«Παρουσία του μελετητή του MASTER PLAN του λιμένα Ερμούπολης ολοκληρώθηκε πριν από λίγο η παρουσίαση της χωροταξικής μελέτης για το σημαντικό αυτό έργο της Σύρου, το οποίο – αν και όποτε υλοποιηθεί – θα αλλάξει άρδην το πρόσωπο της Ερμούπολης. Όπως εξήγησε ο μελετητής, η τελική μελέτη του MASTER PLAN, η οποία θα πρέπει να εγκριθεί από την ΕΣΑΛ, δίνει τη δυνατότητα να γίνουν διάφορα έργα ξεχωριστά και όχι κατ ‘ ανάγκην όλα μαζί, κάτι που φαντάζει εντελώς ουτοπικό. «Ας είμαστε αισιόδοξοι» δήλωσε χαρακτηριστικά ο κ. Κοσμάς, ο οποίος τόνισε ότι «οι βάσεις θα μπουν και από κει και μετά θα πρέπει να βλέπουμε με αισιοδοξία το μέλλον».» (από ρεπορτάζ του ΛΟΓΟΥ για το νέο σχέδιο του λιμανιού)

«Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβάμαι τίποτα, είμαι ελεύθερος», έγραψε στον τάφο του ο μεγάλος Νίκος Καζαντζάκης. Μια ρήση που μας βοηθάει να δούμε με άλλο μάτι τα σχέδια που κάνουμε για το μέλλον. Μαζί με τη ρήση «η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία». Ο λόγος για τα σχέδια, μικρά και μεγάλα, που κάνουν οι ιθύνοντες για το ροκ του μέλλοντός μας, τα οποία εμείς δεν θα τα δούμε να πραγματοποιούνται, και πιθανόν ούτε τα παιδιά μας. Όσο για τα εγγόνια μας, το μέλλον το δικό τους πάει τόσο μακριά, δεδομένης της ιλιγγιώδους ταχύτητας με την οποία τρέχουν τα πράγματα, που προσεγγίζει το άγνωστο.

Στη χώρα μας, στην οποίαν ανήκει και το νησί μας, ο χρόνος κυλάει τόσο αργά, που φαίνεται ακίνητος. Η ακινησία του χρόνου, μας κρατάει κι εμάς στην παγωμένη αγκαλιά της, έτσι που κανένα δικό μας σχέδιο ζωής να μην μπορεί να πραγματοποιηθεί, αφού «οι καιροί ου μενετοί», όπως έλεγαν οι αρχαίοι. Σαν τα ψυχρόαιμα θηλαστικά, θα θέλαμε να πέσουμε κι εμείς σε χειμερία νάρκη και να ξυπνήσουμε όταν θα έχει γίνει το νέο λιμάνι της Σύρου, τα σχέδια του οποίου εκκρεμούν εδώ και τουλάχιστον πέντε χρόνια, όταν θα κυκλοφορούν στις Κυκλάδες υδροπλάνα, σχέδιο το οποίο έχει παγώσει όπως φαίνεται αφού συναντάει στο διάβα του τα εμπόδια της γραφειοκρατίας, όταν θα έχει γίνει η Μουσική Σχολή στην Ερμούπολη για να διδάσκει τα νεαρά ταλαντούχα φυντάνια μας, όταν θα έχει αποκτήσει «τουριστική ταυτότητα» το νησί, κάτι που θυμάμαι να το ακούω από την προηγούμενη δημοτική αρχή, κ.οκ.

Ο πρόεδρος του Λιμενικού Ταμείου, κ. Δημήτρης Κοσμάς, μας προτρέπει να είμαστε αισιόδοξοι για την κατασκευή του νέου λιμανιού, «το master plan του οποίου θα πρέπει να εγκριθεί από την ΕΣΑΛ και προφανώς από διάφορες άλλες υπηρεσίες και υπουργεία, να βρεθούν τα κοντύλια, να διευθετηθούν διάφορες αλλαγές όπως στον χώρο του πρώην εργοστασίου Λαδόπουλου, όπου θα υπάρξουν επιχωματώσεις 30 περίπου στρεμμάτων για να διαμορφωθούν οι κατάλληλοι χώροι που χρειάζεται αυτή η νέα υποδομή, να μειωθούν αρκετές θέσεις στάθμευσης από το Νησάκι, να μεγαλώσει η μαρίνα για να μπορεί να φιλοξενεί σκάφη μέχρι και 20 μέτρων, να εγκριθούν οι περιβαλλοντικοί όροι για τη χερσαία ζώνη της, να υπάρχει τοπικό λατομείο απ’ όπου θα χρησιμοποιούνταν οικοδομικά υλικά (αρνητική συγκυρία καθώς έκλεισε και το λατομείο της LAFARGE στο Κίνι), γιατί αλλιώς το κόστος για την κατασκευή του λιμανιού εκτινάσσεται σε μεγαλύτερα από τα προβλεπόμενα μεγέθη» κοκ.

Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι. Ολημερίς το χτίζανε, τη νύχτα γκρεμιζόταν. Σπεύδε βραδέως. Αγάλια αγάλια γίνεται η αγουρίδα μέλι. Και τόσα άλλα γνωμικά και παροιμίες για την παραμόρφωση του χρόνου που χρειάζεται για να γίνουν αλλαγές στην Ελλάδα, τόσο που μοιάζει με ξεχειλωμένο κουρέλι ή με πουλόβερ που ξηλώνεται μέχρι να εξαφανιστεί εντελώς. Η ελπίδα όμως μένει πάντα τελευταία, θριαμβευτής, όπως ο χάρος, πάνω από τους τάφους μας. Οπότε ας μην περιμένουμε τίποτα για το μέλλον. Ας κάνουμε ότι μπορούμε τώρα, γιατί το παρελθόν δεν αλλάζει και το μέλλον είναι αόρατο. Ας το φιλοσοφήσουμε κι ας αρκεστούμε στο μικρόκοσμό μας, στους ανθρώπους που αγαπάμε, και στον άρτον ημών τον επιούσιον που έχουμε ακόμη σήμερα. Και άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι ποιούσιν (αυτό το τελευταίο το λέμε για τους αξιωματούχους μας και τους πολιτικούς μας).