«Δεν έχω άλλο στον νου μου, πάρεξ ελευθερία και γλώσσα» (Διονύσιος Σολωμός)

Κάποτε οι ναζί και παλαιότερα οι ιεροεξεταστές, έκαιγαν βιβλία. Κάποτε στην Αμερική «έκοβαν» συγγραφείς και λογοτέχνες που θεωρούσαν επικίνδυνους για το καθεστώς. Κάποτε, όχι πολύ παλιά, οι δικτάτορες επέβαλαν λογοκρισία σε δημιουργούς και δημιουργήματα που θεωρούσαν ότι απειλούσαν την εξουσία του. Η βαρβαρότητα και η βία κατά του πολιτισμού, περνούσαν συνήθως στα ψιλά σε καιρούς απολυταρχικών καθεστώτων ή σε καιρούς πολέμων.

Πάνω στα πολιτισμικά ερείπια στηνόταν το σκηνικό της αμάθειας, της προπαγάνδας, της παραπληροφόρησης, με στόχο την χειραγώγηση των μαζών, μέσω της πλύσης εγκεφάλου.

Σήμερα, υποτίθεται ότι δεν έχουμε πλέον τέτοια φαινόμενα. Σήμερα υποτίθεται ότι τα ελεύθερα καθεστώτα μας τιμούν τον πολιτισμό, την ιστορία, τους δημιουργούς, τη δημιουργία, όλα τα έργα που άφησε πίσω του ο άνθρωπος μέσα στους αιώνες που διένυσε πάνω στη γη.

Δυστυχώς όμως, φαίνεται ότι υπάρχει μια «γλώττα λανθάνουσα». Κάπου βαθειά μέσα σε κάποια μυαλά ιθυνότων, μέσα στη σκέψη κάποιων που κρατούν στα χέρια τους την εκπαίδευση των παιδιών και των νέων, υπάρχει ακόμη ένα παράξενο είδος λογοκρισίας, που καλύπτεται πίσω από το πρόσχημα της δήθεν «δυσκολίας» εκμάθησης κάποιων μαθημάτων, όπως τα αρχαία ελληνικά, τα οποία ξεριζώνονται από τα σχολεία, λες και είναι τσουκνίδες κι αγριόχορτα, ενώ είναι η ρίζα αυτού του τόπου, που μας κρατάει ακόμη ζωντανούς ως συλλογική οντότητα.

Πέρυσι καταργήθηκε το μάθημα του «Επιτάφιου Περικλέους» Θουκιδίδου από τα σχολεία. Φέτος, στο στόχαστρο μπήκε η «Αντιγόνη» Σοφοκλέους, η οποία, ουδείς γνωρίζει με ποιο αρρωστημένο σκεπτικό, θεωρείται περιττή και προτείνεται να καταργηθεί και εκείνη από τη διδασκαλία των σχολείων.
Δεν είμαι συνομωσιολόγος, αλλά κάτι δεν πάει καλά στο βασίλειο της Ελλαδάρας. Ευτυχώς υπάρχουν οι ξένοι, οι οποίοι στηρίζουν, υποστηρίζουν, αγαπούν και θαυμάζουν αυτό τον τόπο και τα έργα των ανθρώπων, τα μεγαλουργήματα του αρχαίου ελληνικού μας πολιτισμού. Δυστυχώς, η τεράστια αυτή κληρονομιά, φαίνεται ότι είναι πολύ βαριά για τους ώμους ημών των νεοελλήνων. Ή σκόπιμα οι κυβερνώντες προτιμούν να μας ρίχνουν τα πέπλα του σκοταδισμού, παλαιότερα με το πρόσχημα της γλωσσικής διαμάχης-δημοτική εναντίον καθαρεύουσας-που στην πραγματικότητα ήταν μια εμφύλια πολιτική διαμάχη, μεταπολιτευτικά με το πρόσχημα της «αριστερής» πολιτικής, επί ΠΑΣΟΚ ειδικά όταν καταργήθηκαν τα αρχαία ως υποχρεωτική εκμάθηση στα σχολεία αλλά και η ίδια η γλώσσα πετσοκόπηκε με πρόσχημα το tabloid και την ιντερνετική γλώσσα ( τότε, αν θυμάστε, επεβλήθη το μονοτονικό, και αλλοιώθηκε η ορθογραφία).

Με τούτα και με κείνα, αγράμματοι και αστοιχείωτοι οι έλληνες, περιφέρουν την αμάθεια και την αποβλάκωσή τους στο facebook, σε τηλεπαιχνίδια και τηλεδιαγωνισμούς, όπου αποκαλύπτεται το νεοελληνικό μεγαλείο της αμορφωσιάς, της ασχετοσύνης, του κιτς και της κατάργησης κάθε είδους αισθητικής αξίας. Κυκλοφορούμε με μυαλά σαλταρισμένα, που λες και έχουν υποστεί λοβοτομή-και μάλλον κάτι τέτοιο έχουμε πάθει- έρμαια του «μαύρου» που έχει πέσει στα κεφάλια μας μέσω των καναλιών, απαξιώνοντας τους εαυτούς μας και τις αρχαίες ρίζες μας, λες και εκείνος ο μεγαλειώδης πολιτισμός που-ατυχώς- άνθισε σ’ αυτόν εδώ τον τόπο- είναι μια κατάρα, ένα «άχθος αρούρης» (ένα βάρος της γης, κατά την ομηρική έκφραση), μια κληρονομιά εκτυφλωτική για να αντέξουν το φως της τα θολωμένα από τον καταρράκτη μάτια μας…

Και καλά εμείς, βυθιστήκαμε νωρίς στα σκοτάδια, δεξιά κι αριστερά, χουντικά και πασοκικά… Αλλά τα παιδιά μας, τι μας φταίνε; Τα παιδιά μας που βγαίνουν από τα σχολεία άγλωσσα και απαίδευτα, με κίνδυνο να παραμείνουν σε όλη τους τη ζωή αγαθά και άβουλα ανήλικα, αγόμενα και φερόμενα από κάθε λογής απατεώνες και σαλταδόρους…

Ευτυχώς, ήρθε στη Σύρο η «Πλάτωνος Απολογία Σωκράτους», του Δήμου Αβδελιώδη, ο οποίος είχε την θαυμάσια ιδέα να ενσαρκώσει επί σκηνής την καθαρή γλώσσα των μεγάλων μας λογοτεχνημάτων. Και είχαμε την τιμή να ακούσουμε, στην ατόφια αρχαία αττική διάλεκτο, το κείμενο που έχει συγκλονίσει παγκοσμίως την ανθρωπότητα, το πρώτο πιο διαβασμένο κείμενο στον κόσμο, με την ιστορία της δίκης του Σωκράτη και της απολογίας του. Μας κοίταζε στα μάτια ο ήρωας ηθοποιός, που ενσάρκωσε τον Σωκράτη, σαν να μας έλεγε: Μη με καταδικάσετε κι εσείς, ω άνδρες νεοέλληνες, για δεύτερη φορά, σε θάνατο! Γιατί έτσι καταδικάζετε τον ίδιο σας τον εαυτό σε αφανισμό από προσώπου γης.