ΜΟΥ άρεσε. Ακόμη και αν έγινε με πολλή καταπίεση,  (έχω σχετικές πληροφορίες) μού άρεσε ως εικόνα.

ΑΣΤΡΑΠΙΑΙΑ,  μάλιστα, σκέφτηκα ότι ίσως υπάρχει ελπίδα.

 ΗΤΑΝ εκείνη η στιγμή που ο Γιώργος Μαραγκός με το επιτελείο του έδινε  συγχαρητήρια στον νεοεκλεγέντα δήμαρχο Σύρου- Ερμούπολης Νίκο Λειβαδάρα.

ΤΟΝ αγκάλιασε και του ευχήθηκε καλή θητεία εν μέσω χειροκροτημάτων, ενώ κάποιες φωνές  ακούγονταν δυνατά: «Από αύριο συνεργασία για το καλό του τόπου μας. Αυτό θέλουμε . Όλοι αγαπάμε τη Σύρο …Να είσαστε μονιασμένοι. Μπράβο! Μπράβο

ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΑ για λίγο πως αυτή η σπάνια σκηνή απλά σηματοδοτούσε την επαναφορά στην έννοια της ομόνοιας.

ΑΥΤΗΣ, που οι προηγούμενες δημοτικές αρχές προσπαθούσαν να τηρήσουν με τα όποια διαστήματα αντιπαράθεσης, χωρίς περιφρονητικές συμπεριφορές, και που η σημερινή Δημοτική Αρχή την κατάντησε είδος προς αναζήτηση.

ΛΥΠΑΜΑΙ τόσο πολύ που μετά από 5 περίπου χρόνια δικαιώνομαι ως πρώτη που είχα χαρακτηρίσει τον απερχόμενο Δήμαρχο ως «Δήμαρχο του διχασμού».

ΕΝΑΝ χαρακτηρισμό που πολλοί στην πορεία επανέλαβαν πλειστάκις .

ΚΙ ΟΜΩΣ!  Με το ποσοστό που είχε εκλεγεί την προηγούμενη πενταετία είχε όλα τα εχέγγυα να παραμείνει δήμαρχος πολλές τετραετίες.

ΕΙΝΑΙ απίστευτο πώς κατάφερε σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα να «εισπράξει» τόση αγανάκτηση, τόση απόρριψη, τόση απαξίωση.

ΤΙ έφταιξε και ο λαός έδωσε από την πρώτη Κυριακή ένα τέτοιο ηχηρό ράπισμα στη Δημοτική Αρχή του Γιώργου Μαραγκού;

«ΟΠΟΙΟΝ θέλουν οι θεοί να καταστρέψουν»,  είχε πει είπε ο Σύριλ Κόνολι, «πρώτα τον καθιστούν πολλά υποσχόμενο».

 ΠΡΙΝ από αυτόν, δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο ελεγειακός ποιητής Θέογνις ο Μεγαρεύς απευθυνόταν στον φίλο του λέγοντας: «Το πρώτο πράγμα, Κύρνε, που δίνουν οι θεοί σε κάποιον τον οποίο θέλουν να εξολοθρεύσουν είναι η αλαζονεία».

ΑΥΤΗ είναι που αποκόπτει τον πολιτικό με την επικοινωνία με τους πολίτες.

Η υπεροψία αποδυναμώνει το μυαλό. Το θολώνει. Κυρίως όταν αυτός που αναλαμβάνει εξουσίες είναι αρχάριος και απαίδευτος.

ΜΠΑΙΝΕΙ ανάμεσα στην πραγματικότητα και στους δημότες και δεν επιτρέπει τη σωστή κρίση. Επικρατεί η αυταπάτη και χάνεται ο προορισμός.

ΠΟΣΕΣ φορές από αυτήν εδώ τη Στήλη – που πλήρωσε ακριβά την αδικία και την έπαρση, γι’ αυτό έπαψε μεγάλο χρονικό διάστημα να ασχολείται με την κριτική στην πολιτική – είχα επισημάνει  ότι η υπεροψία προηγείται της πτώσης!

 Ο διχασμός, η αιώνια πληγή των Ελλήνων, αυτή την πενταετία ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής.

ΕΝΑΣ  υπερφίαλος εγωϊσμός και μια έμφυτη ροπή να νομίζει ο σημερινός Δήμαρχος ότι γνωρίζει τα πάντα και ότι είναι ανώτερος από τον διπλανό του.

ΜΗΠΩΣ  η υπερβολική εσωτερική ανάγκη της απόλυτης επικράτησης δίχασε «στους  δικούς μας και στους  άλλους»;

ΠΟΙΟ ήταν το ζητούμενο της προεκλογικής περιόδου;

 ΠΑΝΩ σε ποια χνάρια πάτησαν οι ψηφοφόροι και ανέβασαν στον δημαρχιακό θώκο  τον Νίκο Λειβαδάρα;

ΕΙΠΩΘΗΚΕ χίλιες φορές. Πάτησαν στον ανθρωπισμό του, στην ηθική , την επικοινωνία, την εντιμότητα, την ανιδιοτελή προσφορά.

