοντας να χωρισθούν εξ ημών, τα σκότωσαν και τα άφησαν επί τόπου… μητέρες αναγκάστηκαν να θυσιάσουν ότι πολυτιμότερο είχαν στη ζωή τους, τα ίδια τα μικρά τους, για να σωθούν τα μεγαλύτερα παιδιά και οι οικογένειες τους…

ΑΝΑΛΟΓΕΣ μαρτυρίες υπάρχουν και από άλλες περιοχές και με μεγαλύτερα παιδιά όπου η επιλογή του θανάτου από το να πέσουν στα χέρια των Τούρκων-ειδικά τα μικρά κορίτσια όπου πολλαπλώς βιαζόταν πριν ξεψυχήσουν- γινόταν δύσβατος μονόδρομος που έπρεπε οι δόλιες οι μάνες να τον περάσουν ολομόναχες αλλά και να τον πληρώσουν με αβάσταχτο πένθος για την υπόλοιπη ζωή τους..»

Η 19Η ΜΑΪΟΥ, έχει καθιερωθεί από την ελληνική πολιτεία ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου από τους Τούρκους και παραμένει ένα διαρκές έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

 ΑΝΕΦΕΡΑ παραπάνω ποιες χώρες αναγνώρισαν αυτή την γενοκτονία (σαφώς και  η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών) γιατί δυστυχώς δεν έχει αναγνωριστεί από την παγκόσμια κοινότητα.

ΌΜΩΣ αυτοί οι άνθρωποι που δολοφονήθηκαν και εξορίστηκαν  από τις πατρίδες τους και η ψυχή τους μένει λαβωμένη 100 ολόκληρα χρόνια θα βρουν σωτηρία μόνο  στη διεθνή αναγνώριση.

ΠΡΕΠΕΙ να είμαστε ιδιαίτερα συνετοί για το πως διευθετούμε την ιστορική αλήθεια.

Η ποντιακή Γενοκτονία και η πραγματικότητά της είναι αδιαμφισβήτητη όπως είναι και η ιστορία των Ελλήνων.

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ στοιχείο κυριάρχησε στην οικονομική και πνευματική ανάπτυξη της περιοχής του Πόντου.

ΠΑΡΟΤΙ  μειονότητα, διέθεταν σχολεία μεταξύ των οποίων το περίφημο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας, εφημερίδες, περιοδικά, θέατρα και λέσχες.

ΟΙ Νεότουρκοι έβαλαν στο στόχαστρο τους χριστιανικούς πληθυσμούς, προωθώντας τον απόλυτο εκτουρκισμό της περιοχής.

ΜΕ απίστευτη βαρβαρότητα και ακόμη πιο απρεπή μεθοδικότητα και σχεδιασμό, πραγματοποιήθηκαν μεθοδικές καταπατήσεις των δικαιωμάτων των πληθυσμών αυτών, πυρπολήσεις των χωριών τους, εξορίες.

ΟΜΑΔΕΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ εγκαταλείπουν τις εστίες τους ή ξεκινούν αντάρτικα στα βουνά.

ΧΙΛΙΑΔΕΣ πεθαίνουν από το κρύο, την πείνα και τις κακουχίες.

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΟ  το γεγονός ότι από τις 25.000 Έλληνες που ζούσαν στις περιοχές της Μπάφρας και του Ααζάμ, το 90% δολοφονήθηκε.

ΜΕΧΡΙ το 1923, η επιχείρηση είχε ολοκληρωθεί, βαμμένη στο αίμα εκατοντάδων χιλιάδων αθώων.

ΣΤΙΣ 19 ΜΑΪΟΥ 1919, ο Μουσταφά Κεμάλ εισβάλλει στη Σαμψούντα και αρχίζει και τυπικά η τελευταία και πιο βίαιη φάση του πλάνου εξολόθρευσης χωρίς λύπηση.

ΜΙΑ από τις συγκλονιστικές  μαρτυρίες για τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου από τους ανθρώπους που γεννήθηκαν και έζησαν στα μέρη της τραγωδίας και αποτέλεσαν στη συνέχεια την 1η γενιά προσφύγων στην Ελλάδα είναι και αυτή  του Θεόδωρου Παπαδόπουλου, ενός από τους 136 Έλληνες Ποντίους που σύρθηκαν για εκτέλεση στις αμμουδιές του Καρά-Σου και γλίτωσε σαν από θαύμα από τις σφαίρες των τσέτιδων.

«ΕΒΡΟΝΤΗΞΑΝ επάνω  μας 300 όπλα ασταμάτητα. Χαλασμός Κυρίου, ενόμιζα ότι γίνεται η Δευτέρα Παρουσία. Μερικοί από μας όρμησαν κατά το ποτάμι, άλλοι κατά θάλασσα μεριά. Εγώ έπεσα με το πρώτον.

ΕΝ ΤΩ ΜΕΤΑΞΥ σωριάστηκαν επάνω μου δύο σκοτωμένοι κι εγώ έκανα τον πεθαμένο. Κάποτες σίγησαν τα όπλα και οι ματοβαμμένες ύαινες οι φονιάδες μας, αφού τσάκισαν με καζμάδες και φτυάρια τα κεφάλια των πληγωμένων και όσων ετοιμοθάνατων βογκούσαν, μάζεψαν τα πλιάτσικα και κίνησαν τον ανήφορο.

ΚΟΠΑΣΑΝΕ πλέον τα γοητά, οι επικλήσεις, τα βογγητά και οι ρόγχοι των ψυχορραγούντων. Έκανα τον πεθαμένο για 10 ώρες. Ώρες 10 μες στη ζέστη του καλοκαιριού με τα αίματα των σκοτωμένων παλικαριών να στάζουν απάνω μου και να με λούζουν.

 ΏΡΕΣ 10 που φάνηκαν αιώνες, ως ότου βραδιάσει. Τότες μόνο σηκώθηκα από τη θέση μου και είδα ό,τι  είχεν απομείνει. Από τα 136 παιδιά μόνον δεκατέσσερις γλιτώσαμε, μερικοί τραυματίες»

ΛΙΓΑ μόνο χρόνια άρκεσαν ώστε να γίνει μπορετό  αυτό που οι  Τούρκοι δεν είχαν επιτύχει επί αιώνες.

ΟΙ ΟΘΩΜΑΝΟΙ  μπορεί να κατόρθωσαν αριθμητικά να εξοντώσουν  τον Ποντιακό Ελληνισμό από την περιοχή, απέτυχαν παταγωδώς όμως να  αφανίσουν την ποντιακή ψυχή και την ιστορική μνήμη.

ΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ εκείνων που βίωσαν τον πανικό τής τουρκικής βαρβαρότητας διατηρούν αμετάβλητη την κουλτούρα των Ποντίων και κρατούν άσβεστη τη φλόγα της ποντιακής κληρονομιάς τους, δίνοντας αγώνες για τη διεθνή αναγνώριση αυτής της Γενοκτονίας  μέχρι την τελική δικαίωση.