Η πιο όμορφη βόλτα της ζωής μας είναι κάθε φορά που συναντάμε έναν υπέροχο άνθρωπο.

ΞΕΡΕΤΕ, αυτοί οι εξαιρετικοί άνθρωποι είναι μια γνώση  από μόνοι τους.

ΣΕ κάνουν να τους παρακολουθείς, για να σε εκπλήσσουν.

ΕΙΧΑ ακούσει το όνομά του όταν είχε ασχοληθεί με την πολιτική.

ΘΥΜΑΜΑΙ, έλεγαν οι γείτονες για τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν στην περιοχή: «Να φωνάξουμε τον Αντώνη Αλμπανόπουλο»!

ΚΑΙ, ναι, τον είχα πρωτοδεί εκεί. Όταν, εν μέσω συμπολιτών του, άκουγε, κατέγραφε και αργότερα έπραττε.

ΕΙΧΕ με τον καιρό γίνει η ελπίδα τού απλού δημότη.

ΕΚΕΙ έμαθα ότι οι κινηματογραφικές ταινίες που βλέπαμε μικροί  στα σινεμά είχαν τη δική του τεχνική υποστήριξη.

ΜΕΤΑ, ανταμωθήκαμε στα δημοτικά συμβούλια.

ΌΤΑΝ ώρες ολόκληρες τα παρακολουθούσα και μαζί τους και εκείνον.

ΞΕΧΩΡΙΖΕ με την απλότητά του, τη σεμνότητα, το λιτό σχεδόν δωρικό τρόπο ζωής.

ΕΙΧΕ έμμονη προσήλωση σε αρχές και αξίες, ήταν υπερασπιστής του δικαίου.

ΕΞΕΠΛΗΤΤΕ με εκείνον τον σεβασμό του προς τους πολιτικούς του αντιπάλους, το υγιές πατριωτικό του φρόνημα και την αβίαστη έκφραση του λεγόμενου κοινού αισθήματος:

« Η Γερμανία οφείλει στην χώρα μας αποζημιώσεις εκ πολεμικών επανορθώσεων που ανέρχονται σε δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια και τα οποία μέχρι τώρα δεν έχει καταβάλει…».

ΑΠΑΡΑΜΙΛΛΟ το χιούμορ του όταν αναφερόταν στους πολιτικούς:

«ΟΥΤΕ Καποδίστριες υπάρχουν στην εποχή μας, ούτε Βενιζέλοι, ούτε Χαρίλαοι Τρικούπηδες.

 ΥΠΑΡΧΟΥΝ μόνο μιζαδόροι και απατεώνες…

ΚΑΛΩ όλους αυτούς να συγκεντρωθούν, αν είναι δυνατόν αύριο κιόλας, … στην πλατεία Συντάγματος, και να ξεκινήσουν πεζοί, με τη συνοδεία της Φιλαρμονικής του Δήμου Αθηναίων, με κατεύθυνση προς Ανατολάς και προορισμό το ακρωτήριο Σούνιο.

ΚΑΙ όταν φτάσουν εκεί, να έχουν μαζί τους σχοινί, να βρουν και τις κατάλληλες πέτρες, να δεθούν και να φουντάρουν..».

ΜΑΧΗΤΗΣ και ιδεολόγος όταν διαπίστωνε ότι δεν μπορούσε να ακολουθήσει πολιτικές που δεν τον εκπροσωπούσαν διαχώριζε τη θέση του.

ΈΤΣΙ  το 2006 και ενώ είχε διατελέσει δημοτικός σύμβουλος επί τέσσερις τετραετίες 1986 – 2002 επί δημάρχων Πιταούλη και Δεκαβάλλα, κατέβηκε ως ανεξάρτητος.

ΈΣΤΗΣΕ στον «τοίχο» δημοτικούς άρχοντες  γιατί  «η πόλη γίνεται απάνθρωπη εξαιτίας του κυκλοφοριακού, της ηχορύπανσης και της αδιαφορίας των εκλεγμένων και καλοπληρωμένων από το υστέρημα των πτωχών δημοτών, δημοτικών αρχόντων».

ΜΑΛΙΣΤΑ, ζήτησε να δοθούν στη δημοσιότητα «οι παχυλοί μισθοί των δημοτικών αρχόντων» αφού ο «κάθε δημότης  έχει αναφαίρετο δικαίωμα να γνωρίζει πού και σε ποιες τσέπες καταλήγουν τα χρήματά του», αναφερόμενος σε δημάρχους όπως ο Επαμεινώνδας Παπαδάμ που «κατέβαλε από την τσέπη του 50 εκατ. δρχ, για να ματαιώσει πλειστηριασμό σε βάρος δημοτικού χώρου» ή ο Ευάγγελος Ξοχάκης, ο οποίος ως γιατρός  «όχι μόνο δεν εισέπραττε αμοιβή από πτωχούς ασθενείς, αλλά έδινε χρήματα για να προμηθευτούν τα απαραίτητα για την θεραπεία φάρμακα…»

ΥΠΗΡΞΕ υπερασπιστής των ιδιωτικοποιήσεων κρατικών επιχειρήσεων θεωρώντας ότι έτσι ο πολίτης θα απολαμβάνει καλύτερες υπηρεσίες.