ΑΞΙΕΣ που ποδοπατήθηκαν με τρόπο ανάλγητο αλλά, που όμως, ποτέ δεν έπαψαν να υπάρχουν στο DNA των ανθρώπων του νησιού μας όπου ο σεβασμός, ο πολιτισμός, η δικαιοσύνη είναι αξίες «κατασταλαγμένες».

ΟΤΑΝ τα αποτελέσματα έδιναν καθαρό προβάδισμα στο Νίκο Λειβαδάρα και άνθρωποι από διάφορες περιοχές είχαν μαζευτεί έξω από το μικρό εκλογικό του κέντρο – χρήματα δεν υπήρχαν για ενοικίαση μεγαλύτερου χώρου –  και  σε κάθε νικηφόρο αποτέλεσμα φώναζαν:  «Ε,εεεεεε!»…

…Ο Βεντούρης Πρίντεζης μου λέει: «Να βάλεις τίτλο στην εφημερίδα: «Η Σύρος τίμησε τις αξίες». Πόσο εύστοχος τίτλος!

ΚΑΙ ήταν ιδιαιτέρως αξιοπρόσεκτο το γεγονός ότι οι συζητήσεις στρεφόντουσαν στη σύγκριση χαρακτήρων Γιώργου Μαραγκού- Νίκου Λειβαδάρα.

ΓΙΑΤΙ η ζωή τού καθενός μας είναι δείγμα καθαρό των αξιών μας.

ΧΙΛΙΟΕΙΠΩΜΕΝΟ εκείνο το « Ο Νίκος Λειβαδάρας ως γιατρός δεν πήρε ποτέ φακελάκι».

ΤΟΣΟ μικρός ο τόπος και πόσοι άνθρωποι έχουν να διηγηθούν και μια προσωπική ιστορία από το νοσοκομείο και το γιατρό Λειβαδάρα!

ΕΚΕΙ στηρίχτηκαν. Αυτό επιβράβευσαν. Αυτό του έδωσαν αντίδωρο!

ΟΤΙ  η προσωπική ιστορία τού καθενός αντανακλά στην κοινωνία και κατ’ επέκταση στην πολιτική.

Ο δεύτερος λόγος είναι η δημιουργικότητά του.

 ΑΦΗΣΕ το καλύτερο όνομα στην αυτοδιοίκηση ως δημοτικός  σύμβουλος και ως πρόεδρος του νομαρχιακού συμβουλίου Κυκλάδων.

ΓΙΑ μένα (για συναισθηματικούς λόγους) το κυριότερο όλων είναι η ίδρυση του Συλλόγου Μικρασιατών Ερμούπολης.

ΣΕ χρόνο ελάχιστο δημιούργησε επιτεύγματα που άλλοι σύλλογοι παλεύουν χρόνια.

ΜΕΤΑΞΥ πολλών το μαρμάρινο  Μνημείο Μικρασιατικής Μνήμης, το οποίο δεσπόζει στην προσφυγική συνοικία «Ξηρόκαμπος», η Στέγη Μικρασιατικής Μνήμης σε κτήριο του δήμου όπου ξεναγούνται επισκέπτες και μαθητές σχολείων μαθαίνοντας για τη Μικρασιατική Καταστροφή.

ΕΧΕΙ μια αγάπη παράφορη για τους προγόνους και το έρμα τους που άφησε ιστορία στην ίδρυση και την ανάδειξη της Ερμούπολης  σε πόλη θαύμα του 19ου αιώνα.

Ο Νίκος Λειβαδάρας είναι ο δεύτερος-  μετά τον  εκ Σμύρνης Γεώργιο Πετρίτζη-  δήμαρχος (ανέλαβε τη δημαρχία της Ερμούπολης στις 25/2/1835) με καταγωγή από την Μικρασία.

ΔΕΝ είναι τυχαίο που υποσχέθηκε ότι και μετά το τέλος της δημαρχιακής του θητείας θα κοιτάζει το δημότη στα μάτια γιατί θέλει να γίνει ο δήμαρχος της καρδιάς του.

 ΓΙΑ την ιστορία να σημειώσω ότι  επί της δημαρχίας Γεώργιου Πετρίτζη ιδρύθηκαν οι πρώτες  δύο εφημερίδες «Ο Ερμής της Σύρου» και ο «ο Ερμής, εφημερίς των Κυκλάδων».  Συστάθηκε  η «Λέσχη Ελλάς», η οποία υπήρξε το κέντρο τής τότε εμπορικής κοινωνίας ..Στα χρόνια του συστάθηκαν και οι πρώτες ατμοπλοϊκές γραμμές, όπως το πρακτορείο Loyd και επί της διετούς αυτής δημαρχίας άρχισε η κατασκευή του Μώλου και του 1ου Γυμνασίου!

