Πόσα μου πήρες,

πόσα κέρδισες από εμένα,

πόσα κερδίζεις κάθε φορά απ’ όλους.

Όνειρα,

ελπίδες,

χαρές,

 συναισθήματα,

όλα

Αέρας.

Εσύ κερδίζεις πάντα,

 ο πλουσιότερος απ’ όλους είσαι.

Αέρα.

Δικά σου όλα και εμείς τόσο ανόητοι.

Αέρα.

Όλα σαν άνεμος

σαν φύλλα φθινοπώρου που στριφογυρίζουν μαζί σου.

Προσπαθώ να τα μαζέψω μα πάλι φυσάς,

πάλι τα παίρνεις.

Να, αυτά τα ροζ είναι οι χαρές μου

και αυτά τα κίτρινα νομίζω οι ελπίδες μου…

Άσε να πιάσω λίγο…

Μα ναι αυτά είναι,

τα όνειρα που έκανα,

τα όνειρα που κάνω.

Αχ πόσος πλούτος!

Όλος δικός σου.

Αέρα.

Και εγώ που πίστευα πως μπορώ να τα κρατήσω,

πως έχω περιουσία.

Μα είναι δικά σου όλα.

Αέρα.

Πόσο πλούσιος νιώθει αλήθεια ένας εγωιστής;

Σταμάτα να φυσάς και να τα σκορπάς.

Άφησέ τα.

Πήγαινε στην αντικριστή αυλή και άφησέ τα.

Κάποιος τα χρειάζεται,

από κάποιον λείπει η ελπίδα

και εκεί λίγο πιο κάτω) άσε τα ροζ,

από κάποιον λείπει η χαρά.

Μα πάλι μην τα στριφογυρίζεις,

 άστα λίγο κάπου.

Άσε και εμένα να μαζέψω λίγα όνειρα,

τα χρειάζομαι.

Μη φυσάς αέρα,

τα πήρες όλα.

 

Δέσποινα Χερουβείμ