Συνεχίζονται αδιάλειπτα  οι εκδηλώσεις για την αναβίωση της Ναυτικής Εβδομάδας στη Σύρο, με ομιλίες, χορούς, και εντυπωσιακά θεάματα, όπως αυτό της Συριανής Φάκλας (πυροφάνι) η οποία θα αναβιώσει σήμερα το βράδυ στην Μαρίνα των Λαζαρέττων.

Χθες το βράδυ, παρουσία πλήθους κόσμου,  στην πλατεία του μνημείου Εμπορικής Ναυτιλίας στο Νησάκι πραγματοποιήθηκε η ομιλία της προέδρου του Συλλόγου «Άγκυρα» κας Φραγκίσκας Μηλιού με θέμα: «Οι υπομονετικές γυναίκες των Ναυτικών» και στη συνέχεια,  με το μαγευτικό φόντο των δύο λόφων της Σύρου (Ανάστασης και Άνω Σύρου),  το Λύκειο Ελληνίδων Σύρου παρουσίασε ένα εντυπωσιακό πρόγραμμα παραδοσιακών χορών απ’ όλη την Ελλάδα.

«Η ομιλία μου έχει τίτλο «Οι υπομονετικές γυναίκες των ναυτικών» και την αφιερώνω σε όλες τις γυναίκες, παλιές και σημερινές, που κρατούσαν και κρατάνε με όλη τους τη δύναμη την Άγκυρα του σπιτιού τους» τόνισε η κα Μηλιού, υπογραμμίζοντας ότι παρότι η τεχνολογία φέρνει πλέον  κοντά τους ανθρώπους,  τα συναισθήματα της γυναίκας του ναυτικού παραμένουν αμετάβλητα στο διάβα των χρόνων: «Το συναίσθημα είναι το ίδιο με της γυναίκας πριν τριάντα και σαράντα χρόνια. Όπως ζούσε κάποτε για τη στιγμή που θα γράφει ένα γράμμα για να το στείλει με το ταχυδρομείο της περιοχής και να φτάσει μετά από μέρες ίσως και εβδομάδες στα χέρια του. έτσι και τώρα.. Ζει  για ένα μήνυμα που θα αποστείλει ο ταξιδεμένος της ότι όλα καλά πήγαν και σήμερα. Δεν θέλει να ακούσει κάτι λιγότερο ή κάτι περισσότερο η μάνα, η γυναίκα, η σύντροφος τού ναυτικού. Μόνο ότι και σήμερα όλα πήγαν καλά» είπε χαρακτηριστικά.

Και με την φράση: «Να μην ξεχνάμε ποτέ ότι η γυναίκα -η μάνα – η σύντροφος του ναυτικού είναι μια ιδιαίτερη κατηγορία γυναίκας… Υπομονή, όλα θα πάνε καλά» θέλησε, ολοκληρώνοντας την ομιλία της,  να περάσει ένα αισιόδοξο και  συνάμα ηχηρό μήνυμα  τόσο στις  υπομονετικές γυναίκες των ναυτικών για το διαρκή καθημερινό αγώνα που δίνουν, όσο και σε αυτές που ετοιμάζονται να κάνουν οικογένεια με ναυτικό,  αλλά και στις μάνες που το παιδί τους έχει επιλέξει να εργαστεί με αφεντικό τη θάλασσα.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο με την ομιλία της κας Μηλιού:

Η ομιλία μου έχει τίτλο οι υπομονετικές γυναίκες των ναυτικών’ και την αφιερώνω σε όλες τις γυναίκες, παλιές και σημερινές, που κρατούσαν και κρατάνε με όλη τους τη δύναμη την Άγκυρα του σπιτιού τους.

0ι χαρές μας και oι λύπες μας ταξιδεύουν πότε σε φουρτούνες,  πότε σε θάλασσες ήρεμες. Παλεύουμε με τις έννοιες μας αλλά με τις χάρες περνούμε δύναμη για να πορευτούμε.

Έχουμε να παλέψουμε με την αναμονή, με το φθόνο, με το μεγάλωμα των παιδιών. Είμαστε εμείς οι καπετάνισσες του σπιτιού όταν εκείνος είναι μακριά, κι όλα αυτά για να γυρίσει και να τα βρει όλα να δουλεύουν σαν το ρολόι. Όλη μας τη ζωή τη συρρικνώνουμε  στο λίγο χρόνο που επιστρέφει στο σπίτι του ο ταξιδεμένος μας, να ακούσουμε αυτό το μπράβο βρε γυναίκα.

Πόσες γυναίκες δεν έχουν χαρεί τη γέννηση του παιδιού τους μόνες ενώ ο πατέρας βρίσκεται στην άλλη άκρη της υφηλίου. Πριν πολλά χρόνια ο μαρκόνης (ειδικότητα που έχει εκλείψει πλέον) παρέδιδε το τηλεγράφημα της αναγγελίας του ερχομού του παιδιού του. Μέχρι και σε αυτό το σημείο ο ναυτικός δεν είχε την πρωτιά, τον προλάβαινε ο μαρκονης!