ΤΙ ήθελαν λοιπόν οι Συριανοί από το δήμαρχό τους;  Λίγα λόγια, όχι «θα». επικοινωνία, σεβασμό, δημιουργικότητα και κυρίως όραμα.

ΟΛΑ αυτά προϋποθέτουν ομαδικό πνεύμα. Αδελφοσύνη.  Μια ιδέα που αποτελεί τη βάση για την ισότητα και την ελευθερία, γιατί χωρίς αλληλοϋποστήριξη δεν υπάρχει  ούτε ισότητα ούτε ελευθερία.

ΤΟ πνεύμα σύμπνοιας  φέρνει την ανάπτυξη ενός τόπου. Στο γεγονός ότι εργάζονται όλοι μαζί, κάνοντας πράξη τα λόγια του Μακρυγιάννη για το «εμείς», διαγράφοντας το «εγώ».

Η βοή αποδοκιμασίας στο πρόσωπο του Γιώργου Μαραγκού αφορούσε πρωτίστως την αλαζονεία, τις πεισματικές ιδεοληψίες του και την έλλειψη δικαιοσύνης  που έφερε συγκρούσεις οι οποίες οδήγησαν στη διάλυση του νησιού μας.

ΑΥΤΟΣ είναι και ο λόγος που η δικαιοσύνη κρίνεται ως ο γωνιόλιθος  της κοινωνίας, γιατί μόνο αυτή θα εξασφαλίσει την ενότητα των δημοτών μέσω της ομόνοιας.

Η σκηνή υποσχέσεων για καλοπροαίρετη συνεργασία από την πλευρά του κ. Μαραγκού, μου έδωσε για κλάσματα δευτερολέπτου την εντύπωση ότι ποτέ δεν είναι αργά!

ΣΤΗ σημερινή εποχή της δύσκολης επιβίωσης ο σεβασμός είναι πιο χρήσιμoς παρά ποτέ.

 Η έλλειψή του κυρίως στην πολιτική ζωή οδηγεί στον υποβιβασμό.

 ΑΝ η παράταξη του κ. Μαραγκού  άρει τις προκαταλήψεις, τις εμπάθειες και κυρίως τον εγωισμό  μπορεί να γίνουν θαύματα.

ΙΣΩΣ, η αλληλεγγύη να είναι η αρχή για την ανάκαμψη.

ΙΣΩΣ αυτή να αποτελέσει το έναυσμα για την υπέρβαση της οικονομικής και κυρίως, κοινωνικής κρίσης, που βίωσε ο τόπος μας.

 Η ομάδα του Νίκου Λειβαδάρα κέρδισε, γιατί έδειξε ενωμένη. Έδωσε το οξυγόνο  της ομόνοιας που έλειπε.

ΠΕΡΑΣΕ το μήνυμα στους ψηφοφόρους ότι μπορεί πλέον να εξασφαλίσει την ισορροπία στο νησί μας και τη συνολική ωφέλεια.

 ΚΑΤΑ τον  Αριστοτέλη,  η ομόνοια  προϋποθέτει τη συλλογική συνεννόηση, διαφορετικά  η πόλωση είναι δεδομένη. Και η πόλωση είναι ο χώρος υποδοχής τής σύγκρουσης.

Ο Νίκος Λειβαδάρας επαναφέρει τη σύμπνοια και την ευγένεια.

ΑΥΤΑ έλειψαν από τους δημότες. Αυτά στερήθηκε η πόλη του Ερμή.

 ΣΥΝΤΟΜΑ θα αποκαλυφθεί αν η συγχαρητήρια υπόσχεση περί συνεργασίας από την πλευρά του κ. Μαραγκού, παράλληλα με τον εναγκαλισμό του με τον κ. Λειβαδάρα, ήταν μια πραγματική πράξη ειλικρίνειας και συνειδητοποίησης τόσων σφαλμάτων ή ήταν μια ακόμη θεατρική παράσταση μιας και φήμες τον θέλουν σύντομα να εγκαταλείπει τα δημοτικά δρώμενα .

ΖΗΤΗΜΑ, που παραπέμπει  σε άλλες ατραπούς περί σεβασμού των ανθρώπων που τον ψήφισαν, μιας και  εν τέλει κανένας δεν μπορεί να απαιτεί με δεσποτικό τρόπο να τον σέβονται οι συνάνθρωποί του, όταν  ο ίδιος δεν τους σέβεται.

ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ, αν θα μείνει στην ιστορία της Σύρου ως ο  δήμαρχος του διχασμού και όχι μόνο!