ΘΑΥΜΑΣΤΗΣ του ωραίου φύλλου πάντα με ευγένεια και  σε επίπεδο κομπλιμέντου: «Χαιρετώ την εκπάγλου καλλονής, κυρία…» ή «να ξέρετε κυρία μου ότι ωραιότερες γάμπες δεν έχω ξαναδεί..»

Ο κυρ- Αντώνης πάει καιρός που ζούσε ανάμεσά μας…

ΈΦΥΓΕ πλήρης ημερών.

ΑΥΤΟΣ, ο με σπάνιες αρετές, καλός καγαθός άνδρας που δίδασκε καθ’ όλη τη διάρκεια του μακρού βίου του τί σημαίνει αγάπη στον συνάνθρωπο.

ΤΟ 1965 έσωσε από βέβαιο πνιγμό τον Βασιλάκη Πρόκο όταν έχασε τον προσανατολισμό του, λόγω παθήσεως, και έπεσε στη θάλασσα.

ΜΕ εκπληκτική ταχύτητα, έπεσε στη θάλασσα και τον έβγαλε στη στεριά.

ΔΥΟ χρόνια αργότερα έσωσε την Μελαχρινή Ζαρμπόνη, που χρειάστηκε αίμα.

ΌΤΑΝ το έμαθε έκλεισε τον κινηματογράφο ΠΑΛΛΑΣ (εργαζόταν ως τεχνικός) αφού φυσικά  ζήτησε από τους θεατές «συγγνώμη» για τη διακοπή της προβαλλόμενης ταινίας και έσπευσε για πρώτη φορά να δώσει αίμα ως εθελοντής αιμοδότης εντασσόμενος στους κόλπους του Συλλόγου «Εθελοντική Αιμοδοσία Σύρου».

ΑΡΓΟΤΕΡΑ έγινε και μέλος του συλλόγου της Κατ’ Οίκον Νοσηλείας.

ΟΥΚ ολίγες φορές ο Τύπος- είτε σε ραδιοφωνικές εκπομπές είτε σε εφημερίδες- τον επέκρινε, ειδικά όταν αντάλλασσε απόψεις με τον συνομήλικό του αείμνηστο Αντώνη Μαρκουλή.

ΈΧΟΥΝ μείνει ιστορικές οι στιχομυθίες τους και το χιούμορ που απέρρεε από αυτές.

ΕΙΧΑΜΕ να το λέμε και να τον θαυμάζουμε εμείς οι δημοσιογράφοι για τη στάση του απέναντι στη σκληρή και σκωπτική κάποτε κριτική που του ασκούσαμε.

 ΠΟΤΕ δεν παραπονέθηκε. Ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκε. Ποτέ δεν κράτησε θυμό. Ποτέ δεν εκδικήθηκε. Ποτέ δεν απείλησε.

 ΠΟΤΕ δεν προέβη σε ύπουλες κινήσεις (προς τον εργοδότη του δημοσιογράφου) του τύπου: «Τι τον κρατάς απόλυσέ τον».  Ποτέ.

ΑΥΤΟΣ ήταν ως πολιτικός ο Αντώνης Αλμπανόπουλος, ο παλιομοδίτης δημοτικός σύμβουλος του οποίου τα προσόντα σήμερα ψάχνομε με το φανάρι του Διογένη να βρούμε στους νέας κοπής αυτοδιοικητικούς.

ΈΤΣΙ κέρδισε τον σεβασμό όλων μας (συναδέλφων του, δημοσιογράφων και συμπολιτών) γιατί  έδειξε, εκτός των άλλων, την αντοχή του στην κριτική.

ΩΣ έμπορος δεν απέκτησε ποτέ χρήματα. Όλος του ο πλούτος τα δυο παιδιά του.

Η Σίσσυ και ο Νίκος ο οποίος έχει διατελέσει αντιδήμαρχος επί δημαρχίας Δεκαβάλλα και πρόεδρος του πρώτου Φορέα Ανακύκλωσης της Σύρου με βραβευμένα αποτελέσματα.

ΚΑΙ για τα δυο του παιδιά καμάρωνε.

ΒΟΥΡΚΩΝΕ όταν χρειαζόταν να  σχολιάσει την πορεία του γιου του: «Είμαι ευχαριστημένος. Είναι πολύ σωστός. Τον καμαρώνω, αλλά του έχω πει να προσέχει».

Ο Αντώνης Αλμπανόπουλος υπήρξε ο Κυριακάτικος ήρωάς μας.

ΕΚΕΙΝΟΣ που μας χάριζε πλούσια συναισθήματα από τις κινηματογραφικές ταινίες τις οποίες πρόβαλλε  μέσα από το μικρό τετράγωνο παραθυράκι της καμπίνας του.