Η τεχνολογία μπορεί να ευνοεί την επικοινωνία της γυναίκας με τον άνθρωπο της, της μάνας με το ναυτικό γιό της. Το συναίσθημα όμως είναι το ίδιο με της γυναίκας πριν τριάντα και σαράντα χρόνια.Όπως ζούσε κάποτε για τη στιγμή που θα γράφει ένα γράμμα για να το στείλει με το ταχυδρομείο της περιοχής και να φτάσει μετά από μέρες ίσως και εβδομάδες στα χέρια του, έτσι και τώρα..Ζει  για ένα μήνυμα που θα αποστείλει ο ταξιδεμένος της ότι όλα καλά πήγαν και σήμερα. Δεν θέλει να ακούσει κάτι λιγότερο ή κάτι περισσότερο η μάνα, η γυναίκα, η σύντροφος τού ναυτικού. Μόνο ότι και σήμερα όλα πήγαν καλά.

Στο σημερινό κόσμο είναι δυσβάστακτο το βάρος του  να μεγαλώνεις παιδιά πόσο μάλλον για τις γυναίκες των ναυτικών που έχουν να λογοδοτήσουν για τα πάντα στον πάτερα των παιδιών τους. Πόσες πρωτοχρονιές, πόσα Χριστούγεννα, πόσα γενέθλια έχουν γιορτάσει στο σπίτι  με συγγενείς και φίλους φορώντας ένα τρίωρο χαμόγελο αφού μέσα σους λένε ‘που να είσαι τώρα, να γινόταν ένα θαύμα να εμφανιζόσουν τη στιγμή που σβήνει τα κεριά το παιδί σου, να απολάμβανες το χριστουγεννιάτικο γεύμα που έχω ετοιμάσει με τόση αγάπη πα όλους μας. Πόσο να παλέψω για  να απαλύνω τον πόνο της απουσίας σου,

Τα παιδιά βιώνουν με το δικό τους τρόπο και τον ερχομό και τον πηγαιμό του πάτερα. Άλλη λάμψη στο βλέμμα έχουν όταν η βαλίτσα φτάνει στο σπίτι με τα δώρα τους αλλά και τις αγωνίες, τις φουρτούνες, τα ενθύμια από τους πολιτισμούς που επισκέφτηκε, τη μυρωδιά του βαποριού και μικρότερη λάμψη, σχεδόν θαμπάδα, έχουν τα μελαγχολικά τους μάτια όταν η βαλίτσα κλείνει και είναι έτοιμη να ταξιδέψει. Παρουσιάζουμε στα παιδιά μας τη δουλειά του πάτερα τους σαν ένα επάγγελμα όπως όλα τα άλλα. Δεν τους καλλιεργούμε τη μιζέρια αλλά τους μαθαίνουμε ότι η ζωή είναι ένας αγώνας, ότι τίποτε δεν έρχεται από μόνο του. Ξέρουμε ότι είμαστε έτοιμες να τα καταφέρουμε οπλισμένες με τσαγανό, υπομονή και δύναμη αλλά χωρίς φυσικά να λείπουν οι στιγμές που λυγίζουμε. Ζούμε για τη στιγμή που θα ακούσουμε στο τηλέφωνο ότι,  γυναίκα, έχω το εισιτήριο της επιστροφής στα χέρια μου. Και να οι ετοιμασίες τού σπιτιού,  και να η αγωνία του τι θα του μαγειρέψω να τον ευχαριστήσω, να βρω τι θα φορέσω για να τον υποδεχτώ στο λιμάνι …Εκείνος όμως μόνο την αγκαλιά μας θέλει. Να αγκαλιάσει τη γυναίκα του, τα παιδιά του, τη μάνα του τον πατέρα του.

Να μην ξεχνάμε ποτέ ότι η γυναίκα-η μάνα – η σύντροφος του ναυτικού είναι μια ιδιαίτερη κατηγορία γυναίκας. Βρίσκει υπομονή από το πουθενά. Ίσως από ανώτερες δυνάμεις που επιλέγει η ιδία. Είτε αυτό λέγεται Θεός, είτε Άγιος Νικόλαος είτε είναι η ίδια της η πηγαία δύναμη της ψυχής της. Εκατοντάδες οι ώρες μοναξιάς οι δικές μας στη στεριά, χιλιάδες των ναυτικών. Κλαίμε αλλά δεν κλαιγόμαστε και οπλιζόμαστε με υπομονή από τις στιγμές που ζούμε όλοι μαζί.

Θα ήθελα να πω ένα μεγάλο μπράβο στις υπομονετικές γυναίκες των ναυτικών για το διαρκή καθημερινό αγώνα που δίνουν και να στείλω και ένα ηχηρό μήνυμα στις γυναίκες που ετοιμάζονται να κάνουν οικογένεια με ναυτικό αλλά και στις μάνες που το παιδί τους έχει επιλέξει να εργαστεί με αφεντικό τη θάλασσα : Υπομονή, όλα θα πάνε καλά.