ΕΦΕΡΕ για πρώτη φορά τον κινηματογράφο στα χωριά.

«ΤΟ Σεπτέμβριο 1967 ο πατέρας μου άνοιξε το θερινό κινηματογράφο «Δροσιά» στην Ποσειδωνία.

 Η Ερμούπολη ήταν η μάνα των κινηματογράφων την εποχή της ακμής τους…

ΤΟ πέρασμα από τα κεντρικά σημεία της πόλης, εκεί όπου ήταν αναρτημένες οι καρτέλες και οι φωτογραφίες από τις ταινίες, ήταν καθημερινή ιεροτελεστία.

ΔΥΟ ταινίες σε κάθε κινηματογράφο («Σήμερον») και από δύο προβολές έκαστη, εναλλάξ.

ΉΤΟΙ, 4-6 και 6-8 οι δύο πρώτες προβολές και κατόπιν 8-10 και 10-12 η επανάληψη, για τους μεγαλύτερους θεατές.

ΤΟ μάτι, σε μας τα μικρά, αναζητούσε εναγωνίως το καρτελάκι που έγραφε «κατάλληλο από 13 ετών» («μπορεί να μας αφήσουν») και «κατάλληλο από 17 ετών» («τη βάψαμε»)…

ΣΤΟ Λίντο, και αργότερα στο «Δροσιά» και το «Άννα», το οποίο επίσης λειτούργησε ο πατέρας μου κάποια καλοκαίρια, «μεγάλωσα».

ΑΝΑΡΙΘΜΗΤΕΣ οι αναμνήσεις, τα περιστατικά, οι ταινίες που είδα…

ΚΑΛΥΤΕΡΗ περίοδος, οικονομικά τουλάχιστον, τότε που (στο γυμνάσιο ακόμα) διαχειριζόμουν αυτοτελώς το κυλικείο στο «Άννα».

ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΤΙΚΕΣ πωλήσεις χωρίς να μου παίρνει ενοίκιο ο πατέρας μου!

ΤΟ Δροσιά λειτούργησε 21 καλοκαίρια, τελευταία φορά το 1987.

ΤΡΑΒΗΞΑ αυτή τη φωτογραφία το 1985,  όταν παιζόταν η ταινία Merlin and the sword.

Ο πατέρας μου φορά ένα πρόχειρο παντελόνι με διαφορετικό ύψος κάθε μπατζάκι, άγνωστο γιατί…» έγραψε στο διαδίκτυο ο Νίκος.

ΤΟ 1963 δόθηκε πανηγυρική παράσταση στον κινηματογράφο «ΛΙΝΤΟ» με το ασπρόμαυρο ντοκιμαντέρ του  Αντώνη Αλμπανόπουλου  «Σύρος το δαντελένιο νησί», που γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στην Ερμούπολη και στα χωριά Κίνι, Βάρη, Ποσειδωνία, Πισκοπιό και Χρούσσα. όπου προβάλλεται η πόλη με τα μεγαλοπρεπή κτίσματά της και  η λιτότητα των τοπίων με τα ταπεινά αγροτόσπιτα.

ΣΕ μια εποχή όπου σχεδόν τα πάντα αμφισβητούνται,

ΣΕ καιρούς όπου το ασήμαντο γίνεται σημαντικό,

ΟΠΟΥ το ήθος  περιφρονείται από μειράκια- δημοτικούς σωτήρες-

ΟΠΟΥ  τα αλαλάζοντα κύμβαλα, ακούγονται σαφώς περισσότερο από τους πνευματικούς ανθρώπους,

Η απουσία του Αντώνη Αλμπανόπουλου, είναι εδώ.

 ΌΛΑ καταγράφουν στις καρδιές ένα κενό. Μια απογοήτευση. Μια απόσταση. Μια αποχή περιφρόνησης. Μια σιωπή κραυγάζουσα διαμαρτυρίας για τις ανθρώπινες σχέσεις, για τον αλληλοσεβασμό.

 «Η ιστορία έχει μνήμη και η δικαιοσύνη οφθαλμόν. Ουδείς των νοημόνων υπαρξάντων επί της γης διέφυγεν αυτών. Όσοι αντιτάχθησαν αυτών, ελησμονήθησαν».

Ή: «Αγαπάτε αλλήλους.. όταν ο Χριστός έλεγε Αγάπα τον πλησίον σου δεν εννοούσε ακριβώς να τον αγαπάς αλλά να μην τον ενοχλείς, να μην τον βλάπτεις, να μην του κάνεις κακό, να μην τον συκοφαντείς, να μην τον βρίζεις.  

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, ο σημερινός άνθρωπος δεν έχει καταλάβει ότι δεν έχει κανένα δικαίωμα να βλάπτει, να συκοφαντεί και να βρίζει τους συνανθρώπους του».  ΤΑΔΕ ΈΦΗ Αντώνης Αλμπανόπουλος.

ΘΑ μπορούσε να λέγεται και «Μαχάτμα» που σημαίνει «Μεγάλη Ψυχή»!